บทที่ 337 คนเลวตายเพราะพูดมาก

เฮ่อเซิน กำลังไปลอนดอนเพื่อเข้าร่วมงานแฟชั่นวีค เขาแนะนำให้หนานซ่งไปพร้อมกับเขาเพื่อไปผ่อนคลาย

ลั่วจวินหังไม่ไว้ใจน้องสาวดังนั้นจึงติดตามพวกเขาไป

ดังนั้น พี่น้องทั้งสามคนจึงออกเดินทางไปลอนดอนพร้อมกัน

งานแฟชั่นวีคที่ลลนดอนเป็นหนึ่งในสี่แฟชั่นที่มีชื่อเสียงของโลก งานแฟชั่นวีคที่ลอนดอนเปรียบได้กับของนิวยอร์ก ความวิจิตรงดงามของปารีส และความหรูหราของมิลาน ลอนดอนเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยจินตนาการ

หนานซ่งไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับงานแฟชั่นครั้งนี้ เพราะเธอเป็นเจ้าหญิงแห่งบริษัทหนานจิวเวลรี่ เธอตามแม่ไปร่วมงานการแสดงต่างๆ ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เข้าๆ ออกๆ หลังเวทีมาตลอด

เหมือนโตขึ้นมาในอ้อมแขนของนางแบบและแฟชั่นมอนสเตอร์มากมาย ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเธอหยุดเธอไว้ เธอคงเดินเส้นทางดาราเด็กไปแล้ว

แทนที่จะปั้นเธอ กลับปั้นเฮ่อเซินออกมา

ความสามารถของเฮ่อเซินนั้นมากมาย นอกจากจะเป็นดารา นักแสดง และนักร้อง เขายังเป็นแฟชั่นนิสต้าที่เหมาะสมกับแบรนด์หรูรายใหญ่

แค่คนสามคนแต่กลับนำกระเป๋ามามากกว่า10ใบ ทั้งหมดเตรียมไว้สำหรับเจ้าหญิงหนานซ่ง

ผู้หญิงชอบความงามและชอบที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าทุกประเภทหลังจากดูการแสดงแล้วคาดว่าเสื้อผ้าระดับไฮเอนด์จากแบรนด์ใหญ่ ๆ จะเข้ามาในอยู่กระเป๋าของเธอด้วย

กระบวนการนี้ถ่ายทอดมาจากแม่สู่น้อง และพวกเขาคุ้นเคยกับมัน

จะทำอะไรได้อีกนอกจากปรนเปรอ?

ลั่วจวินหังและ หนานซ่งไม่ได้ไปกับ เฮ่อเซินบนพรมแดง แต่เดินตรงเข้าไปในสถานที่เพื่อรอการแสดง หนานซ่งไปที่หลังเวทีเพื่อทักทายผู้ขายแบรนด์ที่คุ้นเคยหลายคนและเปิดโหมดธุรกิจ

เมื่อออกมาจากหลังเวที ได้พบกับคนที่ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่

“คุณเกรซ ไม่คิดว่าจะได้เจอที่นี่”

คุณนายเหมยสวมชุดโอต์กูตูร์ เธอสวยราวกับดาราหญิง และทักทายหนานซ่งอย่างเป็นมิตร

“สวัสดีค่ะคุณนายเหมย”

หนานซ่งกระตุกมุมปากเล็กน้อย แต่รอยยิ้มของเธอไม่ได้อยู่ที่ดวงตาของเธอ และไม่ได้ตั้งใจจะคุยกับเธอ

คุณนายเหมยก้าวไปข้างหน้าและหยุดเธอ "สะดวกคุยกันสักสองสามคำไหม"

"ไม่สะดวก"

หนานซ่งยังคงยิ้ม โดยไม่ไว้หน้า เธอไม่อยากเสียเวลาพูดกับเธอแม้แต่คำเดียว

“คุณไม่อยากรู้ว่าโซเฟียตายอย่างไรหรือ”

ด้วยคำพูดจากคุณนายเหมย หนานซ่งหยุด

พวกเขาอยู่เป็นทางเดินอีกทางหนึ่งจากหลังเวทีไปห้องน้ำ คนไม่มากนัก ดังนั้น เมื่อพวกเขาพูดประโยคนี้ มันจึงดังมากในทางเดินที่เงียบสงบ

หนานซ่งหันศีรษะและเหล่มองคุณนายเหมย"มันหมายความว่าอย่างไร"

คุณนายเหมยยังคงมีรอยยิ้มที่เย็นชาบนใบหน้าที่บอบบางของเธอ ราวกับคนสวมหน้ากาก แม้ว่าเธอจะอยู่ใกล้มาก ผู้คนก็ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นบนร่างกายของเธอ และร่างกายของเธอก็เย็นยะเยือกไปทั้งร่าง

เฉกเช่นคนตายที่มีชีวิตออกมาจากหลุมฝังศพของคนเป็น

“ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับโซเฟียเป็นอย่างไร เออร์ล ฮิลล์น่าจะบอกคุณเรื่องนี้แล้วใช่ไหม”

ใบหน้าของ หนานซ่งเย็นลง "คุณกำลังพยายามจะพูดอะไร ฉันไม่มีเวลาเล่นปริศนาใบ้กับคุณที่นี่"

"ฉันรักเออร์ล ฮิลล์"

คุณนายเหมยพิงกำแพง จุดบุหรี่ แล้วใบหน้าก็เต็มไปด้วยหมอก "ฉันรักเขามาหลายปีแล้ว เมื่อฉันมาที่เบอร์มิงแฮมครั้งแรก ฉันเห็นเขาในงานเลี้ยง ตอนนั้น ฉันตกหลุมรักเขา" ตั้งแต่ฉันยังเด็ก มีแต่ผู้ชายไล่ตามฉัน พวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะคุกเข่าอยู่ใต้กระโปรงทับทิมของฉันและขอร้องให้ฉันมองพวกเขา มีเพียงเออร์ล ฮิลล์เท่านั้นที่ไม่ต้องการ”

เธอหัวเราะในทันใด “แต่ฉันก็ยังตกหลุมรักเขาอย่างสิ้นหวัง ราวกับว่าโลกทั้งใบเหลือเขาเพียงคนเดียว เขาเป็นคนเดียวในสายตาของฉัน!”

การแสดงออกของ หนานซ่งเงียบขรึม เธอคิดว่าความรู้สึกนี้มันดูแปลก