บทที่ 5 ชีวิตดีๆของแกถึงคราวสิ้นสุดแล้ว

เดิมทีท้องฟ้าที่โปร่งใสอยู่ๆก็มืดครึ้ม แล้วมีลมพัดมา จนทำให้เสื้อสีขาวกับผมสีดำของหนานซ่งปลิว บวกกับน้ำเสียงชวนขนลุกของเธอ เธอจึงดูเหมือนผีมาก

"อ๊าย……" หนานหยาที่ร้อนตัวปิดหูแล้วกรี๊ดเสียงดัง ผลักสองคนข้างหลังออก แล้วรีบวิ่งเข้าไปข้างใน

ส่วนฉินเจียงหยวนกลับตกใจจนยืนนิ่งไป เอาแต่จ้องมองหนานซ่งอยู่อย่างนั้น "ไม่ ฉันไม่ได้เป็นคนทำร้ายแก อย่ามาหาฉัน……"

ในสถานการณ์ที่ร้อนรน เขาจึงหยิบก้อนหินข้างๆขึ้นมาโยนไปทางหนานซ่ง หนานซ่งรับไว้อย่างไม่พลาด หรี่ตาลง เล็งไปที่ศีรษะฉินเจียงหยวนแล้วโยนกลับไป!

"โอ๊ย……"

มีเสียงโอดครวญกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง พูดให้ชัดๆคือสามเสียง อีกสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู มองเห็นเลือดสีแดงสดไหลลงมาจากศีรษะฉินเจียงหยวน ก็ตกใจจนยืนไม่นิ่ง พร้อมถอยหลังไปอย่างหวาดระแวง

ฉินเจียงหยวนกุมศีรษะไว้ รู้สึกเหมือนกะโหลกจะแตกอย่างนั้น ยื่นมือไปจับก็มีแต่เลือด จากนั้นรองเท้าส้นสูงสีดำก็ค่อยๆเดินมาตรงหน้าเขา

เขารีบเงยหน้าขึ้น พอสบตากับแววตาที่เย็นชาของหนานซ่ง จึงตั้งสติได้ "แก แกยังไม่ตาย……แกยังมีชีวิต……มีชีวิตอยู่"

หนานซ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขา มองผู้ชายที่เคยตามจีบเธออย่างขยัน หลังจากนั้นความรักก็กลายเป็นความเกลียดแล้วทำลายเธอเพราะผลประโยชน์ แววตาเยือกเย็นจนไม่มีประกายเลยสักนิด

"ฉินเจียงหยวน" เวลาผ่านไปสามปี เธอเอ่ยเรียกชื่อเขาอีกครั้ง "เสียใจด้วยที่ต้องบอกแกว่า ชีวิตดีๆของแกถึงคราวสิ้นสุดแล้ว"

สามปีก่อน เขากับหนานหยาเป็นคนหลอกให้เธอไปปีนเขา อยากจะผลักเธอลงเหวแล้วแสร้งว่าเธอเกิดอุบัติเหตุตกเหวไปเอง เธอไม่ได้ตาย แต่ก็ไม่ได้แสดงว่าพวกเขาไม่ผิด

ความชั่วที่เคยทำ เวรกรรมที่เคยก่อ ยังไงก็ต้องชดใช้

บัญชีนี้ เธอจะค่อยๆคิดกับพวกเขาให้เคลียร์เอง

วันนี้ ในสวนกุหลาบวุ่นวายมาก

หนานซ่งกลับมาแล้วก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ จ้างคนงานมาทำความสะอาดห้องของคุณพ่อคุณแม่แล้วก็ของตัวเองให้สะอาด ส่วนของของหนานหนิงไป่กับหนานหยา ก็โยนทิ้งไปให้หมด!

"อ๊าย……เครื่องเพชรของฉัน เสื้อผ้าของฉัน กระเป๋าของฉัน……พวกแกทำอะไรเนี่ย?!"

ของรักของหวงของหนานหยาโดนคนงานโยนทิ้งออกไปเหมือนขยะ ใจเธอกำลังแตกสลาย ชี้หนานซ่งแล้วตะคอกใส่ "แกกลับมาแล้วเป็นบ้าอะไร! ฉันอยู่ที่นี่มาสามปีแล้ว!"