บทที่ 420 พ่อแม่กลับมาแล้ว

เมื่อได้ยินคำสารภาพของยวี่จิ้นเหวินอย่างราบรื่น แต่ตรงกันข้ามหนานซ่งกลับไม่รู้ว่าจะพูดว่าอะไรดี

เมื่อก่อนเธอเกลียดการโดนหลอกมาก แต่เมื่อรู้มาจากยวี่เจ๋ออวี่ว่าเขากลัวการที่เธอไม่สนใจเขา ตอนที่เขาใช้วีแชตของเขาติดต่อกับเธอ เธอไม่โกรธมากแล้ว เรื่องเก่าถูกพูดถึงอีกครั้งเพราะเธอจำมันได้ในทันใด แต่เมื่อได้ยินเขาขอโทษ ความโกรธของเธอก็หายไปโดยไม่มีเหตุผล

"ช่างมันเถอะ"

หนานซ่งมีอำนาจมาก เลยไม่อยากโต้เถียงกับเขา "ถ้าคุณหลอกฉันอีก ฉันจะ........"

"ไม่กล้าหลอกแล้ว" ยวี่จิ้นเหวินยืนยันอย่างรวดเร็วว่าหัวใจยังคงเต้นอย่างประหม่าเพราะกลัวว่าเธอจะไม่เต็มใจคุยกับเขาอีก

ความปรารถนาที่จะเอาตัวรอดนั้นแข็งแกร่งเพียงพอ หนานซ่งอดไม่ได้ที่จะจำได้ว่าแม่ของเธอโกรธพ่อของเธออยู่ พ่อไม่เคยเป็นคนที่ยอมรับผิดหรือขอโทษก่อนเลย

บางครั้งเธอมองไม่เห็น มันคือทั้งหมดที่แม่ตามหาอยู่หรือเปล่า พ่อไร้ศีลธรรมเกินไปแล้ว

แต่แม่ของฉันก็ถูกเกลี้ยกล่อมเช่นกัน และมันก็จบลงหลังจากที่เกลี้ยกล่อม

เมื่อยังเป็นเด็กก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่เมื่อโตขึ้นจึงรู้ว่าสามีและภรรยาอาจมีความขัดแย้งกันบ้าง บางครั้งผู้หญิงก็แค่ต้องการไม่มีอะไรมากไปกว่าทัศนคติที่ดีของผู้ชายหรอก

ในที่สุดเธอก็สามารถรับรู้ถึงความสุขของแม่ได้แล้ว

เมื่อฟังเสียงปลายสายของโทรศัพท์ เสียงปลายสายนั้นก็หายใจไม่ออก และยวี่จิ้นเหวินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อรับสาย

ฟู่ยวี่และจ้าวซวี่ตกตะลึงและตกใจเกินบรรยาย "ฉันถามว่า เปลี่ยนไปเป็นแฟนกันตั้งแต่ตอนไหน?"

ฟู่ยวี่พูด "การง้อผู้หญิงนี่เก่งกว่าฉันแล้วนะ ไปเรียนวิชาขั้นสูงมาจากไหนกัน?"

จ้าวซวี่เหลือบมองฟู่ยวี่เบาๆ "คุณง้อผู้หญิงเป็นไหม? จนถึงตอนนี้ซูยินยังไม่สนใจคุณเลย ผ่านมากี่วันแล้วล่ะ?"

"ก็ไปสิ ฉันขี้เกียจที่จะง้อเหรอ?"

ปากของฟู่ยวี่แข็งมาก และเขาก็พูดว่า "อย่าขัดจังหวะ ฉันถามไอ้ยวี่ต่างหาก"

ยวี่จิ้นเหวินพูดเบาๆ : "นี่คือสิ่งที่ควรจะเป็นไม่ใช่เหรอ?"

"........"

ฟู่ยวี่มองไปที่รูปลักษณ์ที่จริงจังของยวี่จิ้นเหวินที่มีท่าทางของหมาป่าที่มีหางใหญ่อย่างไม่เชื่อและส่ายหัว

"ไม่คิดว่าจะมีวันที่ฉันจะมาเห็นใบหน้านี้แทนคุณ มันเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ!"

จ้าวซวี่พยักหน้า "คืนนี้ต้องจัดอาหารมื้อใหญ่สะแล้ว ฉันอยากจะบังคับให้สารภาพผิดสักหน่อย เขาประสบความผันผวนในชีวิตอะไรในช่วงหกเดือนที่ผ่านมาเหรอ?"

*

เครื่องบินลงจอดในตอนกลางคืน

หนานซ่งส่งข้อความถึงยวี่จิ้นเหวิน【ถึงแล้ว】และไม่กี่วิต่อมาก็มีข้อความตอบกลับ【ได้รับแล้ว】

ความเร็วในการตอบกลับนั้นเร็วมาก หนานซ่งรู้สึกว่าโทรศัพท์มือถือของยวี่จิ้นเหวินน่าจะอยู่ในมือของเขาตลอด

เขายกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย วางโทรศัพท์ไว้ และเห็นนายเคอยู่ข้างหน้าเขา

"นายท่าน รุ่ยเส่า พี่สาว เชิญขึ้นรถครับ"

"นายเคเหรอ?"

ดวงตาของหนานซ่งหรี่ลงเล็กน้อย "ทำไมคุณถึงมาด้วยตัวเองล่ะ?"

นายเครับผิดชอบในการดูแลที่สวนกุหลาบ เว้นแต่หนานซ่งมีเรื่องเร่งด่วนที่ทำให้เขาต้องออกไปด้วยตัวเอง ไม่งั้นเขาจะไม่ค่อยออกไปไหน

"คุณท่านและคุณนายขอให้ผมมารับพวกคุณครับ"

ได้ยินเสียง "คุณท่านและคุณนาย" ที่หายไปนาน หนานซ่งรู้สึกเหมือนกับว่ามัสตาร์ดหลอดถูกบีบเข้าจมูกของเขาซึ่งเผ็ด สำลัก และเปรี้ยว

เบ้าตาเปียกทันที

"ไปกันเถอะ" เมื่อเห็นเธอยืนตัวแข็งอยู่ที่นั่น ซูรุ่ยก็ตบหลังเธอเบาๆแล้วพาเธอเข้าไปในรถ

คนขับรถพาไปยังสวนกุหลาบด้วยทางลัด

รถคันนี้เป็นรถยนต์เอกสิทธิ์เฉพาะของพ่อเขา เหมือนกับม้ามืดที่เขาเลี้ยงมา จอดอยู่ในโรงรถ หลายคนไม่เคยได้แตะต้องมัน

ทันทีที่เข้าไปนั่ง หนานซ่งก็รู้สึกเหมือนโลกห่างออกไป

ราวกับว่าทุกอย่างย้อนกลับไปเมื่อสี่ปีที่แล้วไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอยังคงนั่งอยู่ในรถของพ่อและกลับบ้านเหมือนปราสาทเวทมนตร์