บทที่ 486 ประธานยวี่กลับมาแล้ว

ทันทีที่เสียงคุ้นเคยดังขึ้น ทั้งห้องก็เงียบลงทันใด

สายตาของทุกคนมองไปทางประตู พวกเขาเห็นร่างที่สวมเสื้อกันลมสีเทาควันบุหรี่และสวมแมสก์ยืนอยู่ตรงประตู

เขารีบวิ่งเข้ามาราวกับฝุ่นธุลี ลมยังคงพัดวนรอบตัวเขาทำให้เกิดความหนาวเย็นไปทั่วทั้งห้องประชุม

ไม่เพียงแต่เสียงของเขาเท่านั้น แต่รูปร่างของเขายังดูคุ้นเคยอีกด้วย!

และเมื่อหนานซ่งได้ยินเสียงของเขา ร่างกายก็ชะงักไปชั่วขณะ เธอค่อยๆหันไปยังต้นทางของเสียงอย่างช้าๆ จากนั้นเธอก็สบสายตากับดวงตาที่ดำสนิทและลึกล้ำคู่นั้น

ดวงตาของเขานั้นเฉียบคม ขนตาของเขานั้นยังคงปกคลุมไปด้วยน้ำค้างยามเช้า แต่ดวงตาของเขากลับแดงก่ำ

ทันทีที่ได้มองก็รู้เลยว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

สิ่งแรกที่ยวี่จิ้นเหวินหันไปมองก็คือหนานซ่ง เมื่อเขาเห็นรอยฟกช้ำบริเวณหน้าผากของเธอ คิ้วของเขาก็ขมวดอย่างอดไม่ได้ แววตาของเขาเย็นยะเยือกในทันใด

"แผลนี่เกิดอะไรขึ้น?"

ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเขาสัมผัสหน้าผากของเธอราวกับก้อนน้ำแข็งทำให้บริเวณที่บวมแดงนั้นรู้สึกดีขึ้นมาก

หนานซ่งเอ่ยว่า "ไม่มีอะไร แผลเล็กนิดเดียว"

ยวี่จิ้นเหวินสวมแมสก์อยู่ แต่หนานซ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับใบหน้าของเขาและแม้แต่การหายใจของเขาก็ยังเร็วกว่าปกติ

กำลังจะถามเขาว่าเขาเป็นหวัดหรือเปล่า เหล่าคณะกรรมการหลายคนยืนตัวสั่น "นาย...นายคือใคร?"

ยวี่จิ้นเหวินหันกลับมาและค่อยๆยืดตัวตรง สายตาเย็นยะเยือกกวาดไปทั่วฝูงชน

เมื่อเห็นแววตาที่คุ้นเคยนี้ ภายในใจของทุกคนสั่นไหว ความรู้สึกช่วงก่อนหน้านี้ฟื้นคืนในทันทีและขาของพวกเขาไร้เรี่ยวแรงทันใด

กรรมการซวี่และกรรมการหวงอยู่ใกล้เขามากที่สุด น้ำเสียงของพวกเขาสั่นเครือ "ประธานยวี่..."

อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเรียกชื่อนี้ พวกเขาก็ผงะไปในตอนแรก

ประธานยวี่ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรือ?

พวกเขาทั้งหมดไปงานศพของเขา!

แล้วคนคนนี้คือใคร?

ภายใต้สายตาของทุกคน ยวี่จิ้นเหวินยกมือขึ้นและถอดแมสก์เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเย็นชา

มุมปากของเขากระตุก “ทุกคนยังจำฉันได้ ฉันดีใจมาก”

！！！

คือประธานยวี่จริงๆด้วย!

ฝูงชนตกตะลึง ทั่วทั้งห้องประชุมมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ

บางคนรู้สึกทนไม่ไหวกับภาพเหตุการณ์นี้ถึงกับต้องทรุดตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ จ้องมองเขม็งและรู้สึกตัวชาไปทั่วร่างกาย

หนานซ่งยังคงนั่งอยู่อย่างนั้นและยังคงแกร่งดั่งภูเขาไท่ซาน

ตอนนี้ เธอควรจะเป็นคนที่สงบที่สุดและหัวใจของเธอก็มั่นคงกว่าที่เคย

เขามาแล้ว ทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี

เหอจ้าวที่อยู่ด้านข้างนั้นตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยน้ำตาและดวงตาของเขาส่องประกาย พระเจ้ารับรู้ว่าภาพฉากที่ประธานยวี่กลับมานั้นอยู่ภายในสมองของเขามานานแสนนาน!

ยวี่เจ๋ออวี่รีบเคลื่อนเก้าอี้มาและเชิญยวี่จิ้นเหวินให้นั่งลง

เมื่อยวี่จิ้นเหวินนั่งลง สติของทุกคนต่างก็ฟื้นคืนและทุกคนต่างก็ร้อนรน "ประธานยวี่ ประธานยวี่จริงๆ..."

"ประธานยวี่ คุณยังมีชีวิตอยู่!"

มีคนตะโกนด้วยความตื่นเต้นและพูดคำพูดที่ไม่เหมาะสม "คุณยังมีชีวิตอยู่ ช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ! เราทุกคนเข้าร่วมงานศพของคุณและพวกเราร้องไห้อย่างหนักหน่วง...." เอ่อ ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่เหมาะสม เขาค่อยๆปิดปากเงียบ

กรรมการหวงรีบวิ่งผ่านประธานหนานเข้าไปคว้ามือของประธานยวี่ไว้ "ประธานยวี่ ยินดีต้อนรับคุณกลับมาดูแลองค์กรของเรา!"

เขาจับมือยวี่จิ้นเหวินไว้พร้อมกับสะอึกสะอื้นทั้งน้ำตา "คุณกลับมาแล้วพวกเราก็สบายใจ! ในที่สุดสังคมที่เลวทรามป่าเถื่อนก็จะจบลงเสียที!"

"........"