บทที่ 287 อดีตสามีที่อ่อนน้อมถ่อมตน

เมื่อใกล้เที่ยงแล้ว หนานซ่งช่วยพยุงให้ยวี่จิ้นเหวินลุกขึ้นแล้วก็เปิดโต๊ะเล็กๆออก และนำอาหารเข้ามาวาง

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่อาหารอันตระการตาและทันใดนั้นก็ยิ้ม

หนานซ่งมองไปที่รอยยิ้มบนใบหน้าของยวี่จิ้นเหวินช่างน่าอึดอัดใจและน่าแปลกประหลาด

เธอแกะห่อออกให้เขา ยังไม่ทันทำอะไรให้เขายิ้ม ทำไมเขาถึงยิ้มตลอดเวลาล่ะ?

"ยิ้มอะไร?"

ยวี่จิ้นเหวินเงยหน้าขึ้นและมองดูเธอ "คุณไม่รู้สึกคุ้นๆเหรอ?"

หือ?

หนานซ่งตกใจและตระหนักได้ทันทีว่ากำลังพูดอะไร

มันเป็นจริงๆ

เมื่อไม่กี่วันก่อน เธอเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และเขาไปหาเธอพร้อมกับข้าวกล่อง แต่ตอนนี้กลับเป็นตรงกันข้าม

หนานซ่งยิ้มอย่างขมขื่น "มันไม่เอื้ออำนวยจริงๆในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เราทั้งคู่ได้เข้าไปพัวพันกับโรงพยาบาล"

หัวใจของยวี่จิ้นเหวินสั่นเมื่อได้ยินวลี "เราทั้งคู่"

ดวงตาที่มืดมิดและลึกของเขาจ้องมาที่เธอชั่วครู่ ดวงตาที่ไร้ก้นบึ้งดูเหมือนจะเต็มไปด้วยดวงดาวและท้องทะเลที่ส่องประกายเจิดจ้า

"มองฉันทำไม? ที่หน้าฉันมีข้าวติดอยู่เหรอ?"

หนานซ่งเปรียบเสมือนผู้หญิงตรงๆ ที่เข้าใจยาก เธอไม่ให้พื้นที่หรือโอกาสผลักเขา และส่งตะเกียบให้เขาโดยตรง "กินข้าว"

"อ้อ" ยวี่จิ้นเหวินเป็นเหมือนนักเรียนที่ประพฤติตัวดี ถือตะเกียบของเขาแล้วถามว่า "คุณกินข้าวแล้วยัง?"

หนานซ่งพูด "กินมาแล้ว คุณกินของคุณเถอะ"

ยวี่จิ้นเหวินกำลังกิน หนานซ่งก็เคลียร์โต๊ะและกำลังจะทิ้งขยะ ยวี่จิ้นเหวินรีบหยุดเธอ "คุณไม่จำเป็นต้องทำความสะอาด ที่นี่มีพยาบาล......"

"เรื่องง่ายๆ ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน"

แม้ว่าหนานซ่งจะถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยทำอะไรเลย แถมยังทำอะไรต่างๆได้เร็วอีกด้วย

ยวี่จิ้นเหวินมองดูเธอทำความสะอาดห้องอย่างเรียบร้อย และหัวใจของเขาก็เจ็บปวด

ใช่ เมื่อก่อนเธอดูแลเขา มีอะไรบ้างที่ไม่เคยทำ?

ไม่ต้องพูดถึงการทิ้งขยะและกวาดพื้น เธอทำแม้กระทั่งการเทปัสสาวะ เธอนวดให้เขา

ตอนนั้นเธอชอบให้เขามากแค่ไหน รับใช้เขาอย่างพี่เลี้ยงมากขนาดนั้น?

แต่ในตอนนั้นก็จมอยู่กับความเศร้า ความกังวล ท้อแท้ ทำร้ายคนที่อยู่ใกล้ที่สุด ไม่รู้ถึงความใจดีของผู้อื่นที่มีต่อเขา จึงไม่รู้สึกถึงความรักใคร่ของหนานซ่งสำหรับเขาก็แค่รู้สึกว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ควรจะเป็น

คิดดูแล้วรู้สึกละอายใจจริงๆ

เธอผิดหวังกับเขาแค่ไหน ตอนที่เขาฟ้องหย่า เธอเซ็นชื่อด้วยท่าทางเยือกเย็น เธอจึงแตกต่างจากเขาเล็กน้อย?

ความรักไม่อาจต้านทานการทำลายและความฟุ่มเฟือยได้ เขาควรจะเข้าใจเรื่องนี้มานานแล้ว

"เสี่ยวซ่ง"

ยวี่จิ้นเหวินจับมือที่กำลังกวาดพื้นของหนานซ่งและมองที่เธอด้วยดวงตาที่แผดเผา "คุณไม่ต้องทำแล้ว ผมให้คุณมาอยู่เป็นเพื่อน ไม่ได้ให้คุณมารับใช้ผม"

หนานซ่งมองเขาอย่างแปลกใจ "แล้วคุณอยากให้ฉันทำอะไร?"

"คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น คุณทำธุระของคุณเลย ผมจะมองคุณอยู่แบบนี้ มันก็โอเคแล้ว"

"......."

หนานซ่งทำอะไรไม่ถูกเลย เธอทนไม่ได้จริงๆกับบุคลิกที่อ่อนน้อมถ่อมตนและความรักใคร่ของยวี่จิ้นเหวิน

ไม่รู้ ยังคิดว่าเขารักเธอมาก

เนื่องจากเขาไม่ปล่อยให้เธอทำงาน เธอก็มีความสุข และเธอก็ยุ่งกับเรื่องของตัวเองมาก

เธอขอให้กู้เหิงทำความสะอาดพื้นที่สำนักงานในห้องรักษาพยาบาล ซึ่งสะดวกสำหรับงานของเธอ แม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในเมืองหนานแต่ก็มีหลายสิ่งที่ต้องจัดการ

เช่นเดียวกับยวี่จิ้นเหวินแม้ในช่วงพักฟื้นก็มีงานสำคัญบางอย่างที่คนอื่นไม่สามารถทำได้และเขาต้องทำด้วยตัวเอง

ในห้องรักษาพยาบาลขนาดใหญ่ ประธานสองคนกำลังยุ่งอยู่กับงาน คนหนึ่งกำลังยุ่งกับเอกสารการลงนาม และอีกคนหนึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการประชุมทางโทรศัพท์ทางไกล

ยวี่จิ้นเหวินยุ่งและเหนื่อยมาก ดังนั้นเขาจึงเอนตัวพิงหมอนเพื่อพักผ่อน และอีกอย่าง เขาชื่นชมรูปลักษณ์ของห้องทำงานของหนานซ่งอย่างเปิดเผย