ตอนที่ 421
บทที่ 421 แม่ลูกทะเลาะกัน
October 22, 2026
รับปากแล้วแต่พูดอะไรก็ไม่ฟัง
หนานซ่งเบะปาก เห็นแก่ที่คุณนายลั่วเพิ่งกลับมาจึงไม่อยากโต้เถียงกับเธอ แล้วตะโกนเสียงดัง “คุณแม่!”
พวกพี่ชาย “...”
พวกเขาส่งสายตาหมั่นไส้ไป
คุณแม่ คุณแม่ นึกว่าตัวเองเป็นลูกอ๊อดเหรอ?
ลั่วอิน “ตะโกนอะไร ยุ่งอยู่ไม่เห็นเหรอ ไปหาพ่อลูกไป!”
“...”
หนานซ่งหันหน้ามองไปทางหนานหนิงซง แล้วฟ้อง “คุณพ่อ คุณแม่รังแกหนูอีกแล้ว”
“เป็นไรลูกรัก เราไม่เอาพิมเสนแลกกับเหลือ”
หนานหนิงซงเหลือบมองลั่วยิน แล้วแอบพูดกับหนานซ่งเสียงเบา
หนานซ่งพยักหน้าเบา ๆ ดวงตายังแดงก่ำ เธอก้มหน้า แล้วดันเข่าของหนานหนิงซง “คุณพ่อ หนูคิดถึงคุณพ่อกับคุณแม่มาก”
ฝ่ามืออันอบอุ่นของหนานหนิงซงยกขึ้นลูบหัวของเธอเบา ๆ “พ่อกับแม่ก็คิดถึงหนู คิดถึงทุกวัน”
ในช่วงเวลาที่อบอุ่นแบบนี้ ก็ถูกเสียงกรีดร้องอันน่าอนาถของเฉวียนเยี่ยเชียนขัดจังหวะ
“อย่าร้อง!”
ลั่วอินพูดอย่างหงุดหงิด “แม่ตกใจจนขวัญหาย เจาะท้องลูกทะลุแม่ไม่รับผิดชอบนะ”
เฉวียนเยี่ยเชียนเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว แล้วพูดอ้อน “เจ็บ...”
ลั่วอิน “ใจแข็งหน่อย ดูพี่ใหญ่ของลูก เขาไม่ร้องสักนิด”
ขณะที่พูด มือก็เย็บแผลด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ฉากนี้ช่างตรงกับกลอนบทนั้นจริง ๆ “สายใยรักแม่ก็เหมือนเข็มในมือ ที่เย็บเสื้อผ้าให้ลูก” เพียงแต่เสื้อผ้านี้เย็บเข้าไปในเนื้อ
เฉวียนเยี่ยเชียนไม่มีความรู้สึกต่อยาชา เขาเจ็บจนหน้าซีดขาว
“แม่ครับเบามือหน่อย ผมเป็นลูกแท้ ๆ ของแม่นะ ผมเพิ่งหาภรรยาสวย ๆ ได้ ยังไม่ทันเบื่อ แม่จะฆ่าผมให้ตายแล้วเหรอ”
ถึงจะอยู่กับลั่วโยวนานแล้ว พี่สองพูดด้วยสำเนียงปักกิ่ง
“รู้แล้ว โยวโยวใช่ไหม เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ตอนเด็ก ๆ อยู่ที่วัดเส้าหลินตีลูกจนร้องไห้”
ลั่วอินพูด “น้องห้า อัดคลิปวิดีโอให้พี่สอง ถ่ายท่าทางน่าเกลียดของเขาให้โยวโยวดู ตอนที่ฉันเกิดลูกยังร้องไม่น่าอนาถเท่าเขา”
ไป๋ลู่ยวี๋ที่ฟังคำพูดของคุณแม่มาโดยตลอด ตอบรับ “รับทราบครับ” แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
เฉวียนเยี่ยเชียนถลึงตาโต “นายเก็บโทรศัพท์ลงเดี๋ยวนี้ ห้ามถ่าย!”
ในเสียงเอะอะโวยวาย ในที่สุดก็เย็บแผลเสร็จแล้ว เฉวียนเยี่ยเชียนเหมือนกับคนที่เพิ่งคลอดลูกยังไงยังงั้น ร้องจนหมดแรงแล้ว
เขาหมดสภาพอยู่ตรงนั้น ชายแข็งแกร่งอ่อนแอเหมือนกับตุ๊กตาเซรามิก ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก
หนานซ่งดูแล้วสงสารเป็นอย่างมาก จึงอดหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเขาไว้ไม่ได้
“เธออย่า...ส่งให้โยวโยวนะ”
เฉวียนเยี่ยเชียนขยับปากที่ซีดขาว พูดกับหนานซ่งอย่างอ่อนแอ “ฉันกลัวเธอเป็นกังวล”
“วางใจได้ ฉันรู้อยู่”
หนานซ่งพูดในใจ ต้องใช้อุบายหน่อย ไม่งั้นเพียงแค่อาศัยการไปโดยไม่ล่ำลาของพี่สอง เป็นไปไม่ได้ที่ลั่วโยวจะไม่จัดการเขาจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
“พี่ใหญ่ เป็นยังไงบ้าง?”
ถึงแม้ในใจจะยังโมโหพี่ใหญ่ แต่เห็นเขาบาดแผลเต็มตัวที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัด หนานซ่งก็อดสงสารไม่ได้
ลั่วจวินหังถึงแม้จะไม่ร้องเรียกหนักขนาดนั้นเหมือนกับเฉวียนเยี่ยเชียน แต่ใบหน้าที่ขาวยังกับเทียน เผยให้เห็นความอ่อนแอจากการบาดเจ็บ
“ไม่เป็นไร” ลั่วจวินหังเอียงคอเล็กน้อย พูดกับจี้หมิงเหริน “ขอบคุณพ่อสี่ครับ”
จี้หมิงเหรินถอดถุงมือที่เต็มไปด้วยเลือดออก แล้วยิ้มอ่อน “ไม่ต้องขอบคุณ โชคดีที่ไม่บาดเจ็บถึงกระดูก แต่ก็ต้องรักษาตัวพักหนึ่ง”