บทที่ 436 อดีตภรรยากลายเป็นหัวหน้า

ลั่วโยวก็รู้สึกเหมือนกับหลอดไฟกิโลวัตต์ขนาดใหญ่ที่ส่องแสงเจิดจ้ามาก

เธอยืนขึ้นอย่างโกรธเคือง "ฉันไปแล้ว!"

"นี่ อย่าไป"

หนานซ่งดึงเธอไปครู่หนึ่ง "สหายร่วมรบเก่าไม่ง่ายที่จะเห็นอีกครั้ง ไม่พูดถึงเรื่องเงินห้าบาทเหรอ?"

ลั่วโยวมองไปที่ยวี่จิ้นเหวินซึ่งมีดวงตาที่กำลังจะโตขึ้นบนใบหน้าของหนานซ่งในวิดีโอและฮัมเพลงเบาๆ "เอาเถอะ สหายร่วมรบของเราไม่ได้มีค่าแค่เงินห้าบาท แม้แต่สามบาทก็ไม่มี! แค่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ยังไงฉันก็ไม่เสียใจที่ตายไป เธอสองคนคุยกันเถอะ"

ยวี่จิ้นเหวิน "บ๊ายบาย"

"........"

ลั่วโยวพูดไม่ออกและยกนิ้วชี้ไปที่ยวี่จิ้นเหวิน "อย่าคิดว่าคุณมีแฟน! หึ!"

จากนั้นเขาก็ส่ายหัวและไปหาแฟน

หนานซ่งยิ้มอย่างเงียบๆและถอนหายใจอย่างสบายๆ "สหายร่วมรบของคุณก็พลาสติกเกินไป มีใครบ้างที่ใส่ใจเรื่องเพศและดูถูกเพื่อนเหมือนคุณหรือเปล่า?"

"มี"

ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้รู้สึกละอาย แต่ภูมิใจแล้วพูดว่า "ผมเรียนรู้สิ่งนี้จากฟู่ยวี่"

หนานซ่งเหลือบมองเขา "ไม่ควรเรียนรู้มานะ"

ยวี่จิ้นเหวิน "ในตัวเขามีอะไรดีไหม?"

"ดูเหมือนจะไม่มี"

หนานซ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็น่าจะเป็นหน้าของเขา เกือบจะหล่อ"

"ห๊ะ?"

ยวี่จิ้นเหวินยกคิ้วอย่างเงียบๆ "เขาหล่อหรือผมหล่อ?"

"......."

หนานซ่งจ้องมาที่เขา ดูสามวินาที เปิดปากดูอีกสามวินาทีแล้วปิดปากของเขา

ในแสงแรกของเช้าฉันไม่รู้ว่ามีแผ่นกรองหรือไม่ ยวี่จิ้นเหวินยืนอยู่ตรงนั้นกับแสงสวมชุดกีฬาสีดำพร้อมผ้าเช็ดตัวสีขาวห้อยอยู่ที่คอและผมบางเป็นชั้นบางๆ บนหัวของเขาเป็นประกาย

ทำไมถึงมีแสงสว่างบนเขาเสมอ?

ด้วยเหตุผลบางอย่างหนานซ่งก็นึกถึงอุลตร้าแมนทีก้า

"เฮ้อ" หนานซ่งถูกสำลักโดยวิญญาณที่สองของเธออย่างกะทันหัน

ยวี่จิ้นเหวินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม "ดูเหมือนว่าฉันยังมีความอยากอาหารที่ดีกว่าสำหรับคุณ"

"........"

ใบหน้าของหนานซ่งนั้นร้อนอย่างอธิบายไม่ถูก และกลอกตาโตคู่หนึ่ง "อยากชี้หน้าไหมประธานยวี่"

เมื่อเรียก "ประธานยวี่" หนานซ่งก็นึกถึงเรื่องธุรกิจและจริงจังขึ้นภายในไม่กี่วิ

"อ้อ ต้องแจ้งการเลิกจ้างของตระกูลยวี่ให้คุณ.......คุณกลับมา และของตระกูลยวี่ฉันสามารถจ่ายคืนให้คุณได้"

ยวี่จิ้นเหวินพูดว่า "คุณทำหน้าที่ได้ดีในฐานะประธานตระกูลยวี่ และฉันคิดว่าคุณสามารถทำมันต่อไปได้"

หนานซ่งขมวดคิ้ว "ยวี่จิ้นเหวินคุณหมายความว่าอย่างไร"

"ผม......."

"บอกว่าคุณหน้าไม่อายคุณก็ยังหน้าไม่อายจริงๆ ทุกวันนี้คิดถึงที่คุณช่วยฉัน คิดถึงคุณเพิ่งกลับมา ฉันไม่ได้ชำระบัญชีกับคุณ!"

ในที่สุดหนานซ่งก็ทนไม่ไหวเป็นเวลาหลายวัน นั่งไขว่ห้างบนโซฟา จ้องมองยวี่จิ้นเหวินด้วยใบหน้าที่จริงจัง และพ่นเข้าไปในกล้อง "คุณหมายความว่าอย่างไรที่ทิ้งจดหมายลาตายนั่นให้ฉัน ให้บ้านแก่ฉัน ให้ของขวัญแก่ฉัน เขายังมอบหุ้นของตระกูลยวี่ให้ฉันและให้ฉันเรียนในชั้นเรียนของคุณและเป็นประธานยวี่ ตอนนั้นฉันแก่เกินไปจริงๆ ถามความเห็นฉันไหม ให้ทุกอย่างเหมือนเจ้าของ คิดว่าตัวเองเจ๋งใช่ไหม?"