บทที่285 ตีน้องสาวผิดกฎหมายไหม?

ท่าทางดีใจของหนานซ่ง ทำให้พี่ ๆ ทั้งสามไม่พอใจ

"โอ้โหเฮะ พอละ ๆ รู้แล้วว่าพี่ใหญ่ซื้อเกาะให้เธอ แต่พวกเราไม่ได้ พอใจหรือยัง?"

ไป๋ลู่ยวี๋กลอกตามองบนใส่น้องสาวแรง ๆ "พอได้อวดก็ไม่รู้จักจบจักสิ้น"

หนานซ่งหัวเราะใส่เขาแต่ก็ยังทำท่าจะเอาเรื่องเขาไปด้วย

"ประเด็นสำคัญไม่ใช่เรื่องนี้ ประเด็นคือ พวกพี่มีใครจะไปประเทศYเป็นเพื่อนฉันบ้าง?"

แค่นึกถึงใบหน้าน่ากลัวของพี่ใหญ่ หนานซ่งก็รู้สึกกลัวขึ้นมา "รอบนี้ที่ฉันฝ่า 'ขุมนรก' มาได้ นับเป็นเรื่องที่อันตรายอยู่พอสมควร พี่ใหญ่เป็นคนออกคำสั่งเองว่าจะจัดการฉันแบบ 'เจอหน้ากันตัวต่อตัว' พวกพี่อย่าเมินคนที่ต้องการความช่วยเหลือซิ"

ไป๋ลู่ยวี๋กลัวจนหัวหดในทันที "ฉันไม่ไป พี่ใหญ่จะจัดการเธอ ฉันไม่มีทางหาเรื่องใส่ตัวหรอก"

"ชิ ไม่มีความเมตตาเลยนะ ถ้านายไปอย่างน้อยก็ได้ช่วยลดความโมโหของพี่ใหญ่ที่จะลงกับฉันได้ครึ่งหนึ่งเลยนะ"

หนานซ่งตีพี่เล็กเบา ๆ จากนั้นสายตาขอความช่วยเหลือก็หันไปหาเฉวียนเยี่ยเชียน "พี่สอง พี่ไปนะ~"

"ไม่ไป"

เฉวียนเยี่ยเชียนส่ายหน้า จากนั้นก็พูดออกมาอย่างจริงจัง: "พี่ใหญ่ไม่ได้ให้เกาะฉันเสียหน่อย"

"......"

มุมปากของหนานซ่งกระตุก ในตอนนี้ถึงได้รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เรียกว่าถ่มน้ำลายรดหน้า

พี่ชายพวกนี้ใจร้ายจริง ๆ

เธอยังคงหันไปหาซูรุ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ "พี่รุ่ย......"

"ที่เหมยซูยังมีเรื่องให้ไปจัดการอีกตั้งเยอะตั้งแยะ เดี๋ยวอีกไม่กี่วันพี่ก็จะพาซูยินกลับแล้วเหมือนกัน"

ซูรุ่ยพูดออกมาอย่างไร้เมตตา: "เรื่องของเธอ เธอก็จัดการเอาเองสิ"

หนานซ่ง: เฮ้อ ตัวคนเดียวเสียแล้วสิ

เธอบิดขี้เกียจเล็กน้อย "ดูเหมือนว่า พระเจ้าจะลิขิตให้ฉันโดนพี่ใหญ่มอบความรักให้คนเดียวสินะ"

พี่ชายทั้งสามคน: "......"

ตีน้องสาวของตัวเองนี่ผิดกฎหมายไหมนะ?

-

ห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล

"ไม่จริงหรอกน่า นายอุตส่าห์รอดชีวิตมาได้ แต่กลับตั้งข้อแม้กับเสี่ยวซ่งแบบนี้นะเหรอ?"

ลั่วโยวนั่งมองเพื่อนเก่าอยู่บนเตียงผู้ป่วย เธอรู้สึกว่าหลังจากที่เขาโดนตีศีรษะมา เขาก็ดูเหมือนจะโง่ลง

แม้แต่ฟู่ยวี่เองก็ยังรู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ "นั่นน่ะสิ โอกาสหาได้ยากแบบนี้ แต่แกกลับไม่คว้าเอาไว้ ไม่ขอให้เธอกลับมาคืนดีกับแก? ดูแล้วแกน่ะตั้งใจจะใส่พานเอาเธอมาถวายให้ฉันแล้วใช่ไหมล่ะ อย่างนั้นฉันขอขอบคุณล่วงหน้าเลยแล้วกัน เพื่อนรัก!"

ฟู่ยวี่ทำท่าซูฮกใส่ยวี่จิ้นเหวิน แต่ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้สนใจเขา

ลั่วโยวเลิกคิ้วมองฟู่ยวี่ "ยังไง แกก็เป็นหมาวัดที่หมายปองดอกฟ้าเหมือนกันเหรอ อยากจะจีบเสี่ยวซ่ง?"

"ที่แกพูดนี่มันหมายความว่ายังไง อะไร 'หมาวัดหมายปองดอกฟ้า' ต้องกระต่ายหมายจันทร์สิ แกเคยเห็นหมาวัดที่ไหนหน้าตาดีขนาดนี้ไหม?" ฟู่ยวี่ชี้นิ้วมาที่ใบหน้าของตัวเอง "อีกอย่างนะ ฉันไม่ได้คิดจะจีบ แต่ฉันกำลังจีบเธอ โอเค?"

ลั่วโยวหัวเราะออกมา "โทษทีนะ แต่ฉันมองไม่ออกเลยจริง ๆ แกมีความคืบหน้ายังไงบ้างล่ะ?"

"นี่ฉันก็......จีบไม่ติด สักที"

ฟู่ยวี่ทำหน้าเศร้า

ลั่วโยวหัวเราะออกมาเสียงดัง "ได้ยินมาว่า แกยังตั้งใจจะขโมย 'ของล้ำค่า' ของเสี่ยวซ่งด้วยนี่"

"จิ๊ แก......" ฟู่ยวี่ส่งสายตาให้ลั่วโยว

ยวี่จิ้นเหวินถามขึ้นด้วยความสงสัย " 'ของล้ำค่า' อะไร?"

"ก็มีลูกกับหนานซ่งไง แกว่ามันเลวไหมล่ะ" ลั่วโยวได้ทีก็ขายเพื่อนตัวเอง

ยวี่จิ้นเหวินถลึงตาใส่ฟู่ยวี่ทันที ดวงตาคู่นั้นราวกับเข็มอาบยาพิษ "ฟู่ยวี่!"

"อย่าตะโกน ๆ "

ฟู่ยวี่: "เสี่ยวซ่งบอกแล้วนะ แกเพิ่งจะผ่าตัดเสร็จ ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ "

เจอกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจของยวี่จิ้นเหวิน ฟู่ยวี่พยายามหลบสายตาของเขา แต่ไม่ว่าจะหลบยังไงก็หลบไม่พ้น "พอแล้ว ๆ ฉันก็โดนคุณปู่เร่งมาเหมือนกันนั่นแหละน่า เร่งให้แต่งงาน เร่งให้มีลูก ก็เลยทำได้แค่วางแผนแบบนี้ออกมา แต่ว่าเสียวซ่งไม่ได้รับปากเสียหน่อย แถมเกือบจะเอารองเท้าฟาดหน้าฉันแล้วด้วย เฮ้อ ผู้หญิงคนนี้จีบยากจริง ๆ !"