บทที่ 439 พายวี่จิ้นเหวินกลับบ้านมาดู

"หูไม่ดีเหรอ? มาคุยกับยวี่จิ้นเหวินดีๆกันเถอะ"

ลั่วอินย้ำอีกครั้งว่า "ราคุยกันเรื่องนี้ตอนเราอยู่ที่เกาะ พ่อกับแม่ไม่ได้ตั้งใจจะกลับไปที่แม่น้ำและทะเลสาบ เราเหนื่อยมาทั้งชีวิตและอยากมีชีวิตที่เป็นของเราเอง สำหรับคุณหลังจากคืนตระกูลยวี่ให้กับยวี่จิ้นเหวินแล้ว สองคนนี้ก็ต่อสู้กัน ดูว่าใครจะชนะ"

ปากของหนานซ่งกระตุกด้วยความโกรธ "พวกคุณจะปล่อยให้ฉันต่อสู้กับยวี่จิ้นเหวินเหรอ?"

"ก็จริง ตอนนี้ตระกูลหนานและตระกูลยวี่เป็นหุ้นส่วนทางยุทธศาสตร์แล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะสู้ไม่ได้หรือไม่ก็ตามก็ไม่เป็นไร"

ลั่วอินดูเหมือนจะพูดได้ดีมากและโบกมือให้ "ยังไงก็เถอะ ทำทุกอย่างที่อยากทำ อย่าให้กระทบกระเทือนชีวิตวัยเกษียณของเรา"

"........"

หนานซ่งกำลังจะระเบิด จะมีพ่อกับแม่แบบนี้ได้ยังไงกัน นี่มันไร้ความรับผิดชอบเกินไปแล้ว!

เธอกำลังจะโกรธ ลั่วอินเอาขนมปังนึ่งชิ้นเล็กๆเข้าปาก "หุบปาก ถ้ายังส่งเสียงพูดอีก ให้พี่ใหญ่จัดการเธอ"

หนานซ่งมองไปที่ลั่วจวินหังเมื่อเห็นการเตือนสติ ก็ปิดปากด้วยความงุนงง และกัดขนมปัง

รู้สึกเสียใจเล็กน้อยสำหรับลูกสาวของเธอ หนานหนิงซ่งพูดว่า "เราต้องอยู่บ้านสักพัก ถ้าแกต้องการความช่วยเหลือ เรายังสามารถแกช่วยได้"

"ไม่เป็นไรที่จะใช้จ่ายเงินแม้ว่าจะหาเงินได้ก็ตาม"

ลั่วอินเริ่มบทสนทนาในเวลาที่เหมาะสม และมองไปที่หนานซ่งแสร้งทำเป็นพูด "ในอนาคต พ่อกับแม่จะพึ่งพาลูกสาวตัวน้อยของเราในการเลี้ยงดู ฉันมีความสุขเมื่อคิดถึงเรื่องนี้"

"หึหึ"

หนานซ่งยิ้มเยาะ "ถ้าอย่างนั้นคุณมีความสุขเกินไปหน่อย ฉันไม่มีเงินมากพอที่จะสนับสนุนคุณ"

"ไม่เป็นไร"

หัวใจของลั่วอินใหญ่มาก "ฉันยังมีลูกชายห้าคน ลูกสาวของฉันไม่สามารถวางใจได้ ดังนั้นลูกเขยสามารถวางใจได้เสมอ ที่รัก หันไปถามยวี่จิ้นเหวินว่าเขายินดีให้ของขวัญมากแค่ไหน ถ้าให้ไม่พอก็ไม่ตกลง ฉันใช้เงินจำนวนมากเลี้ยงลูกสาวมา มากกว่าที่ฉันมีลูกชาย 5 คนรวมกัน ฉันจะได้เงินคืนนี้ได้อย่างไร มิฉะนั้น ฉันจะเลี้ยงดูตัวเองตอนแก่งอย่างไร?"

"........"

หนานซ่งชำเลืองมองนักแสดงสาวอย่างเย็นชา "แม่จะให้ลูกแต่งงานหรือขายลูกกันแน่?"

"ก็แล้วแต่นะ ยังไงก็ตาม ลูกสาวที่แต่งงานแล้วก็เหมือนโยนน้ำทิ้ง"

"........"

หนานซ่งพุ่งเข้าใส่หน้าผากด้วยเปลวไฟ "แม่......."

เมื่อเห็นแม่และลูกสาวทะเลาะกัน สมาชิกในครอบครัวก็สงบลง แม้แต่หนานหลินก็ไม่รู้สึกกลัว เมื่อเธอยังเด็ก เธอเคยเห็นพี่สาวกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะและทะเลาะกับแม่

หนานซ่งมักจะมองว่าเธอมั่นคงเพียงใด ไม่มั่นคงเพียงใดต่อหน้าลั่วอิน แม่และลูกสาวจะลดอายุของพวกเขาโดยอัตโนมัติเมื่ออยู่ด้วยกัน และพวกเขามีอายุเหมือนเด็กไม่เกินสามขวบ

เมื่อเห็นหนานซ่งกำลังจะเป็นบ้า เสียงต่ำของลั่วจวินหังเรียกเธอว่า "หนานซ่ง"

หนานซ่งกล้ำกลืนและนั่งลง

ลั่วอินส่ายหัวและแลบ~ลิ้นใส่เธอ ใบหน้าของผู้ชนะ

ลั่วจวินหังกินอาหารเช้าเสร็จ วางภาชนะ เช็ดมือ และพูดกับหนานซ่ง "เพราะยวี่จิ้นเหวินจะมาที่เมืองหนาน เปลี่ยนวันเรียกให้เขากลับบ้าน แล้วเจอกัน"

หนานซ่ง "ห๊ะ?"

"ห๊ะ อะไร" ลั่วจวินหังเหลือบมองเธอเบาๆ "ตามนั้นแหละ"

"......."

เธอปฏิเสธได้ไหม?

เธอกล้าปฏิเสธไหม?

แต่เธอกับยวี่จิ้นเหวินยังไม่คืนดีกัน ทำไมทุกคนถึงคิดว่าพวกเขาคืนดีกันแล้ว?

ใครเป็นคนให้ภาพลวงตานี้แก่พวกเขา?

*

หนานซ่งรู้สึกว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกที่ทำงานหนักไปกว่าเธอจริงๆ

สุดท้ายนี้หวังว่าพ่อแม่จะกลับมา สุดท้ายยังต้องไปทำงาน เธอเองก็อยากอยู่บ้านและเป็นผู้หญิงที่ทิ้งแจกัน แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ได้รับอนุญาต

เมื่อคิดถึงที่พูดพล่ามและทำงานในบริษัท คุณผู้หญิงลั่วอินนอนจนตะวันโด่งฟ้า ถูกสามีอุ้มไปเพื่อแปรงฟัน กินข้าว ออกกำลังกาย เธอก็เกิดความอิจฉา