บทที่ 292 พาฉันไปด้วย

การปรากฏตัวของ หนานซ่งหยุดสงครามสามคนในเวลาที่เหมาะสม

"คุณปู่"

หนานซ่งเรียกหนานซานไฉแล้วทักทายภัณฑารักษ์เหวินและนายท่านยวี่อย่างสุภาพ

เมื่อเห็นหนานซ่งปรากฏตัว ชายชราทั้งสามก็รีบหดปีกที่กระพือออกทันที และเลิกทำท่า "ที่ไม่น่าเคารพ" ทีละคน ตรงไปตรงมาและเหมาะสม

“เสี่ยวส่งมาแล้วหรือ นั่งลงสิ”

ยวี่หังเหยียนมองไปที่ หนานซ่งด้วยสายตาที่อธิบายไม่ได้ มันเป็นคิ้วที่ใจดี

หนานซานไฉมองมาที่เขาและเรียกหลานสาวของเขามาเคียงข้างเพื่อแสดงสถานะอธิปไตยของเขา

“ทำไมถึงมาที่นี่ได้วันนี้”

ปากของ หนานซานไฉไม่ว่างและมือของเขาก็ไม่ว่างเขาเพิ่งจะแกะสลักปี่เซียะนั้นอย่างปราณีตและเหมือนจริง

หนานซ่งจ้องไปที่ไผ่ยาว เห็นทุกริ้วอย่างชัดเจน และตอบโดยไม่รู้ตัวว่า “หนูกำลังจะกลับไปที่เมืองหนาน เลยแวะมาบอกลา”

“นี่จะกลับเลยเหรอ”

ก่อนที่ หนานซานไฉจะได้พูด นายท่านยวี่และภัณฑารักษ์เหวินไม่สามารถนั่งนิ่งและลุกขึ้นยืนได้

จากนั้น หนานซ่งก็ขยับสายตาของเขาออกไปเล็กน้อยและพยักหน้าต่อการจ้องมองของ ยวี่หังเหยียนและ เหวินจิ่งอี้

“ใช่ค่ะ เครื่องบินบ่ายวันนี้ ที่เมืองหนานยังมีงานต้องทำ”

"งานสำคัญ งานสำคัญ"

ตามที่นายท่านยวี่พูด เขาแอบถาม "ถ้าอย่างนั้น อาจิ้นจะไปกับเธอไหม"

ใบหน้าของ หนานซ่งไม่มีคลื่นและกล่าวเบา ๆ : "เขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ต้องอยู่ในโรงพยาบาลสักพัก ปล่อยให้เขาอยู่ใน เมืองไป๋ดีแล้ว"

“ใช่แล้ว จะตามไปทำไม ไปเพิ่มความแออัดให้ผู้คน”

หนานซานไฉพูดอย่างโกรธเคืองแล้วพูดกับ หนานซ่ง: "ไม่เป็นไรเสี่ยวซ่ง กลับไปทำงานไปเดี๋ยวปู่หาเงินให้เธอใช้เอง!"

หนานซ่งรู้สึกขบขันโดยปู่ "ได้ค่ะ~"

หลังจากอยู่กับคุณปู่ครู่หนึ่ง กู้เหิงรีบเตือนใกล้ถึงเวลา หนานซ่งรีบบอกลาทั้งสามคนอย่างเป็นทางการ

ก่อนจากไป เขายังทิ้งเงินจำนวนมากไว้ให้เหวินจิ่งอี้โดยบอกว่ามันเป็นค่าที่พักของคุณปู่ของเธอ

ดวงตาของเหวินจิงอี้ยืดขึ้น "เอามันกลับไป เอาคืนไป! อยู่ที่นี้ต้องมีค่าที่พักอะไร แกกำลังล้อฉันเล่นอยู่เหรอ?"

พูดจบก็จ้องไปที่กล่องเงินสดสีแดงอย่างตกใจ

ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ แต่เพราะเห็นแล้วรู้สึกช็อก...นังเด็กหนานคนนี้มือใหญ่กว่าชายชราตั้งเยอะ

"ไม่ใช่แค่ค่าที่พัก"

หนานซ่งยิ้มและพูดว่า “คุณปู่ของฉันเป็นคนเจ้าอารมณ์นิสัยไม่ดี คุณปู่เหวินโปรดอดทนกับเขาด้วย”

เหวินจิงอี้: "ถ้าเธอจะพูดอย่างนั้นก็..."

หนานซานไฉได้ยินและรีบพูดขึ้นว่า "ใครเจ้าอารมณ์ ทำไมนิสัยฉันไม่ดีตรงไหน"

เหวินจิงอี้หันกลับมาและทำหน้าบูดบึ้ง “อารมณ์แบบนี้ยังไม่ยอมรับอีก”

หนานซานไฉโผล่หัวออกไปนอกหน้าต่างทันทีและ เหวินจิ่งอี้ก็อึ้งไป

เมื่อมองดูเงินสดในกล่องข้างๆ เขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปาก แล้วพูดกับหนานซ่งว่า “คุณปู่ของเธอ ไม่ได้กินทองหรือดื่มรังนกที่นี่ ทำไมเธอถึงให้เงินมามากขนาดนี้”

"ค่าที่พักครึ่งปีไม่มาก"

ดังที่หนานซ่งกล่าว และขอให้กู้เหิงพาหญิงสาวในชุดเรียบง่ายเข้ามา "นี่คืออาเหมย และต่อจากนี้เขาจะมาดูแลเรื่องอาหารการกินและชีวิตประจำวันให้พวกคุณ"

หนานซานไฉและ เหวินจิ่งอี้เห็นว่าเด็กสาวดูอ่อนกว่าหนานซ่งและส่ายหัวโบกมือ

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่จำเป็น!”