บทที่ 327 แลกเปลี่ยนความลับ

“อะไรคือการเลี้ยงดูเด็กมันหมายความว่าอย่างไร”

หนานซ่งกล่าว “พี่ใหญ่ สิ่งที่พี่พูดทำไมดูมันคลุมเครือจัง ราวกับเหมือนฉันกำลังเลี้ยงหนุ่มน้อยวัยละอ่อนไว้”

ลั่วจวินหัง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า: นั่นคือสิ่งที่เขาหมายถึง

“หรือไม่ใช่?”

"..."

หนานซ่ง : “เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว! พี่คิดไปถึงไหนเนี่ย? ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ?”

แม้ว่าเธอจะเคยมีความคิดเช่นนั้นเพียงครั้งเดียว แต่เธอก็ไม่เคยคิดมากไปกว่านั้น...

ดังนั้นอย่าถาม. ถึงถามก็ไม่มี!

“เธอไม่เหมาะกับของแบบนั้น”

ลั่วจวินหังคุยกับเธอเกี่ยวกับหัวข้อนี้และพูดอย่างจริงจังว่า: "เธอเหมาะกับหมาป่าตัวใหญ่ที่สามารถดูแลและปกป้องเธอได้"

แล้วหมาป่าตัวใหญ่อยู่ไหนล่ะ...

เธออยากกินมันเข้าไปก็พอ

เมื่อพูดกันในหัวข้อนี้หนานซ่งรีบพูดขึ้น “พี่ก็ไม่เหมาะหาแม่ม่าย เพราะคุณนายเหมยไม่เหมาะกับพี่”

เมื่อพูดถึง "คุณนายเหมย" ดวงตาของ ลั่วจวินหังก็เย็นชาในทันใด

—

ยวี่จิ้นเหวินบีบโทรศัพท์มือถือของเขาด้วยความรัก และฟังเสียงหนานซ่งที่คุยกับไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คำพูดที่ว่า “กลับบ้านดีๆ นะรอฉันเอาของอร่อยมาให้” เหมือนสำลีก้านมาบีบหัวใจเบาๆ

มันทำให้เขาดูเหมือนลอยอยู่เหนือเมฆ ล้อมรอบด้วยความสุขที่เขาไม่เคยมีมาก่อน

แม้ว่าคำพูดเหล่านี้จะถูกพูดกับคนอื่น จริง ๆ เขาก็ยังรู้สึกประทับใจ

เหมือนเธอกำลังคุยกับเขาเอง

เขาหวังมากแค่ไหนว่าวันหนึ่งเธอจะสามารถพูดคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เกลี้ยกล่อมนุ่มนวลแบบนี้

ถ้าเวลาที่ถูกขโมยเหล่านี้กลายเป็นของเขาเองได้มันจะดีแค่ไหน?

เขาหมกมุ่นอยู่กับความอ่อนโยน ดังนั้นเมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากแม่ น้ำเสียงของเขาจึงนุ่มนวลกว่าที่เคย

ยวี่เฟิ่งเจียวฟังออกทันทีว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติกับลูกชายของเธอและถามโดยตรงว่า: "เสี่ยวซ่งติดต่อมาหรือ"

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

มันแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอ?

….

ลั่วจวินหังมองไปที่ หนานซ่งและพูดเบา ๆ : "พี่ไม่มีอะไรกับเธอ"

"ใช่หรือ?"

ไหนๆก็ถามแล้วต้องถามให้มันชัดเจน

“ถึงกับขึ้นเตียงกันแล้วยังบอกไม่มีอะไรกัน บรรยากาศในเบอร์มิงแฮมยิ่งอยู่ยิ่งเปิดกว้างมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ”

หนานซ่งทำหน้าแปลกๆ

ลั่วจวินหังขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ "ใครบอกเธอ?แคทเธอรีน เหมย?"

"แล้วไงละ?"

ยากมากที่หนานซ่งจะใส่อารมณ์ต่อหน้าพี่ชายคนโตของเธอ "เธอคงทำเหมือนฉันเป็นคู่แข่ง และเข้ามาพูดอะไรมากมายไม่รู้เยอะแยะ ส่วนมากก็เป็นเรื่องผู้หญิง"

การแสดงออกของ ลั่วจวินหังดูเย็นชา ริมฝีปากบางของเขากดเป็นเส้น ราวกับว่าเขาไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะพูดถึงผู้หญิงคนนั้น

"พี่."

เมื่อเห็นว่าพี่ชายคนโตอารมณ์ไม่ค่อยดี หนานซ่งก็ลดเสียงลงเล็กน้อย และไม่ทำน้ำเสียงแปลกๆนั้นอีก

เธอพูดว่า: " พี่สะใภ้จากไปหลายปีแล้ว ถ้าพี่ต้องการพัฒนาความสัมพันธ์ใหม่กับใครเราจะสนับสนุนพี่ ดังนั้นฉันแค่ต้องการหาผู้หญิงดีๆให้...ฉันไม่ได้เลือกปฏิบัติกับสาวแม่ม่ายนะ แค่คิดว่าคุณนายเหมยเป็นคนแปลก และเธอดูไม่เหมือนผู้หญิงที่ดี"