บทที่ 360 จดหมายจากอดีตสามี 1

นี่คือรูปภาพของ ภาพริมแม่น้ำในเทศกาลเช็งเม้งใช่ไหม”

เมื่อเห็นว่าหนานซ่งไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน จี้อวิ๋นขาดความมั่นใจเล็กน้อยและลังเลที่จะถามว่า "นี่คงไม่ใช่ภาพจริงใช่ไหม"

หนานซ่งมองมาที่เขาอย่างพูดไม่ออก “โบราณวัตถุทางวัฒนธรรมระดับสมบัติของชาติถูกซ่อนอยู่ในพิพิธภัณฑ์วังมาตลอด คุณคิดว่าไง?”

จี้อวิ๋นรู้ว่าเขางี่เง่า และไม่พูดอะไร

ภาพวาดที่มีชื่อเสียงที่เคยเห็นในหนังสือประวัติศาสตร์ปรากฏขึ้นตรงหน้า ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเหลือเชื่อ

สมบัติล่ำค่าอยู่ใต้ตา พอเห็น ไม่มีเหตุผลอะไรจะไม่ตื่นเต้น

หนานซ่งเก็บภาพวาดขึ้นรถ แล้วนำไปให้ปู่ดู

หนานซานไฉตกใจเมื่อเห็นภาพนี้ "มันวิเศษมาก แม้ว่าปากกาจะยังอ่อนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ง่ายเลยที่จะวาดภาพยาวขนาดนี้ให้สมบูรณ์และสามารถบรรยายรายละเอียดทั้งหมดได้"

หนานซานไฉกลัวว่าจะทำลายจิตวิญญาณของภาพวาด ดังนั้นเขาจึงหยุดสูบ

หนานซานไฉชื่นชมภาพวาดนี้ไปตลอดทางพูดกับ หนานซ่ง: "ทักษะปลอมนี้ดีกว่าเธอเล็กน้อย"

หนานซ่งกล่าวว่า “หนูคิดว่ามันอยู่ในระดับเดียวกับคุณ และหนูอยากรู้ว่าปู่รับเด็กฝึกหัดคนอื่นนอกจากหนูไหม”

เมื่อพูดถึงสิ่งต่าง ๆ ในอุตสาหกรรม ทั้งคุณปู่และหลานสาวได้เพิ่มความฉลาดให้กับดวงตาของพวกเขา

มันไม่ใช่รูปลักษณ์ที่ไร้ชีวิตชีวาเมื่อสองสามวันก่อนหน้านี้

"ไม่มีนะ"

หนานซานไฉกล่าวว่า: "ครอบครัวหนานของเราเป็นยอมนักแกะสลักหยก เลยละทิ้งของปลอมไปครึ่งทาง กล่าวคือ ได้เรียนรู้กลเม็ดง่ายๆ จากปรมาจารย์ ต่อมานิ้วของผู้สูบบุหรี่ก็เริ่มแก่ ดังนั้นฉันจึงปล่อยวางมันตามธรรมชาติ"

แต่ละเส้นมีรายละเอียดของตัวเองเส้นปลอมไม่สามารถมีรังไหมบนปลายนิ้วได้นับประสารอยแผลเป็นเพราะการรับรู้งานต้นฉบับดูเหมือนว่าจะไม่เรียกร้องมาก แต่มีข้อบกพร่องสำหรับการแกะสลักหยก

หนานซ่งสนใจงานแกะสลักหยกมากกว่าและไม่อดทนต่อของปลอม

ไป๋ลู่ยวี๋จำได้และหันกลับมาพูดว่า: "ฉันจำได้ว่าน้อง6มักใช้กระดาษทรายถูรังไหมบนนิ้วมือชั่วขณะหนึ่ง ผิวหนังแตกและมีเลือดไหลออกมาเป็นจำนวนมาก แต่มันทำให้เราตกใจ"

ลั่วจวินหังขมวดคิ้วเมื่อเขาจำฉากที่นิ้วของ หนานซ่งหยดไปด้วยเลือดในเวลานั้นได้

จี้อวิ๋นตอบว่า "ใช่หรือ ฉันคิดว่าพี่กำลังจะไปผ่าศพพร้อมกับฉันที่ด้านหลัง เลยเตรียมมีดผ่าตัดไปด้วย"

ไป๋ลู่ยวี๋หัวเราะ “ใช่ ฉันจำได้! ผลก็คือ แม่เตะฉันจนเกือบตกลงไปเหมือนสุนัขในโคลน”

"บ้าไปแล้ว! พี่เป็นแค่ลูกสุนัข" จี้อวิ๋นหันไปหาไป๋ลู่ยวี๋เพื่อเห่า โฮ่ง โฮ่ง

ไป๋ลู่ยวี๋"เห่า โฮ่ง โฮ่ง" กลับ

เมื่อทั้งสองรวมกันอายุก็น้อยลงทันที ทำตัวเหมือนเด็กสามขวด หนานซ่งเมื่อได้ยินเสียงพี่น้องทะเลาะกันความเศร้าโศกในใจของเขาลดลงอย่างมาก

ลั่วจวินหังเห็นส่งเสียงดังเกินไปและเลิกคิ้ว แต่เมื่อเห็นว่ามุมริมฝีปากของ หนานซ่งเพิ่มขึ้นเล็กน้อย เขาเลยไม่พูดอะไร

“โอเค หยุดเสียงดังได้แล้ว” เฮ่อเซินหยุดพวกเขาในเวลาที่เหมาะสม

ถ้ายังส่งเสียงดัง พี่ใหญ่อาจตีได้

หนานซานไฉเหล่และยิ้ม เขาไม่สามารถปล่อยภาพวาดในมือได้ และถาม หนานซ่ง"ไม่ได้ถามว่าใครเป็นคนวาดภาพ กับ เหวินจิ่งอี้มาหรือ?"

“ถามแล้วเขาไม่บอก”

หนานซ่งเม้มริมฝีปากล่างและพูดว่า “เขาบอกว่าเขาจะบอกเราเมื่อเรากลับมาเมืองเป่ยครั้งหน้า”

"..."

ใบหน้าของ หนานซานไฉทรุดลง "เฮ้ ไอ้เด็กเฒ่าคนนี้! เรียนรู้วิธีขายมันแล้ว! ถ้าไม่บอกฉันก็แล้วแต่เรื่องเขา!"

ปากเขาบอกไม่อยากรู้ แต่ใจเขาอยากรู้แทบบ้า!

*

เมื่อถึงสวนกุหลาบก็เย็นแล้ว

หลังจากกลับจากประเทศ Y หนานซ่งรู้สึกขาดพลังงานและเหนื่อยง่าย

ทันทีที่เธอกลับถึงบ้าน เธออยากจะกลับไปที่ห้องและนอน บางทีหลังจากหลับจะได้ไม่คิดอะไรมาก

แต่เธอกลัวว่าพวกพี่ของเธอจะเป็นห่วงเธอเลยร่วมทานอาหารค่ำกับพวกเขาอย่างไม่เต็มใจ ระหว่างทานนั้น อะไรที่เธอควรหัวเราะหรือพูด เธอทำทุกอย่างให้เหมือนเมื่อก่อน