บทที่ 338 เมื่อต้นเหล็กออกดอก

คนของลั่วจวินหังลากคุณนายเหมยออกไป

หนานซ่งและลั่วจวินหังยังคงอยู่ต่อเพื่อชมการแสดง

ทั้งสองนั่งอยู่ในที่นั่งที่ดีที่สุดตรงแถวหน้า หนานซ่งมองไปที่ลั่วจวินหังและจับมือไว้ "พี่ใหญ่"

ลั่วจวินหังสะบัดมือกลับและตบเบา ๆ "ไม่เป็นไร ดูการแสดงไป"

พี่ใหญ่ที่รับราชการทหารและการเมืองมาหลายปี ได้เก็บอารมณ์ความโกรธเคืองไว้ แต่คลื่นพายุที่เขาเผชิญหน้าคุณนายเหมยในวันนี้ยังคงทำให้หนานซ่งตกใจ

เธอรู้ว่าพี่สะใภ้ เป็นความเจ็บปวดที่ยากจะลืมเลือนสำหรับพี่ชายของเธอในชีวิตนี้

ถ้าคุณนายเหมยเป็นปีศาจอีกครั้ง ลั่วจวินหังสามารถปฏิบัติต่อเธอราวกับว่าไม่มีอะไร แต่ถ้าเธอกล้าพูด ก็เท่ากับอยากสัมผัสเกล็ดมังกร

ผลที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถแบกรับได้

*

ยวี่จิ้นเหวินได้รับโทรศัพท์จากฟู่ยวี่ ทันทีที่เขาอ่านอีเมลจากคุณน้าจบ

หลังจากรับโทรศัพท์ ฟู่ยวี่ก็เอาคร่ำครวญโดยบอกว่าเขาไม่สามารถอยู่ต่อไปได้

“น้อยๆลงหน่อย”

ยวี่จิ้นเหวินไม่อยากฟังเขา “นายกับซูยินเข้ากันได้ดีไหม?”

“...ยังเข้ากันได้ดีอย่างไร ฉันเกือบถูกเธอกลืนไปแล้ว!”

ฟู่ยวี่กรีดร้องและบ่นซ้ำ ๆ "ฉันจะบอกอะไรให้ ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ใจร้อนแล้ว ไม่คิดว่าจะมีใครบ้ากว่าฉัน คำที่นิยมบนอินเทอร์เน็ตคืออะไร "ชอบทำอะไรเปิ่นๆ แปลกๆ " เรื่องราวทั้งหมดฉันหมายถึงซูยิน! เธอใช้เวลาเพียงสัปดาห์เดียว เอาพ่อและคนครอบครัวไปเป็นพวกของเธอ ส่วนฉันกลายเป็นญาติคนที่หกหรือคนนอกไปเลย!”

ยวี่จิ้นเหวินอดหัวเราะไม่ได้ “นั่นมันเรื่องไม่ดีตรงไหน มันก็แค่คนที่มารักษานาย”

“ฉันต้องขอบคุณเธอจริงๆหรือ ฉันไม่ได้เป็นอะไร ทำไมต้องรักษา!”

ฟู่ยวี่กล่าว: "อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่น้ายวี่มาที่เหมยซู เธอฟื้นตัวได้ดีมากขึ้นดูมีพลังความสุขและยิ้มได้ทุกวัน"

"จริงหรือ?"

ยวี่จิ้นเหวินพูดเบา ๆ : "นั่นเป็นเพราะมีคนที่สามารถทำให้เธอมีความสุข"

“เฮ้ ดูเหมือนนายจะรู้”

ยวี่จิ้นเหวินถามว่า "ใครคืออาจารย์ติง?"

“ฉันก็ไม่รู้อะไรมาก ในด้านทักษะทางการแพทย์ เขาควรได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญในโลก เขาแก่กว่าหมอซู และซูรุ่ยต้องเรียกเขาว่า “อาจารย์ติง” "ด้วยความเคารพเมื่อตอนพบเขา"

ฟู่ยวี่พูดอีก: "อย่างไรก็ตามที่เหมยซู ทุกคนเรียกเขาว่า 'อาจารย์' ซูยินกล่าวว่าเขาไม่ต้องการเปิดเผยอายุของเขา เขามีบุคลิกที่ขี้เล่น เหมือนเด็กซนในเรื่อง มังกรหยก ชื่อจิวแป๊ะทง"

“จิวแป๊ะทง เป็นคนไม่ดีชอบยุ่งกับภรรยาชาวบ้าน” ยวี่จิ้นเหวินกล่าว

"..."

ฟู่ยวี่รีบพูดในทันที “คุณเพื่อน ถ้านายพูดแบบนี้ ตามที่บอก ก็คงไม่มีผู้ชายที่จริงจังในโลกนี้แล้ว”

เขาพูดอีกครั้ง: “ฉันเพิ่งพูดว่าบุคลิกของอาจารย์ติงเหมือนเด็กซนแก่ ๆคนหนึ่ง และฉันไม่ได้บอกว่าเขาคือจิวแป๊ะทง อย่างไรก็ตาม เขาดูน่าเชื่อถือกว่าเสิ่นหลิวซู”

เมื่อพูดถึง เสิ่นหลิวซูการแสดงออกของ ยวี่จิ้นเหวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เสิ่นหลิวซูอาจไปที่เหมยซู ช่วยดูเขาไว้ด้วย ถ้าเขาไปรบกวนแม่ของฉันก็จัดการเขาได้ทันที”

“เขามาทำอะไรที่เหมยซู”

หลังจากที่ฟู่ยวี่ถาม เขาเริ่มเข้าใจ "เขาคงไม่ได้จะกลับไปกินหญ้าเก่า แล้วคืนดีกับน้ายวี่ใช่ไหม เขาฝันเยอะไปหรือเปล่า!"

ยวี่จิ้นเหวินเงียบไปสองสามวิที่ปลายอีกด้านของโทรศัพท์

ฟู่ยวี่จำได้และรีบพูด "โอ้ สิ่งที่ฉันพูดตอนนี้หมายถึงเสิ่นหลิวซูเท่านั้น ไม่ได้หมายถึงนาย นายมันไม่ใช่วัวแก่ นายเป็นแค่ลาหัวล้าน"

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

ฟู่ยวี่หัวเราะเสียงดัง “ล้อเล่นนะ ผมของนายออกแล้ว นายไม่ใช่ลาหัวล้านอีกต่อไปแล้ว”

ยวี่จิ้นเหวินขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา "ถ้าไม่มีอะไร ฉันจะวางสาย"

“เฮ้ รอก่อน อย่าเพิ่งรีบ”

】

】

】