บทที่ 423 ไม่ผ่านด่านพี่ใหญ่

หนานซ่งอารมณ์เสียจริงๆ และเธออยากจะกระโดดข้ามไปข่วนพี่ใหญ่ของเธอสองครั้ง

แต่......เธอไม่กล้า

แม้ว่าบางครั้งการกระทำบางอย่างของพี่ใหญ่จะเหมือนกับผู้เฒ่าศักดินามาก แต่พวกเขาไม่เคยสร้างการจลาจลขึ้นเพื่อต่อต้าน

หากปราศจากความกล้าและความแข็งแกร่ง ก็จะไม่สามารถเอาชนะการต่อสู้ได้

เธอเบ้ปาก "เกี่ยวอะไรกับยวี่จิ้นเหวิน?"

ดวงตาสีฟ้าสีฟ้าของลั่วจวินหังควบแน่นเล็กน้อย และปลายตาของเขาค่อยๆเปิดออกปลายตาของเขาค่อยๆเปิดสัมผัสความเย็นชา

พี่ใหญ่ค่อยๆพูดช้าๆ แต่ความรู้สึกกดดันในคำพูดนั้นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

หนานซ่งมองไปที่ลั่วจวินหังอย่างว่างเปล่า โดยไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร

พี่น้องคนอื่นๆยืนตัวตรงโดยไม่ตั้งใจตามเสียงของพี่ใหญ่ เหงื่อตกแทนยวี่จิ้นเหวิน

ผ่านด่านนี้ไปได้ด้วยดี แม้แต่ระดับพ่อกับแม่ก็ไม่เศร้านัก ระดับพี่ใหญ่นั้นยากที่สุด แต่ก็ไม่ง่ายนักที่จะมอบน้องสาวให้

ค่ำคืนนี้ที่สวนกุหลาบสว่างไสว

"มันก็ประมาณนี้แหละ ถ้าต่อไปนึกอะไรออกก็จะบอกพวกคุณ"

ลั่วอินหาวอย่างเหนื่อยๆหลังจากสารภาพเรื่องนั้น และมองดู เวลา ถึงเวลาที่เธอจะต้องหลับ

ขั้นตอนสำคัญในการชะลอความแก่คือการปฏิเสธที่จะนอนดึก!

เธอยืนขึ้น มองออกไปข้างนอก และเห็นว่าสามีของเธอกับชายชรายังคงนั่งอยู่ที่ประตูและพูดคุยกัน และทั้งสองคนก็จริงจังมาก และเธอไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อกวนใจ

ยังไงก็กลับมาแล้ว วันหน้ายังอีกยาวนาน บ้างก็เป็นเวลาเชื่อมต่อกับความรู้สึก

"ฉันจะไปนอนแล้ว พวกเธอทำกันเองนะ"

ด้วยโบกมือที่สวยงามของลั่วอิน พ่อบ้านจ้าวได้จัดห้องรับแขกไว้แล้ว พ่อสองสามคนไม่รีบร้อนที่จะได้อยู่ด้วยกันแน่นอนพวกเขาต้องดื่มต่อ

แต่พวกเขาไม่กล้ารบกวนการนอนของลั่วอิน การกันเสียงรบกวนของอาคารหลักของสวนกุหลาบนั้นแย่มาก พวกเขาเดินออกจากประตูด้านข้างไปที่ห้องดอกไม้แก้ว เพลิดเพลินกับดอกไม้และดื่ม

ที่หน้าประตู หนานหนิงซ่งและหนานซานไฉ่นั่งอยู่ที่นั่นและพูดคุยกันเป็นเวลานาน

ในตอนแรกหนานหนิงซ่งได้ละทิ้งครอบครัวและพาภรรยาและลูกสาวไปที่เมืองหนานเพื่อเริ่มต้นธุรกิจด้วยเหตุผลหลายประการ ความสัมพันธ์กับพ่อของเขาไม่ได้รับการซ่อมแซมและมีความปมในใจอยู่เสมอ

ชะตากรรมระหว่างพ่อกับลูก แม่และลูกสาวลั่วอินและหนานซ่งได้ดูแลมัน

"คุณ คุณแตกต่างจากพี่น้องที่ไม่เชื่อฟังตั้งแต่ยังเด็ก พวกเขามีความสามารถและกล้าหาญ ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย ฉันเป็นตัวถ่วงของคุณ"

หนานซานไฉ่ถือไปป์ในปากของเขาและถอนหายใจเข้าลึกๆ "เกือบจะปล่อยให้ไอ้พวกนั้นทำร้ายคุณ คุณไม่เคยเป็นหนี้อะไรให้ตระกูลหนาน มันเป็นตระกูลหนานต่างหากที่เป็นหนี้คุณ"

หนานหนิงซ่งมองดูค่ำคืนที่ไร้ขอบเขต และพูดอย่างแผ่วเบา "ครอบครัวเดียวกันพูดเรื่องเป็นหนี้อะไรกันล่ะ คุณสอนฉันว่าฉันมีความสามารถอะไร สำหรับหนิงไป่และหนิงจู๋ฉันไม่มีอะไรจะพูด"

"พวกเขาได้ลิ้มรสผลของการทำผิดและได้ชดใช้แล้ว"

หนานซานไฉ่พูดว่า "ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่เพียงพอ คุณสามารถกำจัดสิ่งที่คุณต้องการได้ ฉันไม่สน"

หนานหนิงซ่งไม่ได้พูดแต่จำได้ว่าเมื่อพี่ชายสามคนตามพ่อไปเรียนศิลปะเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาถูกพ่อลงโทษให้คุกเข่าในลานเพราะงานแกะสลักที่ไม่ดีและมือของเขาเต็มไปด้วยเลือด

หนานหนิงไป่และหนานหนิงจู๋สามารถเล่นไปรอบๆ และเยาะเย้ยเขาได้ ในขณะนั้น พวกเขารู้สึกว่าพ่อของพวกเขามีความลำเอียง

ในโลกของการแกะสลักหยก การถ่ายทอดทักษะไม่เคยขึ้นอยู่กับสายเลือด แต่ขึ้นอยู่กับบรรพบุรุษ

กล่าวอีกนัยหนึ่ง เด็กฝึกงานมีความสำคัญมากกว่าลูกชาย

หลังจากคิดถึงความเจ็บปวดเหล่านี้และความเจ็บปวดที่ผ่านมาแล้ว ก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรที่รับไม่ได้อีกแล้ว

ในท้ายที่สุด สิ่งสำคัญที่สุดคือการคืนดีกับตัวเอง

—

ลั่วจวินหังบอกว่าเขาจะไปพักผ่อน และขับไล่พี่น้องของเขาออกไป

มีเพียงซูรุ่ยเท่านั้นที่ถูกทิ้งให้อยู่กับเตียง

ไป๋ลู่ยวี๋ถอนหายใจและพูดว่า "ฉันดูออกแล้ว พี่ใหญ่และพี่รุ่ยเป็นรักแท้ เราต่างหยิบมันขึ้นมาโดยเปล่าประโยชน์"

"รู้แล้วก็ดี" ซูรุ่ยเตะตูดของไป๋ลู่ยวี๋แล้วเตะเขาออกไป