บทที่ 434 แม่ลูกที่น่ารัก

ลั่วอินซื้อใจหนานซ่งด้วยแผ่นมาส์กหน้าแค่แผ่นเดียว

แม่และลูกสาวนอนบนโซฟาโดยเอาหัวพิงศีรษะกัน กำลังมาส์กหน้า เตะและเตะและออกกำลังกายแบบตั้งพื้น น่องนั้นเร็วพอๆ กับที่ติดตั้งมอเตอร์

ฟังหนานซ่งพูดถึงปฏิกิริยาต่างๆของผู้คนด้วยความตกใจหลังจากที่ยวี่จิ้นเหวินปรากฏตัว ลั่วอินอดไม่ได้ที่จะเชียร์

ด้วยแผ่นมาส์กหน้าบนใบหน้าของเธอ เธอไม่กล้าที่จะหัวเราะ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงฮัมเพลง

"ฉันรู้อยู่แล้ว เขาจะต้องตกใจอย่างแน่นอนเมื่อเขากลับมา นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันขอให้เขากลับมาทำตัวอย่างก่อน และเตรียมการทางจิตวิทยาให้คุณบ้าง"

ลั่วอินดูเหมือนถูกควบคุม "เขาถามฉันว่าฉันควรเขียนจดหมายหรืออะไรถึงคุณไหม และฉันก็ตอบว่าไม่ ฉันแค่ตัดหัวเขา คำพูดของพ่อและทักษะการตัดผมของฉันเข้ากันอย่างลงตัว! ไม่ออกมา แต่คุณกับชายชราจะต้องจำมันได้"

หนานซ่งขดริมฝีปาก แม่ของเขาทำการคำนวณทีละขั้นตอนอย่างแม่นยำมาก "แผนอุบายแก่ๆ"

"ลบคำว่า 'แก่' แล้ว เราก็ยังคงเป็นแม่และลูกสาวกันได้"

ลั่วอินออกคำเตือน

"ก็ได้~"

หนานซ่งพูดอย่างเกียจคร้าน "งั้นต่อไปไม่เรียกว่า 'แม่แก่' แล้ว แต่จะเรียกว่า 'แม่เลี้ยง'"

"ตามใจแก!"

ลั่วอินพูด "พวกที่ไม่รู้คิดว่าฉันเป็นนางสนมของพ่อแก ฉันเป็นเมียธรรมดา!"

หนานซ่งอดไม่ได้ที่จะต้มตุ๋น

"ลูกที่รัก รู้สึกอย่างไรที่ได้เห็นยวี่จิ้นเหวินอีกครั้ง?" ข่าวซุบซิบของลั่วอินเริ่มขึ้นแล้ว

หนานซ่งกดแผ่นมาส์กลงบนใบหน้าแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย "ไม่รู้สึกอะไรมาก"

"เป็นไปได้ไง ไม่รู้สึกว่าอยากพาเขาไปที่เมืองเป่ยเหรอ?"

ลั่วอินเปิดโปงลูกสาวอย่างโหดเหี้ยม

"........"

หนานซ่งเม้มริมฝีปาก "ตามกลับไปที่เมืองเป่ย ก็อธิบายอะไรไม่ได้อยู่ดี"

"ไม่เอาน่า เราก็เป็นผู้หญิงทั้งนั้น ทำไมจะไม่รู้ใจกัน"

ลั่วอินพูดอย่างเงียบๆ "ฉันรู้ว่าแกและยวี่จิ้นเหวินนั้นเลอะเทอะมากในครึ่งปีหลังจากการหย่าร้างของแกและแกไม่สนใจเขา เขียนคำว่าเย่อหยิ่งและไม่แยแสไว้บนหน้าผาก"

หนานซ่งตกใจ "ยวี่จิ้นเหวินบอกคุณเหรอ?"

"ยังจำเป็นต้องให้เขาพูดไหม?"

ลั่วอินส่งเสียงขู่ "หลังจากที่ฉันแม่ของแกมีคอมพิวเตอร์ เมื่อฉันแตะบนแป้นพิมพ์ขนาดเล็ก ฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้ ฉันจะซ่อนทุกอย่างจากดวงตาของฉันได้หรือเปล่า"

หนานซ่งฉวยโอกาสและลุกขึ้นจากโซฟาทันที "แล้วทำไมคุณไม่ติดต่อฉันให้เร็วกว่านี้ล่ะ?"

แผ่นมาส์กบนใบหน้ามีรอยย่นและก็ดึงมันออกมาทันที

ลั่วอินก็ลุกขึ้นนั่งช้าๆ จ้องมองที่หนานซ่ง "พูดแค่นี้แล้วรีบร้อนละเหรอ?"

หนานซ่งจ้องตรงมาที่เธอ

"นี่เรากลัวว่าแหวกหญ้าให้งูตื่นไง เมื่อเธออยู่ที่นี่ มีดวงตานับพันจับจ้องมาที่เธอ อย่าพูดถึงพวกเธอ เราไม่กล้าแม้แต่จะติดต่อกับพี่ใหญ่ของเธอสะด้วยซ้ำ"

ลั่วอินฉีกกระดาษมาส์กออกและนวดเอสเซนส์บนใบหน้าของเขา "อันที่จริง เป็นพี่ใหญ่ของเธอเองที่มาติดต่อเรามา"

ลั่วจวินหังไม่เคยหยุดตามหาแม่ของเขา เหตุผลที่หนานซ่งสามารถใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่นและสะดวกสบายในช่วงสี่ปีที่ผ่านมาคือมีคนคอยแบกน้ำหนักของเธอไปข้างหน้า เขาต่อสู้กับเซียวเอินมากกว่าหนึ่งครั้งและใช้แรงต่างๆบังคับเซียวเอินให้ถอยอย่างมั่นคง

ในทำนองเดียวกันเซียวเอินไม่เคยหยุดติดตามลั่วอินและหนานหนิงซ่ง ตรงกันข้ามลั่วจวินหังค้นหาตามเส้นสนกลในก็จะเจอเบาะแสพบลั่วอินและร่องรอยของพวกเขา

หนานซ่งรู้สึกสำลักเมื่อได้ยิน

เธอไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ของเธอเป็นแกนนำของพวกเขา และเขามักจะปกป้องพวกเขาและดูแลครอบครัวใหญ่นี้อย่างเงียบๆ

ในที่สุดเธอก็มีสติน้อยที่สุด