บทที่ 412 ประธานยวี่ทำให้คนตกใจจนร้องไห้

ขณะที่เขาจับหนานซ่ง ยวี่จิ้นเหวินไม่กล้าที่จะอ้าปากค้าง

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าหนานซ่งหายใจได้สม่ำเสมอและยังไม่ตื่น เขาก็สงบลมหายใจลงอย่างนุ่มนวล

เขาคิดอยู่ตลอดเวลา ผู้หญิงที่ครุ่นคิดเรื่องนี้มานานก็เอนกายพิงไหล่เขาเบาๆแบบนี้

ยวี่จิ้นเหวินกำลังคิดในขณะนี้ เขาไม่ต้องการแลกเปลี่ยนคนทั้งโลก

เขาหวังว่าเวลาจะได้รับการแก้ไขในขณะนี้ตลอดไป

เมื่อเขากลับมาในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกว่าหนานซ่งเปลี่ยนไปมาก

ทัศนคติที่มีต่อเขาไม่เย็นชาอีกต่อไป ไม่มีการปฏิเสธห่างออกไปหลายพันไมล์ การเปลี่ยนแปลงนี้ไม่เพียงทำให้เขามีความสุข แต่ยังทำให้เขารู้สึกเป็นทุกข์อีกด้วย

เขารู้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นเพราะเขา "ตาย" แล้วกลับมา

แต่เขาไม่แน่ใจว่าการเปลี่ยนแปลงของเธอนี้จะคงอยู่นานแค่ไหน หัวใจของเขากระวนกระวายมาก และเขาก็เตรียมใจที่จะพังทลายลงจนสุดทางแล้ว

คราวนี้เขาต้องจับเธอไม่ให้พรากจากกัน

นานมากแล้วที่หนานซ่งไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มราวกับหมอนผ้าฝ้ายและทั้งตัวก็เบาบางลง

"เสี่ยวซ่ง เสี่ยวซ่ง......"

ขณะที่เครื่องบินลงจอดที่พื้น ยวี่จิ้นเหวินต้องปลุกเธอให้ตื่น "เราถึงเมืองเป่ยแล้ว"

หนานซ่งตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย น้ำเสียงของเธอเฉื่อยเฉกเช่นลูกแมวที่ยังไม่ตื่น "ถึงแล้วเหรอ?"

"ใช่ ถึงแล้ว"

จากนั้นเธอก็เอาหัวของเธอออกจากไหล่ของยวี่จิ้นเหวิน และอยากจะยืดเอวของเธออีกครั้งและถูกยวี่จิ้นเหวินบีบ "เฮ้ ระวังแขนของคุณ"

อ้อ เกือบลืมไปว่ามีแผลที่แขน

หนานซ่งเม้มริมฝีปากล่าง เห็นคราบน้ำลายบนไหล่ของยวี่จิ้นเหวิน เช็ดปากโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าของเธอแดงก่ำทันที!

"น้ำลาย.......ของฉัน"

เธอดูเขินอาย แทบรอไม่ไหวที่จะหาตะเข็บมาเจาะ

ยวี่จิ้นเหวินเหลือบมองไปที่มันและพูดอย่างเฉยเมย "โอ้ คุณช่วยผมเช็ดออกได้นะ"

เขาดึงทิชชูสองแผ่นแล้วส่งให้หนานซ่ง หนานซ่งหยิบมันมาเช็ดไหล่ เขารู้สึกว่ามันแย่มาก!

หนานซ่งนะหนานซ่ง นอนน้ำลายยืดใส่ผู้ชาย เธอเนี่ยนะเกินไปจริงๆเลย!

"โอเคแล้ว เราไปกันเถอะ"

"อืม"

ขณะที่เขาเดินออกไป ยวี่จิ้นเหวินก็ขยับไหล่ของเขาอย่างสงบด้วยการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อย แต่หนานซ่งก็ยังเห็นเขาอยู่

เธอนอนพิงไหล่ใครซักคนไม่ใช่เหรอ?

มันทำให้ไหล่ของเขาชาเหรอ!

......จริงๆก็ไม่ได้น่าอายที่สุดหรอก แค่น่าอายมากกว่าด้วยซ้ำ

ยวี่จิ้นเหวินเดินออกจากห้องเคบินและยืนรอหนานซ่ง เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นหน้าเธอ "ทำไมหน้าคุณแดงจัง?"

ก็มันอายไง!

".......ร้อนน่ะ" หนานซ่งดึงมุมปากอย่างไม่เต็มใจ

ปลายเดือนมีนาคม อากาศในเมืองเป่ยยังคงหนาวเย็น

ยวี่จิ้นเหวินห่อเสื้อคลุมของเธออย่างแน่นหนา "เพิ่งจะลงจากเครื่อง อย่าหนาวตาย เดี๋ยวค่อยถอดตอนขึ้นรถนะ"

"ถอดอะไร?" เส้นประสาทของหนานซ่งอ่อนไหวเกินไปในขณะนี้ และก็เงยหน้าขึ้นทันที

ยวี่จิ้นเหวินตกใจ "ถอด.......เสื้อคลุม"

มันจะเป็นอะไรได้อีก?

"อ๋อ"

หนานซ่งรู้สึกว่าตัวเองชั่วร้ายเกินไปและใบหน้าก็แดงขึ้น เธอพูดอย่างกังวลว่า "ฉัน พวกเราไปกันเถอะ!"

หากเธออยู่ต่อไปอีก เธอจะต้องทุบหัวตายในห้องเคบิน