บทที่ 414 บ้าน

เมื่อยวี่เจียหางและ ยวี่เจ๋ออวี่ ได้ยิน ยวี่ฟานยินตะโกนเรียก "พี่ใหญ่" พวกเขาทั้งสองรีบหันมองหน้าพร้อมกัน

กลัวผีพี่ใหญ่ออกมาจากข้างหลังแล้วเอาพวกเขาไปอยู่ด้วย!

ยวี่ฟานยินตะโกนเรียกอีกครั้ง “พี่ใหญ่!”

เสียงนี้ทำให้ ยวี่เจียหางและ ยวี่เจ๋ออวี่ตกใจจนคุกเข่า

ทั้งสองรีบประสานมือพร้อมกัน ยวี่เจียหางสั่นเทาและพูดว่า: "พี่ใหญ่ น้องยังใช้ชีวิตไม่พอเลย อย่าพึ่งพาผมไปเลย!"

ยวี่เจ๋ออวี่เหมือนจะร้องไห้ออกมา "พี่ใหญ่ หลังจากที่พี่ไปแล้วเราต่างทำตามคำแนะนำของพี่หนานและทำตัวดีเสมอมาไม่เคยคิดสร้างปัญหาเลย!"

"..."

หนานซ่งมองดูคนสองคนที่เหมือนกำลังพูดอยู่กับอากาศ แล้วยิ้ม

เจ้าโง่สองคนนี้สามารถปลุกคนตายให้มีชีวิตได้

ความรู้สึกเศร้าโศกเดิมเป็นความโศกเศร้าที่ไม่สามารถคร่ำครวญได้อีกต่อไป

ยวี่เจียหางยังคงจมอยู่ในความตื่นตระหนก "จริง ๆ นะ! พี่ใหญ่ ถ้าพี่ไม่เชื่อถามพี่หนานได้ ... "

ทั้งสองหันศีรษะแล้วจ้องมองไปที่ หนานซ่งเพื่อขอความช่วยเหลือ

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกเขาหันหลังกลับ พวกเขาเห็น ยวี่ฟานยินพุ่งเข้าไปอ้อมแขนของชายคนหนึ่ง แล้วร้องไห้ออกมาพร้อมตะโกนเรียน "พี่ใหญ่"

???

พี่สาวเรียกแฟนคนใหม่ของพี่หนานว่าพี่ใหญ่?!

ศีรษะของคนสองคนตกตะลึง จ้องมองไปคนที่สวมหน้ากากแล้วไม่พูดอะไร ได้แต่คุกเข่าลงกับพื้น

หนานซ่งดูหมดหนทางจริงๆ “แสดงละครจบหรือยัง ถ้าจบแล้วก็ลุกขึ้นได้แล้ว พี่ใหญ่ของพวกคุณอยู่นี่ กำลังมองหาผีกันอยู่หรือ”

มองหาผีจริงๆ...

ยวี่ฟานยินร้องไห้อย่างยุ่งเหยิงและหันกลับมาดุน้องชายสองคนที่โง่เขลา "ไอคิวของพวกเธอถูกสุนัขกินกันไปหมดแล้วหรือนี่คือพี่ใหญ่ของพวกเธอ!!!"

เสียงคำรามเหมือนออกมาจากจิตวิญญาณ

!!!

ยวี่เจียหางและ ยวี่เจ๋ออวี่จ้องไปที่ ยวี่จิ้นเหวินโดยตรงด้วยอารมณ์ต่างๆ และในที่สุดก็จำใบหน้าที่อยู่ใต้หน้ากากได้

พี่ใหญ่ไม่ใช่เหรอ?

"พี่ใหญ่!"

ทั้งสองวิ่งไปทางยวี่จิ้นเหวินโดยตรงจนหัวของพวกเขากระแทกเข้ากับหน้าอกของยวี่จิ้นเหวิน จนต้องเปล่งเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด

“นี่พวกนายจะฆ่าฉันหรือ กำลังฝึกทักษะหัวเหล็กเหรอ?”

จะบอกว่าคนสองคนแทบไม่เชื่อ แต่หลังจากชนหัวเข้าอย่างจังกับหน้าอก ก็รู้สึกได้ทันทีว่าเป็นพี่ใหญ่ของพวกเขาจริงๆ!

“พี่ใหญ่! คือพี่จริงๆ! ฉันคิดว่าเป็นแฟนใหม่พี่หนานเสียอีก ตกใจหมดเลย!”

ยวี่เจ๋ออวี่กอดยวี่จิ้นเหวินในส่วนยวี่เจียหางได้แต่ร้องไห้จนพูดอะไรไม่ออก

หนานซ่งถอนหายใจ "พวกเธอนี่กล้าคิดจริงๆ"

หาแฟนใหม่... เธอจะมีกะจิตกะใจอย่างนั้นไหม?

ยวี่จิ้นเหวินมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคู่นั้นที่สวมหน้ากากโค้งงอ ส่องประกายภายใต้ดวงอาทิตย์

“เอาละ หยุดร้องไห้ได้แล้ว น้ำมูกเลอะ เต็มเสื้อฉันไปหมดแล้ว”

ยวี่จิ้นเหวินปฏิบัติต่อน้องชายสองคนโดยไม่อ่อนโยนกับน้องสาวของเขาเลย ได้แต่เอามือดันหัวของพวกเขาออก"คุณปู่และคุณย่าอยู่ใช่ไหม"

ยวี่เจียหางและ ยวี่เจ๋ออวี่เช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าพร้อมสะอื้น “เอาล่ะ พวกเขาทั้งหมดรออยู่ที่ห้องรับแขก”

ขณะที่พวกเขาเดินไปที่ลานบ้าน ยวี่เจียหางและ ยวี่เจ๋ออวี่ได้แต่ถามไม่รู้จบ

ความจริงที่ว่าพี่ใหญ่ "ฟื้นคืนชีพจากความตาย" ส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณที่อ่อนแอของพวกเขาอย่างมาก

พวกเขาอยากรู้อยากเห็นไปหมด

ยวี่จิ้นเหวินไม่คิดที่จะตอบคำถามที่สงสัยและเดินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบ ๆ