บทที่ 296 พ่อกับแม่ยังคงมีชีวิตอยู่

ระหว่างทางกลับหนานซ่งได้รับโทรศัพท์จากหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย

หมายเลขนี้เป็นหมายเลขที่แปลกตา แต่กลับทำให้หัวใจของเธอกระชับแน่น

เธอสามารถเดาได้ว่าใครเป็นคนที่โทรเข้ามา

สัญชาตญาณของเธอแม่นยำเสมอ

ทันทีที่สายเชื่อมต่อกัน เป็นเวลานานที่เธอไม่เอ่ยอะไร จากนั้นเธอกลับได้ยินเสียงแหบพร่าดังขึ้น "ที่รัก"

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเครื่องเปลี่ยนเสียงที่เด็กวัยรุ่นชอบใช้กัน แต่กลับทำให้เธอรู้สึกชาไปทั่วตัว

ร่างกายของหนานซ่งกระชับแน่นขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

เธออดไม่ได้ที่จะยอมรับมัน สิบปีผ่านไปแล้ว แต่น้ำเสียงของเขายังคงน่ากลัวสำหรับเธอ

ในคุกที่สร้างด้วยเหล็กนั้นหนาวเหน็บและคับแคบ เธอขดตัวอยู่ข้างใน มีกุญแจมือที่ข้อมือและข้อเท้าและปลอกคอรอบคอของเธอ

ความอัปยศอดสูและความกลัวเต็มหัวใจของเธอ ภายใต้สมมติฐานที่ว่าความปลอดภัยในชีวิตไม่สามารถรับประกันได้ เรื่องศักดิ์ศรีจะไปพูดถึงได้อย่างไร?

ชายคนหนึ่งค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาใกล้ๆเธออย่างเชื่องช้า

แสงจันทร์สีนวลกระทบเข้ากับใบหน้าที่เฉียบคมราวกับมีดของเขา ดวงตาที่มืดมิดและลุ่มลึกของเขาราวกับก้นบึ้งของเหวลึก

เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ กระชากปลอกคอของเธอ ดึงเธอเข้ามาหาเขา จากนั้นเขาก็เลียแผลบริเวณคางของเธอ

"ที่รัก"

เสียงที่ต่ำและชัดเจนของเขาดังขึ้นในหูของเธอ "เลือดของเธอนี่ช่างหอมหวานเสียจริงๆ"

หนานซ่งขัดขืนอย่างรุนแรง เธอกัดฟันและเอ่ยชื่อภาษาจีนของเขา "เฉียว เหลิ่ง"

มีเสียงครวญครางจากอีกฝ่าย

"สิบปีผ่านไปแล้ว เธอก็ยังแสนรู้และยังกล้าหาญเหมือนเคย"

แม้ว่าเฉียวเหลิ่งจะเป็นลูกครึ่ง แต่เขาก็พูดภาษาจีนได้คล่องมาก ราวกับว่าเพื่อนเก่ากับกำลังหัวเราะกับหนานซ่ง "ที่รักของเธอ เป็นไงบ้าง?"

หนานซ่งหรี่สายตาและเอ่ยอย่างเย็นชา "เขาไม่ใช่ที่รักของฉัน"

"โอ้ ลืมเลย เมื่อก่อนน่ะใช่"

เฉียวเหลิ่งเอ่ยอีกว่า "ตอนนี้เขาก็เป็นสามีเก่าของเธอ แต่เธอก็ยังคงเดือดเนื้อร้อนใจเรื่องของเขาอยู่ ไม่ใช่เหรอ?"

หนานซ่งค่อยๆขยับโทรศัพท์ออกจากหูของเธอ เธอเปิดลำโพงและในขณะเดียวกันเธอเริ่มตรวจสอบตำแหน่งของอีกฝ่ายหนึ่ง

เธอยังคงสื่อสารกับเขาต่อไป "เปล่า เดือดร้อนใจเรื่องของนายมากกว่าเรื่องของเขาเสียอีก"

"ฮ่าๆๆๆๆ...."

มีเสียงหัวเราะดังมาจากอีกฝ่าย "หญิงสาวที่แต่งงานแล้ว มีเสน่ห์และอ่อนโยนกว่าเมื่อสิบปีก่อนจริงๆ"

เขาพูดอย่างแผ่วเบา "ตอนนี้เธอกำลังตรวจสอบตำแหน่งของฉันใช่ไหมที่รัก?"

สีหน้าของหนานซ่งเยือกเย็น แน่นอนว่าอีกฝ่ายได้สร้างอุปสรรคมากมาย และต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการค้นหาตำแหน่งเขา

"สิบปีที่แล้ว ทักษะการเจาะข้อมูลของเธอดีมาก แต่เธออย่าลืม เธอเคยพ่ายแพ้ให้กับฉัน"

เขายังคงคุยกับหนานซ่งราวกับว่ากำลังแกล้งเด็ก

หนานซ่งยังคงไม่วางมือ เธอเอ่ย "อย่างที่คุณพูด สิบปีผ่านไป เฉียวเหลิ่งก็ยังคงแก่และหน้าตาน่าเกลียด"

ขณะนั้นอีกฝ่ายก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมาอีกครั้ง

"ไม่น่าเสียดายเลยที่เป็นผู้หญิงที่ฉันคอยคิดถึงมาตลอดสิบปี ปากของเธอยังคงดีไม่เปลี่ยน ฉันชอบ"

หนานซ่งค้นหาIPได้ แต่IPของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปอีกครั้งและตำแหน่งก็เปลี่ยนไป

เธอขมวดคิ้วและร่องรอยของความรำคาญใจปรากฏบนใบหน้าของเธอ เธอรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังกลั่นแกล้งเธอ เธออยากจะโยนโทรศัพท์ทิ้งให้สิ้นเรื่อง

"เฉียวเหลิ่ง ที่นายปรากฎตัวครั้งนี้ คิดจะทำอะไร?"

หนานซ่งเกลียดเขาเข้าเส้นเลือดดำ "พ่อแม่ของฉันก็ตายอยู่ในกำมือของนายแล้ว นายยังต้องการเลือดต้องการชีวิตฉันก็รีบมาเอามันไป!"

แต่ทางด้านเฉียวเหลิ่งกลับเอ่ยอย่างสบายใจ "ใครบอกว่าพ่อแม่ของเธอตายแล้ว?"

"........"

วินาทีนั้น หนานซ่งคิดว่าเธอได้ยินเสียงหลอน