บทที่ 358 ของขวัญจากอดีตสามี 2

"เสี่ยวซ่ง ดูนี่สิ"

ลั่วโยวส่งการ์ดให้หนานซ่ง และหนานซ่งมองดูตัวอักษรที่คุ้นเคย ราวว่ามีเข็มกำลังแทงเธออย่างรุนแรง

ของขวัญวันเกิดปีที่ยี่สิบหก...ยังมาไม่ถึง

เธอค่อยๆเปิดกล่องของขวัญด้วยมือของเธอ

ในกล่องของขวัญมีต่างหูมุกคู่หนึ่งซึ่งน่ารักและประณีตมาก แม้แต่คนอย่าง ลั่วโยวที่ไม่เคยใส่ต่างหูก็พบว่ามันดูดีและสวยมาก

มีการ์ดอยู่ในถุงของขวัญทุกใบ

โดยได้เขียนแยกไว้--

ของขวัญเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ XX ปี สำหรับ เสี่ยวซ่ง จากจิ้น.

ของขวัญคริสต์มาส XX ปี สำหรับ เสี่ยวซ่ง จากจิ้น..

ของขวัญสำหรับวันปีใหม่ XX ปี สำหรับ เสี่ยวซ่ง จากจิ้น.

ของขวัญวันตรุษจีน XX ปี สำหรับ เสี่ยวซ่ง จากจิ้น..

...

ภายในกระเป๋ามีเครื่องประดับ เสื้อผ้า ของเล่น หนังสือ ทุกสิ่งที่คุณคิดได้รวมทั้งสิ่งที่คุณคิดไม่ถึง

ลั่วโยวจ้องไปที่ห้องของขวัญต่างๆ บนไม้แขวน "เหล่ายวี่ ได้เตรียมของขวัญสำหรับทุกเทศกาลทั้งหมดในเวลาสามปีนี้ไว้ให้เธอแล้ว"

หนานซ่งไม่สามารถยืนหยัดได้ และนั่งลงข้างหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้า

“เธอบอกว่าเขาจงใจเหรอ”

เพราะเธอเคยเตรียมของขวัญให้เขาทุกเทศกาลตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาจึงทำทุกอย่างเหมือนเธอ ส่งกลับคือให้เธอหรือเปล่า?

แล้วทำไมคนที่ทำให้เธอเสียใจมาตลอดสามปีต้องเป็นเขา

ตอนนี้ก็ยังเป็นเขาเองที่ทำให้เธอเสียใจ

ทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป?

ทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยเธอไป?

หนานซ่งแตะหน้าผากและหลั่งน้ำตาอย่างเงียบ ๆ

ทุกคนต่างปรารถนาให้รักแรกเป็นรักเดียวไปตลอดชีวิต และทุกคนต่างก็ปรารถนาที่จะมีความรักที่ยากจะลืมเลือน

อย่างไรก็ตาม มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้

เธออยากให้ ยวี่จิ้นเหวินยังมีชีวิตอยู่ พวกเขายังคงเดินด้วยกันแบบนี้ วันหนึ่งเมื่อพวกเขาเหนื่อย ถึงจุดสิ้นสุดของโชคชะตา พวกเขาเต็มใจที่จะปล่อยกันและกัน

เป็นแบบนั้นยังดีกว่า?

ทำไมเขาต้องหายตัวไปในชีวิตของเธออย่างน่าเศร้า?

ทิ้งเธอไว้กับความทรงจำที่ไม่มีวันลืม

นี่คือจุดประสงค์ของเขาเหรอ?

*

เมื่อเธอเดินออกจากจิ่นซิ่วหวา หนานซ่งได้รับความทุกข์ทรมานจากภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ สมองวิงเวียน จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทุกอย่างดูว่างเปล่า

ใบหน้าขาวซีดอย่างน่ากลัว

ลั่วโยวรีบช่วยพาเธอไปยังร้านอาหารแถวชุมชน ขอขนมจากพนักงานเสิร์ฟ ลอกกระดาษขนมออกแล้วป้อนเข้าปากของหนานซ่ง

น้ำเชื่อมพลัมที่หวานแต่เปรี้ยวจะเจือจางความขมในปากและทำให้การแสดงออกของหนานซ่งผ่อนคลายลงบ้าง

พอดีกับใกล้ถึงเวลาอาหาร ลั่วโยวเลยสั่งอาหารน่ารับประทานมาอีกหลายอย่าง

หนานซ่งไม่มีความอยากอาหารเลย

“ตอนเที่ยงคุณไม่ได้กินข้าวเลยสักคำ ดังนั้นคุณควรกินมัน”