บทที่ 415 แม่สามารถยืนขึ้นได้

หลังยวี่จิ้นเหวินกลับมาครั้งนี้ ทำให้ทุกคนในครอบครัวตระกลูยวี่ดูมีความสุขมาก

หลังได้ฟังประสบการณ์ที่เอาตัวรอดอันตรายจากเขา เหมือนเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ

เขาไม่ได้บอกว่าพ่อแม่ของหนานซ่งเป็นคนช่วยไว้ บอกเพียงว่าศัตรูของเฉียวเหลิ่งช่วยเขาโดยบังเอิญ ยวี่เจียหางยวี่เจ๋ออวี่ รู้สึกทึ่งไปกับมัน

"ดูเหมือนหนังที่สร้างมาจากฮอลลีวูดเลย"

ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม การฟื้นคืนกลับมาได้ก็เป็นพรมากพอแล้ว

ภรรยาของ คุณท่านยวี่สองและคุณท่านยวี่สามรีบวิ่งเข้ามาหลังจากได้ยินข่าว เมื่อเห็นหลานชายที่ตายแล้วฟื้นกลับมา พวกเขาก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ และลงมือทำอาหารอร่อยๆ ให้ ยวี่จิ้นเหวินทานในตอนเที่ยงนี้

เมื่อ ยวี่เจ๋ออวี่ได้ยินว่าแม่ของเธอกำลังจะทำอาหาร เธอพูดเบาๆ กับ ยวี่ฟานยินว่า "เราคงต้องโทษเราเองที่ให้ความมั่นใจให้เธอ ซึ่งทำให้เธอคิดว่าทักษะการทำอาหารของเธอดีมาก นี่คงเป็นวันอัปยศแน่."

ยวี่ฟานยินกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ฉันจะคอยดู อย่าปล่อยให้เธอทำอะไรมากเกินไป จะได้ไม่สิ้นเปลือง”

ยวี่เจียหางกล่าว: "อย่าให้แม่ของฉันทำ ฉันก็ไม่อยากกินของสีเข้มเหมือนกัน"

เด็กๆกำลังยุ่งอยู่กับการห้ามของพวกเขา คุณท่านยวี่สองและคุณท่านยวี่สามพูด: "ทำไมต้องไปห้ามพวกเขา? มันหายากมากที่พวกเขาจะลงไปในครัว ปล่อยพวกเขาเถอะ!"

“พวกเธอไม่อยากกิน แต่ฉันอยากกิน ไม่ได้เห็นสะใภ้เข้าครัวมา 800 ปีแล้ว ปกติไม่มีทางได้กิน”

ครอบครัวหัวเราะคิกคัก บรรยากาศคฤหาสน์หลังใหญ่ เต็มไปด้วยความสุข

นายหญิงยวี่ไม่ได้ไปไหน เธอยืนอยู่ข้างหน้ายวี่จิ้นเหวินมองดูหลานชายของเธอ

"นอกจากจะดำขึ้น และผอมลง นอกนั้น ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"

นายท่านยวี่ยิ้มและพูดว่า “ทรงผมก็เปลี่ยนไป แทบยังมีรอยสักบนนั้น ซึ่งดูทันสมัยมาก”

ยวี่จิ้นเหวินเงยหน้าขึ้นและยิ้มอย่างสดใสราวกับเด็ก

หนานซ่งรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

"ขอฉันดูหน่อย."

นายหญิงยวี่เดินไปอีกด้านหนึ่ง สังเกตลวดลายบนหัวของยวี่จิ้นเหวินอย่างระมัดระวัง และหรี่ตาลง "ฉันตาพร่าแล้ว เสี่ยวหาง ช่วยหยิบแว่นอ่านหนังสือมาให้หน่อยซิ"

ยวี่เจียหางรีบส่งแว่นอ่านหนังสือให้

นายหญิงยวี่สวมแว่นอ่านหนังสือ วางไว้บนสันจมูก แล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ก็นะ ลายนี้ค่อนข้างพิเศษ ดูดีกว่าเสือน้อยที่วาดบนหัวหลานชายเหล่าหวัง”

ยวี่เจ๋ออวี่อยู่ข้างๆพูดอย่างมีความสุข "คุณย่าดูไม่ออกหรือว่าเป็นตัวหนังสือ?"

“มันคือตัวหนังสือเหรอ มันคือตัวอะไร”

นายหญิงยวี่ดูเหมือนจะไม่เห็นมัน

ยวี่เจ๋ออวี่พูดอีกครั้ง: "มันคือตัว 'ซ่ง'"

“ซ่ง? ซ่งตัวไหน?” นายหญิงยวี่ถามอีกครั้ง

ยวี่เจ๋ออวี่: "หนานซ่ง"

"จริงๆเหรอ."

นายหญิงยวี่ตระหนักได้ทันทีว่า "พี่ชายของเธอสลักชื่อเสี่ยวซ่งไว้บนหัวของเขา"

"ใช่."

ยวี่เจ๋ออวี่กล่าวอีก "พวกเขายังจับมือกันตอนเข้ามาในบ้าน ฉันคิดว่าพี่หนานมีแฟนใหม่แล้ว ฉันตกใจแทบแย่..."

ยวี่เจียหางโน้มตัวและพูดว่า "ใช่ ๆ! จับมือกันแน่นเลย ทำให้ตกใจกลัวเช่นกัน"

"..."

หนานซ่งฟังคำบอกเล่าเป็นเวลานาน ถึงรู้ตัวว่าเธอเป็นคนจับมือยวี่จิ้นเหวินไว้ตลอดทาง

ตอนนั้นยังไม่รู้สึกตัว หลังจากนั้นไม่นานถึงรู้สึกว่าฝ่ามือเริ่มร้อนแผดเผาและลามไปที่ใบหน้า

“เอ่อ... ขอตัวไปดูในครัวก่อนนะคะ”

เธอรีบวิ่งหนีไป

ยวี่จิ้นเหวินมองดูแผ่นหลังของเธอราวกับกระต่ายตัวน้อยที่ตื่นตระหนก อดไม่ได้ที่จะยิ้มมีความสุข