บทที่ 487 ตามจีบฉันอีกครั้งไหม

ยวี่จิ้นเหวินตัวร้อนมาก

เดิมทีเขากำลังนอนอยู่ที่บ้านและซับเหงื่อของเขา แต่เมื่อได้รับสายจากยวี่เจ๋ออวี่ เขาบอกว่าที่บริษัทเกิดเรื่อง หนานซ่งถูกรุมทำร้าย เขาร้อนใจเป็นอย่างมากและไม่ทันที่จะได้สวมเสื้อแจ็กเก็ต เขารีบออกมาและเหงื่อก็ไหลท่วมตัว จากนั้นก็เจอลมอีก อาการเลยยิ่งแย่ ตัวเขาร้อน40องศาและสลบไป

หนานซ่งกอดยวี่จิ้นเหวินไว้สัมผัสหน้าผากที่ร้อนจัดและตะโกนว่า "โทร120เร็ว!"

ต้องรีบไปโรงพยาบาลและฉีดยาลดไข้โดยเร็ว

หากสิ่งนี้ทำให้สมองสับสนจนต้องกลายเป็นคนโง่จะทำอย่างไร?

หนานซ่งนั่งลงข้างเตียงคนป่วย มองดูใบหน้าซีดขาวของยวี่จิ้นเหวิน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและดวงตาแดงระเรื่อ

บนหน้าผากของยวี่จิ้นเหวินได้วางแผ่นแปะลดไข้เอาไว้เพื่อลดอุณหภูมิที่ร้อนมากของเขา

บนหน้าผากของหนานซ่งได้ประคบน้ำแข็งไว้เพื่อลดอาการปวดและบวม

วันนี้สองคนนี้ คนหนึ่งได้รับบาดเจ็บ อีกหนึ่งคนป่วย ทั้งสองได้รับการคัดเลือก

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่ดำคล้ำและซีดเซียวของเขา หนานซ่งรู้เลยว่าเมื่อคืนนี้เขาไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

ชายคนนี้เป็นคนช่างคิด เกรงว่าที่เธอพูดเมื่อคืนนี้ เขาต้องครุ่นคิดทั้งคืน รู้แบบนี้เมื่อคืนตอบตกลงไปเสียทีแรกก็จบแล้ว

หนานซ่งไม่ชอบที่จะครุ่นคิดเรื่องของตัวเอง แต่คราวนี้เธออดไม่ได้ที่จะไตร่ตรองความรู้สึกของเธอที่มีต่อยวี่จิ้นเหวิน เธอเป็นคนหน้าซื่อใจคดเกินไปหรือเปล่า?

ในตอนที่ทำงานเธอทั้งสุขุมทั้งเย็นชาและแน่วแน่ แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อได้พบเจอกับปัญหาที่เกี่ยวกับความรู้สึกแล้วเธอมักจะหัวเสีย

เหตุผลนั้นไร้ประโยชน์ การที่ทำให้ลังเลและไม่เป็นตัวเองได้

นั่นก็เพียงพอแล้ว

ตอนนี้ เมื่อมองดูชายที่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลด้วยอาการป่วยและเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้อง หนานซ่งรู้สึกเป็นทุกข์อย่างมาก

ตั้งแต่พวกเขาหย่ากันจนกระทั่งตอนนี้ ตลอดระยะเวลาปีครึ่งนี้ เพื่อเธอ เขาเองก็บาดเจ็บไปไม่น้อย

ปกป้องเธอจากเหตุร้ายต่างๆมากมาย ทำให้ตัวเองเจ็บปวดและพรุนไปทั่วร่างกาย

แม้แต่แม่ของลั่วอินก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ลูกบ้านไหนบ้างที่คบกันแล้วเป็นเหมือนพวกเธอ ผ่านทั้งความเป็นความตายมาด้วยกัน ทำตัวเป็นเหมือนแมวเก้าชีวิตอย่างไรอย่างนั้น?"

ยวี่จิ้นเหวินไม่ใช่แมว ไม่ได้มีเก้าชีวิต ผู้ที่ผ่านทั้งความเป็นความตายมานั้นถึงจะได้รู้ว่าการที่ได้มีชีวิตและมีสุขภาพที่แข็งแรงนั้นก็ไม่มีอะไรสำคัญอีกแล้ว

มันก็แค่ความสัมพันธ์เอง มีอะไรที่นักหนาตรงไหนล่ะ!

เมื่อคิดได้ดังนั้น หนานซ่งก็รู้สึกผ่อนคลายมากยิ่งขึ้น

หลังจากการประชุมคณะกรรมการครั้งนี้ผ่านไป พวกคนที่มีอำนาจแต่ไม่ทำหน้าที่อะไรก็ยอมสละตำแหน่งแล้ว หนานซ่งเองก็ยังคงรักษาสัญญา จัดการเรื่องทุกอย่างให้แก่พวกเขา ตลอดทั้งวันที่อยู่ภายในห้องพักผู้ป่วย หนานซ่งก็ได้ดำเนินการในเรื่องนี้ ระหว่างนั้นยวี่เฟิ่งเจียว ติงเหมาและพ่อแม่ของเธอมาที่โรงพยาบาลเพื่อมาเยี่ยมยวี่จิ้นเหวิน

ลั่วอินพูดอย่างเย็นชาว่า "เธอน่ะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายอยู่อย่างนั้น สักวันจะทำให้เขาโง่จริงๆ เธอก็แค่ตอบตกลงและรับสามีที่โง่เง่ากลับบ้าน"

หนานซ่งโดนกล่าวหาอย่างไม่น่าพอใจ อดไม่ได้ที่จะโต้กลับ "ฉันเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายตรงไหน เขาต่างหาก กลับไปกลับมาอยู่นั่นแหละ ไม่ต้องเอาตัวเองมาจริงจังเลย"

"ยังว่าคนอื่นอีก เธอดูหน้าผากตัวเองด้วยเถอะ"

หนานหนิงซงมองไปยังหน้าผากของหนานซ่งที่เขียวช้ำ เขาเอ่ยอย่างโกรธเคืองและทุกข์ใจ "ไม่ต้องรับหน้าที่ประธานยวี่แล้วคืนให้เขาไป งานที่บ้านนี่ยังวุ่นวายไม่พอหรือ? ไม่ต้องไปสนใจเงินจำนวนเล็กน้อยของยวี่กรุ๊ปแล้ว สินสอดทองหมั้นที่พ่อเก็บไว้ให้ลูกก็เพียงพอที่จะใช้ถึงรุ่นเหลนรุ่นหลานแล้ว ไม่รู้หรือไง?"

"รู้แล้ว รู้"

หนานซ่งที่โดนพ่อบ่นจนเวียนหัว "แต่ก่อนหน้านี้คุณเคยบอกว่าสินสอดทองหมั้นที่คุณเก็บไว้ให้ฉันก็เพียงพอสำหรับฉันและลูกๆของฉันในอนาคตอีกสามชั่วอายุคน ทรัพย์สินนั้นหดลงได้หรือ?"

"....."

หนานหนิงซงรู้สึกผิดเล็กน้อยและขมวดคิ้ว "นี่ไม่ใช่เพราะว่าพ่อใช้เวลาอยู่นอกบ้านมาสี่ปีหรือไง ไม่ได้หาเงินเลยแล้วแม่ของเราก็ใช้เงินไปไม่น้อย..."

"ทำไม เจ็บปวดใจขึ้นมาหรือ?"

"เปล่า เปล่าเลย!" หนานหนิงซงมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะมีชีวิตรอด "เป็นเกียรติของฉันที่ได้ใช้เงินเพื่อภรรยา คนอื่นอยากจะใช้เงินเพื่อคุณแต่กลับไม่มีโอกาส"

ลั่วอินส่งเสียงฮึในลำคอ "รู้แบบนั้นก็ดี"

เฮ้อ

หนานซ่งถอนหายใจเบาๆ เธอไม่ทนดูอีกต่อไป พ่อของเธอช่างน่าสงสาร

คนหนึ่งเต็มใจจะสู้ อีกคนเต็มใจที่จะทนทุกข์

นั่นคือความรักที่เธอโหยหา ชีวิตแต่งงานที่เธอใฝ่ฝันไม่ใช่หรือ?