บทที่ 339 ชายสองคนที่พบกันบนถนนที่แคบ

คนทั้งหมดที่เหมยซู ดูตกตะลึงกับการมาของเสิ่นหลิวซูโดยไม่ได้รับเชิญ

บรรยากาศที่สามารถอธิบายได้ว่าตึงเครียด

ซูยิน, ฟู่ยวี่, น้าเว่ย และอาจารย์ติง ต่างก็ยืนอยู่ข้างหลังยวี่เฟิ่งเจียว จ้องมองเสิ่นหลิวซู

ของขวัญและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวจำนวนมากในมือเสิ่นหลิวซูมองไปยวี่เฟิ่งเจียวอย่างลึกซึ้งและพูดอย่างอบอุ่น: "อาเจียวผมไม่ได้มีความหมายเป็นอย่างอื่น แค่อยากมาเยี่ยมคุณ"

“ถ้าเห็นแล้ว ก็กลับไปเถอะ”

การแสดงออกของ ยวี่เฟิ่งเจียวเย็นชา "ฉันไม่อยากเห็นน้าคุณ"

เสิ่นหลิวซูเม้มปาก เงยหน้าขึ้นมองคนสี่คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ยวี่เฟิ่งเจียวและพูดว่า "ขอคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวได้ไหม"

"ไม่มีอะไรจะพูดระหว่างเรา"

ยวี่เฟิ่งเจียวไม่แสดงสีหน้าใดๆ “เอาของคุณไปจากที่นี่ ไป!”

ความอับอายแวบเข้ามาในดวงตาของ เสิ่นหลิวซูแต่เมื่อเขามา เขาก็ทำใจไว้แล้ว

เขายังคงยิ้มและพูดว่า: “อาเจียว อย่างน้อยเราก็เคยเป็นสามีภรรยากัน แค่คำพูดเพียงประโยคเดียวคุณก็ไม่ยอมพูดกับผมเลยหรือ ก่อนผมมา ผมได้ไปที่เมืองหนานเพื่อพบลูกชายของเรา”

การแสดงออกของ ยวี่เฟิ่งเจียวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเมื่อเธอได้ยินว่าเขาไปหาลูกชายของเธอ

“คุณเจอลูกทำไม ว่างมากเลยหรือ”

ยวี่เฟิ่งเจียวกล่าวด้วยใบหน้าที่เย็นชา "คุณคิดว่าชีวิตของเขายังไม่ลำบากพอหรือคุณถึงต้องวิ่งไปหาเขา เสิ่นหลิวซูเมื่อไหร่คุณจะเรียนรู้ถึงการเป็นคนที่แท้จริง!"

เสิ่นหลิวซูรู้สึกว่าใบหน้าของเขาชาไปทั่วหน้าราวกับว่าเขาถูกตบหน้า

ตั้งแต่นั่งบนแท่นผู้อำนวยการมาช้านาน มักถูกคนอื่นชมเชย สาวๆ แทบอดใจไม่ไหวที่จะปีนขึ้นไปบนเตียง~ ไม่มีใครเคยกล้าชี้มาที่จมูกตัวเอง ด่าได้ขนาดนี้?

นั่นคือ ภรรยาคนเดิมของเขา ด้วยอำนาจและหน้าตานี้ นี่เป็นเกียรติเดียวที่เขามอบให้เธอ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เสิ่นหลิวซูรู้ว่ามันไม่ได้น่าอายนัก

เขาเดินไปวางของขวัญที่เขานำมาและพูดว่า: "นี่คือเจลาตินและรังนกยาชูกำลังที่ดีสำหรับการรักษาอาการบาดเจ็บที่ขา ผมขอให้คนหาซื้อมาเป็นพิเศษ"

คราวนี้อาจารย์ติงไม่ต้องรอให้ยวี่เฟิ่งเจียวพูด “อาเจียวบอกว่าเธอไม่ต้องการ คุณฟังไม่เข้าใจหรือ เรามีทุกอย่างในเหมยซู ของที่คุณส่งมามันไม่จำเป็น”

ขณะที่เขาพูด อาจารย์ติงหยิบของขึ้นมาแล้วโยนใส่เท้าของเสิ่นหลิวซู ราวกับเด็กอารมณ์ร้าย

เสิ่นหลิวซูมองไปที่ชายผู้นี้ที่ไม่สามารถบอกอายุของเขาได้ และเมื่อเขาได้ยิน "อาเจียว" ในปากของเขา คิ้วของเขาก็ขมวดคิ้ว "คุณเป็นใคร"

“ผมเป็นทวดของคุณ!”

อาจารย์ติงตะโกนออกมาด้วยความโกรธ และยวี่เฟิ่งเจียวก็อดหัวเราะไม่ได้เมื่อมองไปที่การแสดงออกเล็กๆ ของเขา

รอยยิ้มนี้ทำให้ เสิ่นหลิวซูตกตะลึง

เธอหัวเราะจริงๆ

นานแค่ไหนที่ไม่เห็นเธอยิ้ม นานจนเขาจำไม่ได้ว่าเห็นเธอยิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

“อาเจียว”

เขาพึมพำชื่อเธอ “ไม่เห็นคุณยิ้มมานานแล้ว คุณดูดีมากที่ยิ้ม”

เมื่อฟังสิ่งที่ เสิ่นหลิวซูพูด ยวี่เฟิ่งเจียวก็รู้สึกคลื่นไส้และมองเขาด้วยความรังเกียจ "เสิ่นหลิวซูคุณคงอยู่กับ โจ๋เยว่มากไปหรือเปล่า เธอกินคุณ ฉันไม่กิน..”

เมื่อพูดถึง โจ๋เยว่เธอขมวดคิ้ว "ความรักของคุณไม่ใช่ตั้งครรภ์ลูกของคุณอยู่หรือ ทำไมคุณไม่ไปดูแลเธอในเวลานี้ ทำไมคุณถึงวิ่งมาที่นี่?"

มีความเย็นชาในคำพูดของเธอ

เมื่อตอนเธอตั้งครรภ์ในปีนั้น เสิ่นหลิวซูและ โจ๋เยว่ได้พบกัน และกินกันที่โรงแรมที่อยู่ตรงข้ามกับบ้าน

ในขณะนั้น เพื่อนหลายคนปลอบเธอว่าเมื่อตอนผู้หญิงตั้งครรภ์ ผู้ชายมักชอบออกไปขโมยกิน แต่เขาไม่เป็นเช่นนั้น ในใจของเสิ่นหลิวซูเขาเป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว

เสิ่นหลิวซูไม่ต้องการให้พูดถึง โจ๋เยว่ต่อหน้าผู้คนมากมาย ยวี่เฟิ่งเจียวไม่ให้โอกาสเขาพูดคนเดียว ดังนั้นเขาจึงต้องพูด:

“ระหว่าง เรื่องโจ๋เยว่กับผมไม่ใช่อย่างที่คุณคิด เราจบลงกันแล้ว”

"มันจบแล้ว?"

ยวี่เฟิ่งเจียวยิ้มอย่างเย็นชา "ถ้าอย่างนั้นฉันพอเข้าใจแล้ว คุณแค่ต้องการลิ้มรสหญ้าเก่าของคุณว่าเป็นอย่างไรใช่ไหม เสิ่นหลิวซูคุณเหมือนเดิมจริงๆ"

ใบหน้าของ เสิ่นหลิวซูจมลง "อาเจียว...

“ยินยิน อายวี่” อาจารย์ติงไม่ฟังอีกต่อไปและเริ่มตะโกน