บทที่ 422 อยู่พร้อมหน้ากัน

ในที่สุด การผ่าตัดก็เสร็จสิ้น แล้วก็ไม่มีอันตรายใดๆ มันไม่มีอะไรร้ายแรง

ในที่สุดหัวใจที่กระวนกระวายอยู่ของหนานซ่งก็สงบลง

ส่วนเรื่องโดนแม่ตบก้น เธอเป็นคนเห็นอกเห็นใจและเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร

แต่สำหรับพวกเขา พวกเขายังมีชีวิตอยู่ แต่พวกเขาปกปิดความจริงที่ว่าพวกเขาปฏิเสธที่จะบอกเธอและเก็บเธอไว้ในความมืดเป็นเวลาสี่ปี

หนานซ่งยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นพร้อมแขนโอบรอบตัวเขา มองดูพ่อที่นั่งอยู่บนโซฟาและเหล่ตา

"พวกคุณบอกมาตรงๆ รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ แต่กลับปกปิดพวกเรา?"

เฮ่อเซิน จี้อวิ๋นและไป๋ลู่ยวี๋ก็มองดูพวกเขาด้วยกันและแต่ละคนแสดงความโกรธเล็กน้อยจนแม้กระทั่งเกิดความขุ่นเคือง

พ่อหลายคนมีความผิดที่เด็กๆจ้องมองและดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนไป

ไป๋ฉงซานพูดว่า "ก็ไม่ถึงกับรู้ก่อนหรอก ฉันเพิ่งได้รับข่าวเมื่อเดือนที่แล้ว และเราถูกขังอยู่ในความมืดมาหลายปีแล้ว!"

จี้หมิงเหรินพูดว่า "อีกอย่าง ตอนที่ได้รับข่าวก็ยังคิดอยู่เลยว่ามีใครพูดล้อเล่นกับฉัน ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเป็นจริง ยังคิดว่าพวกเขาเป็นศพไปแล้วจริงๆ"

เฉวียนจิ่วฉิงพ่นเสียงเบาๆ "ซากศพบ้าบอ ฉันคิดเสมอว่าสองคนนี้จะไม่ตายแบบนี้ น่ากลัวจริงๆ จิ้งจอกตัวผู้และจิ้งจอกตัวเมีย"

อย่างที่ทุกคนพูด สายตาของพวกเขากวาดไปที่ลั่วอินและหนานหนิงซ่ง

ลั่วอินยังคงทำงานเป็นปีศาจบนผ้าพันแผลที่พันรอบหนานหนิงซ่ง ถือปากกามาร์กเกอร์เพื่อเขียนและวาดบนนั้น อยู่ไม่นิ่งเลย

"บอกมาสิว่าทำอะไรอยู่?"

ลั่วอินวาดตัวการ์ตูนเวอร์ชั่น Q โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง "พวกคุณก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเหมือนกัน"

"........"

คำพูดประโยคเดียวทำเอาทุกคนงง

เฉวียนจิ่วฉิงพูดออกมาคนแรก "อะไรที่แปลว่าเราช่วยอะไรไม่ได้กันล่ะ เราช่างไร้ค่าในสายตาคุณขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ใช่ว่าเรารีบเร่งเพื่อช่วยในครั้งนี้หรอกเหรอ?"

"ก็ใช่" เฮ่อหรง ซึ่งไม่ได้พูดตลอดเวลา ไม่สามารถช่วยได้อีกต่อไป "อินอิน สิ่งที่คุณพูดทำร้ายจิตใจคนอื่นนะ"

จี้หมิงเหรินพูดอย่างขมขื่น "ฉันรู้ เราไม่ดีเท่าหนิงซ่งในสายตาของคุณหรอก แต่เราก็มีประโยชน์เหมือนกันนะ ไม่เช่นนั้นคุณจะไม่พบเรา"

ไป๋ฉงซานกลัวลั่วอินมากที่สุดมาโดยตลอด และในเวลานี้เขาก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน "ไม่ เรายังเป็นมนุษย์คุณภาพสูงที่คุณเลือกจากผู้ชายหลายพันคน"

Shelby ที่ไม่เฉียบแหลมเหมือนพวกเขา และมีความเข้าใจภาษาจีนเพียงเล็กน้อย พยักหน้าซ้ำๆ "Yep! (ใช่!)"

ไป๋ลู่ยวี๋กระซิบกับพ่อของเขาที่อยู่ข้างๆเขาว่า "พ่อครับ ตอนนี้ 'ผู้ชายที่มีคุณภาพสูง' เป็นคำที่ดูถูกเหยียดหยาม"

ไป่ฉงซาน "หือ?"

ไป๋ลู่ยวี๋ทำให้เขาเป็นที่นิยม "มันเกือบจะมีความหมายเดียวกับ 'ผู้ชายธรรมดาที่มั่นใจ' ตัวอย่างเช่น สิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้ค่อนข้าง 'ธรรมดาและมั่นใจ'"

ไป่ฉงซาน "........"

ลั่วอินเยาะเย้ยอย่างไร้ความปราณี "เหล่าไป๋ออนไลน์และอ่านข่าวเพิ่มเติมเยอะๆเถอะนะ"

ไป๋ฉงซานไม่สามารถนั่งนิ่งๆได้อีกต่อไป "อย่างไรก็ตาม พวกคุณไม่ได้ทำสิ่งนี้ถูกต้องหมดหรอกนะ"

พ่อคนอื่นๆพยักหน้าเห็นด้วย "ไม่ถูกต้อง!"

ลูกๆของหนานซ่งก็พยักหน้าเห็นด้วย "ไม่ถูกต้อง!"

หนานหนิงซ่งและลั่วอินซึ่งกลายเป็นเป้าหมายของสงครามครูเสด จู่ๆก็รู้สึกถึง "น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ"

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี