บทที่ 286 ความหรูหราฟุ่มเฟือยของเธอ

เมื่อไหร่ก็ตามที่หนานซ่งสัญญา เธอก็จะรักษาสัญญาเสมอ

เธอรับช่วงต่อภารกิจคุ้มกันยวี่จิ้นเหวิน ด้านหนึ่งคือตระกูลยวี่มีความยินดีอย่างยิ่ง แต่อีกด้านหนึ่งก็รู้สึกเกรงใจ มีผู้คุ้มกันเพิ่มอีกสองคนและผู้ดูแลสองคนเพื่อช่วยหนานซ่งและถ้าเธอมีอะไรจะก็สั่งให้พวกเขาทำได้

ห้องรักษาพยาบาลของยวี่จิ้นเหวินเป็นห้องพิเศษ ห้องมีพื้นที่กว้างขวางมาก

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นกู้เหิงมาเคาะประตูห้องวอร์ดพร้อมกับใครบางคน "ขออนุญาตประธานยวี่ รบกวนหน่อยนะครับ"

แล้วสั่งคนให้ขนของเข้ามา "เข้ามาเถอะ ระวังหน่อยนะ"

ยวี่จิ้นเหวินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและเห็นคนงานในเครื่องแบบทำงานนำโซฟานอนแบบพับได้มา

แล้วก็มีโต๊ะทำงาน เก้าอี้สำนักงาน แล็ปท็อป โคมไฟตั้งโต๊ะ ที่ใส่ปากกา ชั้นวางหนังสือ.....

หลายสิ่งหลายอย่างวางไว้เต็มอย่างรวดเร็วในห้อง โดยกินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่ง

มีตุ๊กตากระต่ายสองตัว สีขาวตัวหนึ่งและสีชมพูตัวหนึ่งนั่งยิ้มให้เขา

ยวี่จิ้นเหวิน "......."

แม้แต่กระต่ายก็เป็นคู่

หลังจากตกแต่งเสร็จแล้ว พนักงานก็ออกจากไซต์งาน

กู้เหิงมองไปที่ฉากและเปรียบเทียบภาพวาดการออกแบบที่ได้รับจากนักออกแบบมืออาชีพแล้วค่อยๆเปรียบเทียบ

จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วและโทรหาหลู่เหิง

"ที่ใส่ปากกานี้ผิด ที่ใส่ปากกาที่ประธานหนานคิดไว้เป็นสีขาวครีม ทำไมถึงได้ตัวสีขาวขุ่น รีบซื้อตัวอื่นมาก่อนที่ประธานหนานจะมาถึง ใส่ใจในรายละเอียดหน่อย ทำงานให้เข้มงวดกว่านี้!"

หลังจากวางสายและยืนยันว่าไม่มีปัญหาในที่อื่น กู้เหิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ใส่อุปกรณ์อาบน้ำประจำวันในห้องน้ำทีละรายการ

หลังจากออกจากห้องน้ำ เขาเห็นการแสดงออกที่ค่อนข้างซับซ้อนของยวี่จิ้นเหวิน ดังนั้นเขาจึงต้องการอธิบาย

"อ้อ ประธานยวี่อย่าเข้าใจผิดนะ ปกติแล้วประธานหนานจะไม่นอนค้างคืนที่นี่ ของพวกนี้เตรียมไว้สำหรับใช้ในสำนักงานของเธอ" กู้เหิงเหล่มองและพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณนายมีความเฉพาะเจาะจงมากเกี่ยวกับคุณภาพชีวิตและการปฏิบัติงานประจำ"

ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้า "ความหรูหราฟุ่มเฟือยของคุณนาย ผมเข้าใจ"

เพียงแต่เขาพบว่าเขาดูเหมือนจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับความชอบและสไตล์ของหนานซ่งตลอดเวลา

อดีตคฤหาสน์ยวี่ถูกตกแต่งในโทนสีอบอุ่นมาก ดังนั้นเขาจึงคิดว่าเธอต้องเป็นผู้หญิงประเภทหนึ่งที่มีหัวใจแบบเด็กสาวและความฝันแบบเจ้าหญิง แต่สำหรับกระต่ายน่ารักสองตัวนี้ ไม่ว่าจะเป็นเตียงหรือโต๊ะ และอุปกรณ์สำนักงาน พวกมันทั้งหมดเป็นแบบอินดัสเทรียลและเรียบง่าย อีกทั้งผ่านการอบชุบและเย็นอย่างเหมาะสม

มันค่อนข้างคล้ายกับสไตล์ของเขา

แต่เธอเต็มใจที่จะย้ายสิ่งของของเธอออกไป ซึ่งหมายความว่าเธอพร้อมที่จะอยู่ต่อไปอีกนาน

ยวี่จิ้นเหวินมีความสุข ใบหน้าที่แข็งกร้าวของเขาอ่อนลง และเขาชวนกู้เหิงให้ดื่มชา

หลู่เหิงรีบส่งที่ใส่ปากกาที่ซื้อมาใหม่และได้รับเชิญให้ดื่มชาด้วย

"โอ้โห ร้อนรนเกือบตาย ดีนะทีที่ใส่ปากกาใหม่มาส่งทัน ไม่งั้นล่ะก็ประธานหนานจะต้องรัดที่ใส่ปากกาไว้ที่หน้าผากฉัน" หลู่เหิงเทชาถ้วยใหญ่พร้อมมองหน้าเขา

ยวี่จิ้นเหวินเลิกคิ้วและมองดูพวกเขา "เสี่ยวซ่ง น่ากลัวมากขนาดนั้นเลยเหรอ?"

กู้เหิงและหลู่เหิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกันและพูดพร้อมกัน "เอาคำว่า 'เหรอ' ออกด้วย ขอบคุณ"

เมื่อโอกาสมาถึง ทั้งสองก็เริ่มแขวะเจ้านาย

เลียนแบบการเคลื่อนไหวและสำเนียงของหนานซ่ง

"กู้เหิง คุณเป็นควายเหรอ? ต่อไปอย่าพูดว่าคุณเป็นนักเรียนชั้นนำจากโรงเรียนที่มีชื่อเสียงอีก มันไม่น่าอายเหรอ อยู่กับฉันมาหลายปีแล้ว แม้แต่กำไรสุทธิและอัตราส่วนหนี้สินต่อสินทรัพย์ก็ไม่เข้าใจจะเอาไปใช้ทำไม?"

หลังจากที่กู้เหิงพูดจบ หลู่เหิงก็ติดตามมาอย่างใกล้ชิด

"คุณต้องใส่ใจในประสิทธิภาพและประสิทธิผลในการทำสิ่งต่างๆ! ทำตัวขี้เกียจเหมือนลา สิ่งที่ผู้ชายกลัวที่สุดในยุคนี้ไม่ใช่ความจน แต่เป็นความเกียจคร้าน คุณขี้เกียจและผู้หญิงราวกับเทพธิดาก็วิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่นๆไปแล้ว ยังจะไม่เร่งรีบอีก!"

หลู่เหิงละสายตาและเลียนแบบได้เหมือนจริงมาก

กู้เหิงติดละครเรื่องนี้และเอนหลังพิงเก้าอี้ เรียนรู้ท่าทางที่เย็นชาของหนานซ่ง

"โวยวายพอแล้วยัง? หากยังโวยวายไม่พอ ฉันให้สร้างเวทีสำหรับคุณที่หน้าประตูบริษัท ขึ้นไปร้องเพลงสักสองสามคำ แล้วเริ่มถ่ายทอดสด การดูแลเป็นมากกว่าสิ่งที่คุณได้รับในขณะนี้ ใครอยากไปบ้าง? คนที่ต้องการจะไปก็รีบเขียนจดหมายลาออกทันที"

หลู่เหิงกระแอม "ฉันไม่ชินกับปัญหาของคุณ ถ้าจะตามฉันมาก็แค่ทำงานหนัก ฉันไม่กล้าพูดอะไรอีก ตราบใดที่คุณสามารถทำงานภายใต้มือของฉันเป็นเวลาสามปี คุณก็ไปได้ ไปที่ไหนก็ได้สำหรับบริษัทชั้นนำ 500 อันดับแรกของประเทศ ถ้าจะลาออก ฉันจะเขียนจดหมายแนะนำตัวให้ หากคุณต้องการเริ่มต้นธุรกิจ ฉันจะลงทุนเพื่อคุณ และพูดให้เร็วที่สุดด้วยหัวใจสองดวง ฉันจะส่งความสุขให้คุณแต่เนิ่นๆ"