บทที่ 291 ชายชราทั้งสาม

เมื่อหนานซ่งเห็นว่าเทศกาลวันวาเลนไทน์ของจีนใกล้ถึง เธอจึงเก็บของเตรียมจะกลับไปที่เมืองหนานเพื่อเข้าร่วมพิธีตัดริบบิ้นเปิดฟาร์มม้า

ฟู่ยวี่ในฐานะหุ้นส่วนเป็นธรรมดาที่เขาต้องตามไปด้วย

ซูยินกำลังกลับไปเหมยซูพร้อมกับซูรุ่ย

ช่วงนี้ เนื่องจากฟู่ยวี่สั่นโดนตรงเอว ซูยินจึงทำการนวดและฝังเข็มบำบัดให้ เด็กสาวตัวเล็กคนนี้ดูผิวเผินเหมือนจะไม่มีดีอะไร แต่ในด้านทักษะทางการแพทย์ต้องยอมรับเธอจริงๆ

ทั้งสองคนค่อยๆ พัฒนามิตรภาพที่ปฏิบัติต่อการ

ในกรณีมิตรภาพที่ปฏิบัติต่อฟู่ยวี่นั้น—"เมื่อเธอช่วยรักษาเอวให้แล้วความเจ็บปวดที่ได้รับจากถั่วพิสตาชิโอฉันก็จะไม่เอาเรื่องกับเธอ"

ความเอื้ออาทรของเขาไม่ใช่สิ่งที่ซูยินต้องการ

“พี่โชคลาภ ฉันจะไปแล้ว คุณจะคิดถึงฉันไหม”

ซูยินมองไปที่ ฟู่ยวี่อย่างคาดหวังด้วยดวงตาคู่โตที่เปิดอยู่

ฟู่ยวี่ถูกจ้องโดยสาว เขารู้สึกรับสายตานี้ไว้ไม่ไหวโดยซ่อนการจ้องมองของเธอ "คง คงจะ"

"จริงๆนะ?"

ซูยินยิ้มและพูด "ถ้าอย่างนั้นคุณต้องคิดถึงฉันทุกวันนะ"

ฟู่ยวี่หัวเราะกับคำขอที่ไม่สมเหตุสมผล "ฉันยังต้องคิดถึงเธอทุกวันด้วยเหรอ?"

เขาโตขึ้นจนขนาดนี้ยังไม่เคยต้องนึกถึงผู้หญิงคนไหนทุกวัน และแน่นอนว่าไม่ใช่ว่าจะคิดถึงผู้ชาย

ดังนั้นคนที่ต้องคิดถึงจึงไม่มีอยู่จริง

"แน่นอน!"

แต่สำหรับซูยิน ทุกอย่างสามารถมีอยู่ได้ "ถ้าคุณคิดถึงฉันทุกวัน คุณจะได้ไม่มีเวลาคิดไปหาแฟนใหม่ไง"

“แฟนยังต้องหาอยู่”

ฟู่ยวี่กล่าว "ฉันอายุเท่านี้ ถ้าไม่หาแฟนมันก็จะสายเกินไป จะให้ตายคนเดียวหรือไง"

“คุณจะไม่ตายคนเดียวเหรอ เพราะคุณยังมีฉันอยู่”

ซูยินกล่าวอย่างเคร่งขรึม: "คุณรอให้ฉันโตขึ้นและเมื่อฉันสอบเข้าวิทยาลัยได้ฉันจะเลือกมหาวิทยาลัยที่ใกล้คุณที่สุด เราก็สามารถอยู่ด้วยและไม่แยกจากกัน"

สามารถอยู่ด้วยและไม่แยกจากกัน...

ฟู่ยวี่เกือบจะล้มลง "สาวน้อยเธอไปตั้งใจเรียนให้หนักแล้วไปสอบเข้าวิทยาลัยให้ได้ก่อน อย่าพึ่งคิดถึงเรื่องวุ่นวายเหล่านี้"

ซูยินพ่นเสียงเบา ๆ “อย่าดูถูกคนอื่น การเรียนของฉันดีมากเลยนะ”

และพูดต่อ: "คุณไม่ให้ฉันคิดเรื่องวุ่นวายเหล่านั้น คุณต้องไม่คิดเหมือนกัน นับประสาอะไร เราต้องเท่าเทียมกัน"

ฟู่ยวี่พยักหน้าอย่างสนุกสนานเหมือนเกลี้ยกล่อมเด็ก "อืม โอเค"

“ได้แต่พูดเราไม่นับ มาเกี่ยวก้อยสัญญากัน”

ซูยินยื่นนิ้วก้อยออกมา

ดวงตาของ ฟู่ยวี่เบิกกว้าง "เกี่ยวก้อยอะไร?"

เขาไม่เคยทำพฤติกรรมไร้เดียงสาแบบนี้เลยตั้งแต่เขาเรียนจบชั้นอนุบาล! ปฏิเสธ!

"การเกี่ยวก้อยสัญญาจะไม่เปลี่ยนแปลงเป็นเวลาร้อยปี"

การปฏิเสธถูกยกเลิกโดยซูยิน ทำการเกี่ยวนิ้วก้อยของเขา และชี้นิ้วโป้งไปที่ตำแหน่งเดิม "ถ้าใครฝ่าฝืนข้อตกลง เขาจะถูกลงโทษด้วยรูในชุดชั้นในของเขา!"

“ว้าว นี่มันมากเกินไปแล้ว” ฟู่ยวี่ประหลาดใจกับวงจรสมองของเด็ก

ซูยินดูพอใจมาก

จากภายนอก ซูรุ่ยตะโกนอย่างใจร้อน “ซูยิน รีบออกมาเร็ว ไปกันได้แล้ว!”

"กำลังไป!"

ซูยินโบกมือเพื่อบอกลาฟู่ยวี่ “ลาก่อน พี่โชคลาภอย่าลืมคิดถึงฉัน จำไว้อย่าลืมคิดถึงฉัน…”

วิ่งออกไปทางประตู และลาฟู่ยวี่อย่างไม่เต็มใจเมื่อออกไป

ฟู่ยวี่ดูมันเป็นเรื่องตลก

มุมปากของเขายกขึ้นอย่างหยุดไม่ได้: “เด็กสมัยนี้ มันจริงๆ เลย...”

—

สนามบินเมืองไป๋

ครั้งนี้ยวี่เฟิ่งเจียวและซูลุ่ยไปที่เหมยซูพร้อมกันและพวกเขาก็เป็นกลุ่มที่ทรงพลัง

หนานซ่งห่อผ้าไหมใส่ถุง แล้วมอบให้ ยวี่เฟิ่งเจียว