บทที่ 359 ของขวัญจากอดีตสามี 3

ก่อนออกจากเมืองเป่ย หนานซ่งและพวกพี่ของเธอพากันไปที่พิพิธภัณฑ์จิงเหวิน

แม้ว่า ยวี่จิ้นเหวินจะจากไป แต่โครงการฟื้นฟูโบราณวัตถุ ยังคงดำเนินต่อไป นี่เป็นโครงการที่สำคัญมากสำหรับบริษัทยวี่จิวเวลรี่ที่ได้รวมไว้ในแผนสิบปีและเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับการพัฒนาของบริษัทยวี่กรุ๊ป

หลังจากการประกาศการเสียชีวิตของ ยวี่จิ้นเหวินอย่างเป็นทางการ ต่างกังวลมากเกี่ยวกับการพัฒนาที่ตามมาของโครงการนี้

คุณปู่หนานเป็นกำลังหลักและเป็นเหมือนจิตวิญญาณของโครงการนี้

ต้องใช้เวลามากในเมืองหนาน

เมื่อไปถึงพิพิธภัณฑ์จิงเหวิน เข้าไปในสวนหลังบ้านและพบว่ามีคนจำนวนมากอยู่ในลานบ้าน

หนานซานไฉผู้ซึ่งควรจะแกะสลักอยู่ภายในก็นั่งยอง ๆ อยู่ใต้ชายคาในขณะนี้ ถือท่อยาสูบด้วยสีหน้าที่ลึกล้ำบนใบหน้าของเขา

ไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่ปรมาจารย์แกะสลักหยกคนอื่นๆ ก็อยู่ตรงนี้เช่นกัน

และเหวินจิ่งอี้ที่กำลังไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไป

ส่วนมากแล้วเป็นคนพิเศษในชุดสูทและรองเท้าหนัง

“ใครขอให้พวกเธอมา ออกไปให้หมด!”

เหวินจิ่งอี้ถือไม้กวาดขนาดใหญ่อยู่ในมือ “วิ่งมาถึงที่นี่เพื่อแสร้งทำเป็นว่าเป็นคนมีวัฒนธรรม เป็นศาสตราจารย์ และเป็นผู้ชี้แนะ รู้ไหมว่ามันผาดโผนแค่ไหน! พวกคุณมันจะเข้าใจอะไร ต่อหน้าผู้เฒ่าหนาน ใครกันที่กล้ามอบความกล้าหาญนี้ให้พวกคุณ?!

ไม้กวาดขนาดใหญ่ในมือผลักไปข้างหน้า บังคับให้กลุ่มคนในชุดสูทถอยออกไป

“ภัณฑารักษ์เหวิน เราล้วนเป็นคนมีอารยธรรม ทำไมต้องหยาบคายขนาดนี้ เราไม่ได้หมายความว่าเป็นอย่างอื่น ประธานยวี่จากไปแล้ว เราเป็นห่วงความคืบหน้าของโครงการจึงมาที่นี่เพื่อดู และ เราไม่ได้หมายความถึงอย่างอื่น”

"ไปให้พ้น!"

เหวินจิ่งอี้พูดอย่างฉุนเฉียว: "ลูกศิษย์ของฉันตายแล้ว และฉันยังมีชีวิตอยู่! เขาไม่กล้าเข้ามาชี้นิ้วขณะที่เขาอยู่ที่นี่ พวกเจ้ามันแค่พวกคนที่ชอบเสแสร้ง ไปให้พ้น!”

ไม้กวาดขนาดใหญ่ที่แตะโดนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั้งตัวใส่ผู้อำนวยการรู้สึกไม่สบอารมณ์ และพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ถ้าคุณยังทำแบบนี้อีก เราจะไม่เกรงใจแล้วนะ!”

ก่อนที่เหวินจิงอี้จะอ้าปาก เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นจากข้างหลังเขา

“ขอผมดูหน่อยเถอะ คุณไม่เกรงใจแล้วคุณจะทำอะไร”

ผู้อำนวยการของบริษัทยวี่จิวเวลรี่หันศีรษะเห็น หนานซ่งด้วยใบหน้าที่เย็นชา และชายร่างสูงที่หล่อเหลาอยู่ข้างหลังดวงตาของพวกเขาพร่ามัวครู่หนึ่ง

นี่มันดารา? นายแบบ?

แต่ออร่านี้แรงเกินไป...ดูน่าตกใจมาก

ดวงตาที่เย็นชาของ หนานซ่งกวาดไปทั่วใบหน้าของผู้อำนวยการ ราวกับลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ที่ร่วงหล่น ทำให้จิตใจของทุกคนตื่นตระหนก แต่กลับรู้สึกเหมือนเย็นชาในสภาพอากาศร้อน

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอพูดเบาๆ

เหวินจิงอี้กระแทกด้ามไม้กวาดลงกับพื้น ยกมือขึ้นแล้วสูดลมหายใจอย่างเย็นชา “ทันทีที่อาจิ้นจากไป คนเหล่านี้ แมวไม่อยู่ หนูร่าเริงพวกมันวิ่งมา ที่นี่เพื่อชี้นิ้ว ว่าที่นี้มันผิด ไม่ถูกต้อง ตอนเช้าจัดประชุมไป 2 ครั้ง คุยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เรียกว่าให้ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ! ผมเห็นมาเยอะแล้ว ผู้เชี่ยวชาญ เอาเวลาสำหรับการประชุมมาแกะสลักได้เป็นกองแล้ว "

เมื่อเขาพูดอย่างนี้ หนานซ่งก็เข้าใจ

ในอดีต หนานหนิงไป่และ หนานหนิงจู๋ก็ชอบทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้

ผู้ที่ไม่ทราบวิธีใช้ความคิดเห็นที่ไม่เป็นมืออาชีพของตนเพื่อเป็นแนวทางแก่ผู้ที่รู้วิธีการทำสิ่งต่างๆ อย่างแท้จริงจะไร้ประโยชน์ เว้นแต่จะทำให้สภาพแวดล้อมการทำงานที่ดีมีแต่หมอกควัน

“ใครขอให้พวกคุณมา”

หนานซ่งหยิบไม้กวาดจากภัณฑารักษ์เหวินและถามผู้นำเบื้องหน้าโดยตรง

กรรมการมองหน้ากัน และตอนนี้พวกเขาไม่ได้ตระหนักถึงความจริงจังของเรื่องนี้ จึงกล่าวว่า " ประธานยวี่ขอให้พวกเรามา"

“ประธานยวี่คนไหน?”

หนานซ่งถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เป็นคุณชายสองหรือคุณชายสาม?”

ทุกคนเม้มปากไม่ยอมพูด

เหวินจิ่งอี้คร่ำครวญอย่างหนักจากจมูกของเขา "ไม่ว่าจะเป็น คุณชายสองหรือคุณชายสาม พวกเขายังไม่มีสิทธิ์มาควบคุม พิพิธภัณฑ์จิงเหวินได้! พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นบ้านของฉัน! สิทธิ์ในทรัพย์สินอยู่ในมือของฉันและผู้บริหารสิทธิ์การจัดการตอนนี้อยู่ในมือเสี่ยวซ่ง และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกคุณ แม้ว่าจะมีความสัมพันธ์แบบมีส่วนร่วมมันไม่ใช่หน้าที่ของคุณชายสองหรือคุณชายสาม มีอะไรให้มาหาฉันโดยตรง!”

ผู้อำนวยกันมองหน้ากันอีกครั้งและตกอยู่ในความเงียบ