บทที่ 295 ขอบคุณที่ไม่ฆ่าฉัน

อุณหภูมิภายในห้องพักผู้ป่วยลดลงอย่างรวดเร็วจนเกือบจะเกิดน้ำค้างแข็ง

ยวี่จิ้นเหวินนั่ง หนานซ่งยืน ทั้งสองคนจ้องมองหัวหน้าฮวงที่ล้มลงกับพื้น ออร่าของพวกเขาท่วมท้น

หัวหน้าฮวงยังรับผิดชอบหัวหน้าแผนกอีกด้วย โดยปกติแล้วเขามักจะแสดงอำนาจดุด่าผู้อื่น แต่วันนี้เขากลับไม่สามารถแสดงอำนาจออกมาได้เลยแม้แต่น้อย

เขาฝืนทนบังคับให้อารมณ์สงบลง กลืนน้ำลายลงคอและมองไปทางหนานซ่ง "ไม่ใช่ คุณให้ผมจัดการหรอกหรือ?"

"ฉันให้นายจัดการ?"

หนานซ่งยื่นมือออกไปทางด้านกู้เหิง "เอาโทรศัพท์มา"

กู้เหิงเข้าใจในทันที ลดล็อกโทรศัพท์และเปิดบันทึกการสนทนา หนานซ่งรับมันไว้และเปิดให้หัวหน้าฮวงดู

หนานซ่งเอ่ยอย่างเฉยเมย "ตอนแรกฉันโกรธ จริงๆแล้วอยากจะให้ใครสักคนมาฉีดยาเข้าเส้นให้กับเขา ทำให้เขาจำไปตลอดชั่วชีวิต"

เมื่อรู้ว่าคำว่า 'เขา' น่าจะหมายถึงตัวเอง ยวี่จิ้นเหวินก็กัดริมฝีปากล่างในทันที

หรือว่ายังมีจุดเปลี่ยน?

หนานซ่งเอ่ยทันทีว่า "แต่ยาแก้อักเสบนั้นจริงๆแล้วจะฉีดก็ได้ ไม่ฉีดก็ได้ หลังจากฉีดแล้วผลข้างเคียงก็จะตามมาอีกมาก เมื่อฉันคิดดูแล้วก็เลยปล่อยมันไป"

ยวี่จิ้นเหวินผงะไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินความอ่อนโยนของเธอจากคำพูด เขาอดไม่ได้ที่จะดีใจ

"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ขอบคุณที่ไม่ฆ่ากัน"

หนานซ่งชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชาและเพิกเฉยต่อเขา

เธอแค่ไม่ต้องการให้โอกาสเขาใช้โอกาสเช่นนั้นมารบกวนจิตใจของเธออีก วนไปวนมาอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด

หัวหน้าฮวงเหงื่อเย็นไหลซึมออกมาจากหน้าผากจากนั้นเอ่ยว่า "งั้นก็ผมเอง ผมยุ่งมาก ไม่ได้ดูข้อความหลังจากนั้น"

"งั้นเหรอ?"

สายตาเยือกเย็นของหนานซ่งกวาดไปทั่วใบหน้าหัวหน้าฮวง แววตาแหลมคมราวกับใบมีด จากนั้นสัมผัสเข็มที่อยู่ที่มือของยวี่จิ้นเหวิน "ถ้างั้น ยาที่คุณจะฉีดให้เขาก็คือยาแก้อักเสบใช่ไหม?"

สีหน้าและแววตาของหัวหน้าฮวงสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด นัยต์ตาของเขาเผยให้เห็นถึงความรู้สึกผิด

"คุณฮวง เราทุกคนเรียนแพทย์ คุณปกปิดคนอื่นได้ แต่ไม่สามารถปกปิดฉันได้"

หนานซ่งใช้นิ้วฉีดยาในเข็มออกมา ยาในเข็มปะทุออกมาเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงขดอย่างเย็นชา "งั้นยาในเข็มนี้คืออะไร เรามาลองดูกันเดี๋ยวก็รู้"

เธอเอ่ยพลางเดินไปทางหัวหน้าฮวง

สีหน้าของหัวหน้าฮวงลนลาน เขาค่อยๆถอยออกห่าง

"ก็แค่ยาแก้อักเสบ ไม่ได้จะฆ่าคุณตายเสียหน่อย คุณจะกลัวอะไร"

หนานซ่งยิ้มมุมปาก แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่จริงใจเลยแม้แต่น้อย เธอเป็นเหมือนอมนุษย์ที่ต้องการคร่าชีวิต เธอยกเข็มขึ้นและเตรียมจะเจาะเข็มลงไปบนร่างกายหัวหน้าฮวง

——

"ไม่เอา! ในนี้มียาพิษ ยาพิษที่คร่าชีวิตคนได้!"

หัวหน้าฮวงทนไม่ไหว เขาดิ้นพรวดพราดเพราะความตื่นตระหนก น้ำตาและน้ำมูกไหลลงมาเป็นสาย ร่างกายของเขาสั่นเทาราวกับเป็นลมชักอย่างไรอย่างนั้น

"ไม่ใช่ว่าผมต้องการทำร้ายผู้คน พวกเขาบังคับให้ผมทำเช่นนี้ พวกเขาบังคับผม...."

ต่อมาเขาคุกเข่าลงกับพื้น ประสานมือเข้าด้วยกันและขอร้องหนานซ่ง "เกรซ ผมขอร้อง ในฐานะที่เรารู้จักกันมานานหลายปีแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ!"

สายตาที่เฉยเมยของหนานซ่งกวาดไปทั่วใบหน้าของเขา เธอเอ่ยคำพูดที่เย็นชาและไร้ความปราณี

"ถ้าไม่ใช่เพราะว่ารู้จักกันมานานหลายปี เข็มนี้ก็เจาะบนร่างกายของคุณไปนานแล้ว"

เธอยกมือขึ้นและทำท่าทางเรียกบอดี้การ์ดเข้ามาลากตัวหัวหน้าฮวงไป หัวหน้าฮวงดิ้นรนและยังคงเอ่ยปากโหวกเหวกโวยวาย

"เก็บความคับข้องใจไว้ไปบอกกับตำรวจนะ ถ้าอยากจะมีชีวิตออกมาเจอครอบครัว แนะนำให้สารภาพกับตำรวจไปตรงๆ เฉียวเหลิ่งไม่มีทางปกป้องคุณ"

หนานซ่งยื่นเข็มให้กู้เหิง "นำเข็มนี้ไปให้ตำรวจแล้วก็ส่งไปตรวจสอบด้วย"

"รับทราบ"