บทที่ 413 แฟนใหม่ของพี่หนาน

สายตาของยวี่จิ้นเหวินจับจ้องไปที่ใบหน้าของหนานซ่ง เพียงแต่ว่าหลังมือของเขาดูเหมือนจะถูกไฟฟ้าช็อต และดูเหมือนว่าจะมีไฟลุกโชน

ทันใดนั้นเอง รู้สึกมหัศจรรย์เป็นพิเศษ

จนเสียงปลายสายพูดคำว่า "ฮัลโหล" หนานซ่งก็เตือนให้เขาตอบกลับ "พูดสิ"

เขาเพิ่งตอบสนอง

เสียงของป้าเว่ยอยู่ในโทรศัพท์

ยวี่จิ้นเหวินกระซิบเบาๆ "ป้าเว่ย นี่ผมเอง"

มีเสียง "อ้า" สั้นๆในปลายสาย แล้วเสียงก็หยุดกะทันหัน

หลังจากหยุดไปเกือบสิบวินาที น้ำเสียงของป้าเหว่ยก็รุนแรงขึ้น "คุณเป็นใคร? ทำไมคุณถึงต้องการแกล้งเป็นนายน้อยของเรา? !"

ความโกรธกระจายไปตามโทรศัพท์และเสียงดังก็ทำให้หูของยวี่จิ้นเหวินมึนงงและเขาก็ย้ายโทรศัพท์ออกไปไกล

หนานซ่งได้ยินเสียงของป้าเว่ย และเธอก็ได้ยินคำสาปของเธอจากอีกฝั่งของโทรศัพท์และพูดว่า "เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันคุยกับคุณป้าเอง"

ยวี่จิ้นเหวินยื่นโทรศัพท์ให้เธอ

หนานซ่งพูดว่า "ป้าเว่ย นี่ฉันเอง เสี่ยวซ่ง"

ทันทีที่เธอได้ยินเสียงของหนานซ่งป้าเว่ยก็ตะโกนออกไปและหยุดลง

"เสี่ยว เสี่ยวซ่งเหรอ เมื่อกี้ใครพูด?"

น้ำเสียงของป้าเว่ยเริ่มสั่น "ทำไม ทำไมเหมือนเสียงยวี่จิ้นเหวินล่ะ?"

"ไม่ต้องตื่นเต้น ค่อยๆฟังฉัน"

หนานซ่งเหลือบมองยวี่จิ้นเหวินแล้วอธิบายรายละเอียดด้วยภาษาที่สั้นที่สุดและยืนยันว่า "เขายืนอยู่ข้างฉัน และเราจะไปที่บ้านเก่าในไม่ช้า"

"อืม......" ป้าเว่ยน้ำตาไหลทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของหนานซ่ง

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินมองหน้ากันรู้สึกอึดอัดในใจ

ทั้งสองคนไม่รู้จะปลอบเธออย่างไร

เสียงของยวี่เฟิ่งเจียวมาจากระยะไกล "เกิดอะไรขึ้นอาเหมียน คุณร้องไห้ทำไม?"

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงของยวี่เฟิ่งเจียวหัวใจของหนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินก็บีบรัดโดยไม่มีเหตุผล และมือของพวกเขาที่รับโทรศัพท์ก็สั่นเล็กน้อย

ป้าเว่ยตื่นเต้นมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าคุณป้ายวี่จะเป็นอย่างไร

"พี่จิ้นยังไม่ตาย พี่จิ้นกลับมาแล้ว!"

ป้าเว่ยตื่นเต้นตะโกนใส่ยวี่เฟิ่งเจียวเสียงของเธอสั่นไหวในสายลม

ร่างกายของยวี่จิ้นเหวินก็สั่นเล็กน้อย มือของเขาเย็นลงเรื่อยๆ เขาถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในมือข้างหนึ่ง และหนานซ่งจับมืออีกข้างของเขา ราวกับว่าเขากำลังถือก้อนน้ำแข็ง

ในอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ ใช้เวลานานก่อนที่เสียงของยวี่เฟิ่งเจียวจะดังขึ้น

"ลูกชายของฉันเหรอ?"

เสียงไม่สามารถแยกแยะความสุขและความโกรธได้

ยวี่จิ้นเหวินรีบขยับขึ้น "แม่ ผมเอง! ลูกของแม่!"

อีกด้านหนึ่งเงียบไปนาน และเสียงพูดเบาๆว่า "พูดสิ"

มันเป็นเสียงของลุงติง

ทันทีที่ได้ยินเสียงแม่ของเขา ลำคอของยวี่จิ้นเหวินดูเหมือนจะเต็มไปด้วยปูนซีเมนต์ พูดไม่ออก นัยน์ตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที

เสียงหอบเบาๆมาจากหูฟัง จากนั้นเสียงที่ค่อนข้างสงบของยวี่เฟิ่งเจียวก็ดังขึ้น "จริงเหรอ ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?"

"ครับ ยังมีชีวิตอยู่!" เสียงของยวี่จิ้นเหวินต่ำ "ท่านพญาผมบอกว่าผมยังไม่ทันได้ตอบแทนบุญคุณ เขาปฏิเสธที่จะรับผมไปและส่งผมกลับมาอีกครั้ง"

อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์มีเสียงบี๊บเป็นเวลาสามวินาทีแล้ววางสาย

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวิน "........"

คนสองคนมองไปที่โทรศัพท์ที่ถูกวางสายโดยจ้องหน้ากัน