บทที่ 435 เจอแม่ผัวกับลูกสะใภ้ สุดที่รัก

หลังจากดื่มหนักในตอนกลางคืน พ่อและพี่น้องก็ตื่นเช้าไม่ได้

หนานซ่งตื่นแต่เช้า อาบน้ำและเดินลงบันได ไปที่ห้องบนชั้นหนึ่งก่อนเพื่อไปเยี่ยมลั่วจวินหังและเฉวียนเยี่ยเชียน

เฉวียนเยี่ยเชียนไม่ได้หลับเลยตลอดทั้งคืนด้วยความเจ็บปวด ด้วยรอยคล้ำใต้ตาของเขาเปรียบได้กับแพนด้ายักษ์ และใบหน้าของลั่วจวินหังก็ซีดเมื่อเขามองดูมัน

หนานซ่งช่วยซูรุ่ยเปลี่ยนยาให้พวกเขา ซูรุ่ยก็ช่วยลั่วจวินหังเข้าไปในห้องน้ำ

"พี่สอง คุณต้องการที่จะฉี่ไหม?"

พยาบาลหนานซ่งทำหน้าที่ ถามเฉวียนเยี่ยเชียนอย่างจริงจังว่า "คุณต้องการให้ฉันเอาโถปัสสาวะมาให้คุณไหม?"

"......."

เฉวียนเยี่ยเชียนรู้สึกว่าใบหน้าอายุสามสิบปีของเขาหายไป "ฉันไม่ได้บาดเจ็บมากจนต้องใช้โถปัสสาวะนะ"

"คุณลุกจากเตียงไม่ได้ ไม่ใช้โถปัสสาวะแล้วจะใช้อะไร"

หนานซ่งพูดอย่างสบายๆ "แน่นอน ถ้าคุณอาย คุณแค่ทำให้เตียงเปียก แต่นั่นอาจจะน่าอายยิ่งกว่านั้นอีกนะ"

"......."

เฉวียนเยี่ยเชียนขว้างกระดาษที่วาดไว้ข้างๆ หันหน้าไปทางหนานซ่ง พูดอย่างโกรธเคือง "ไปให้พ้น!"

หนานซ่งวางกระดาษลงบนโต๊ะข้างเตียง ขดริมฝีปากของเธอ "ตอนที่อยากให้ฉันปรนนิบัติคุณก็ไม่ให้ฉันปรนนิบัติ งั้นก็แล้วแต่คุณเลย"

"ใครหวงแหนให้เธอมาปรนนิบัติกันล่ะ?"

เฉวียนเยี่ยเชียนหน้าแดงและพูดอย่างเศร้าโศก "ฉันต้องการให้ภรรยาของฉันมาปรนนิบัติ"

โอ้~ที่แท้ก็คิดถึงภรรยานี่เอง

ไม่รู้ว่ามันเป็นกระแสจิตหรือเปล่า ทันทีที่เฉวียนเยี่ยเชียนพูดจบ พ่อบ้านจ้าวก็เคาะประตูแล้วเดินเข้าไป "พี่เยี่ย คุณผู้หญิงลั่วมาแล้ว"

ทันทีที่ประตูเปิดออก มีคนหนึ่งสวมชุดรบสีเขียวหญ้าที่มีใบหน้าสีเขียว ทหารหญิงในรองเท้าบู๊ทวิ่งเข้ามาเร็วราวกับลม

ทันทีที่ลั่วโยวเสร็จสิ้นภารกิจ แม้แต่กองทหารก็ไม่กลับไป ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้เฮลิคอปเตอร์ของกองทัพพาเธอไปที่เมืองหนานโดยตรง และรีบวิ่งเข้าไปอย่างสิ้นหวัง

ไม่มีแม้แต่เวลาจะเปลี่ยนชุดต่อสู้ ร่างกายเป็นสีเทา และผมมีหญ้าติดรุงรัง

ผู้หญิงคนอื่นๆได้กลิ่นน้ำหอม ขณะที่พี่โยวมีส่วนผสมของโคลนและวัชพืช ซึ่งเป็นกลิ่นหอมจากธรรมชาติล้วนๆ

"โยวโยว......."

เมื่อเฉวียนเยี่ยเชียนเห็นลั่วโยว ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจและเขาก็ลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่บาดแผลก็ยืดออกและดวงตาของเขาเป็นสีดำด้วยความเจ็บปวด

"คุณอย่าขยับ!"

ลั่วโยวตะโกนใส่เขาหนึ่งคำ ยื่นหมวกรบไปในมือของหนานซ่งและก้าวไปข้างหน้าเพื่อนอนลงโดยได้รับการสนับสนุนจากเฉวียนเยี่ยเชียน

เธอยกผ้าห่มขึ้นและตรวจดูอาการบาดเจ็บของเฉวียนเยี่ยเชียน เธอเห็นบาดแผลอันน่าสะพรึงกลัวที่เลือดไหลออกมา ดวงตาของเธอแดงก่ำ และริมฝีปากของเธอก็กระชับขึ้น

เขาได้รับบาดเจ็บหนักมาก!

เฉวียนเยี่ยเชียนรู้สึกประหลาดใจและยินดีเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นลั่วโยว "คุณถึงมาที่นี่ได้ยังไง?"

ลั่วโยวตาแดงขึ้นทันที เงยหน้าขึ้นและพูดว่า "เสี่ยวซ่งบอกฉันว่าคุณกลับมาแล้ว ถ่ายรูปมาให้ฉันดู ฉันเลยรีบมาหาคุณไงล่ะ"

เฉวียนเยี่ยเชียนเหลือบมองหนานซ่งและตำหนิเธอ "บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ให้พูด?"

"ถ้าฉันไม่พูด คุณจะได้เจอภรรยาของคุณไหม"

หนานซ่งพ่นลมหายใจและพูดกับลั่วโยวอีกครั้ง "คิดถึงคุณมากเกินไป เมื่อกี้ยังพูดเลยว่าอยากให้คุณพาเขาไปฉี่"

"........"

ทำไมน้องสาวตัวเหม็นคนนี้พูดทุกอย่าง เขาก็ขายหน้าเหมือนกันนะ!

ภาพลักษณ์ของปรมาจารย์เฉวียนเยี่ยเชียนไม่สามารถยืดออกได้เต็มที่ เขามองไปที่ลั่วโยวแต่เขาไม่สามารถทำมันออกมาได้แม้ว่าเขาจะโมโหขึ้นมาแล้วก็ตาม "คุณ อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเธอเลยนะ......"

"อยากฉี่เหรอ?"

ลั่วโยวไม่ได้คิดว่าจะมีอะไร และพูดอย่างชำนาญว่า "ต้องการโถปัสสาวะหรือถุงปัสสาวะ?"

"คุณ......อย่า......" เฉวียนเยี่ยเชียนทำตัวไม่ถูก "คุณไม่ต้องยุ่งแล้ว"

"บางทีอาจจะเป็นอะไรบางอย่าง" ลั่วโยวพูดว่า "ฉันเคยดูแลสหายของฉันในอ้อมแขนและเป็นอัมพาตบนเตียงของโรงพยาบาลและถือโถปัสสาวะ......."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ผมของเฉวียนเยี่ยเชียนก็ระเบิดและดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันใด "คุณนำโถปัสสาวะไปให้ผู้ชายคนอื่นเหรอ? !"

"ก็ใช่สิ มันเป็นแค่โถปัสสาวะ ไม่ได้ไปช่วยให้เขาฉี่สักหน่อย"