บทที่ 518 ใช้ชีวิตของคุณมาเป็นหลักประกัน

ก่อนที่หนานซ่งจะตอบสนอง ก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาและรุนแรงจากยวี่จิ้นเหวิน

"อายุเท่าไหร่แล้วยังจะแอบฟังอยู่อีก มีมารยาทหน่อยบ้างไหม?"

หนานซ่งนอนอยู่ในอ้อมแขนของยวี่จิ้นเหวินและสัมผัสดวงตาของพี่ชายที่อยู่ข้างหลัง แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเข้มงวด แต่ความเย็นในร่างกายของเขาหายไปมาก

เหมือนกับว่า........คุยกันไปได้ดีเหรอ?

เธอสงสัยภายในใจ ลั่วจวินหังมองไปที่ท่าทางของเธอและขมวดคิ้ว "คุณจะอยู่กับเขานานแค่ไหน?"

"........"

หนานซ่งมองลงมา ท่าทางค่อนข้างไม่เรียบร้อย และรีบลุกขึ้น ยวี่จิ้นเหวินกอดเธอเบาๆและเธอก็ยืนตัวตรง

จมูกย่นดูเขินอายมาก

หนานซ่งมองขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจและเหลือบมองยวี่จิ้นเหวิน ยวี่จิ้นเหวินเพียงแค่มองลงไปและดวงตาของทั้งสองคนชนกัน

มุมริมฝีปากของยวี่จิ้นเหวินหัวเราะคิกคัก และความสดใสจางๆในดวงตาของเขาด้วยพลังอันอบอุ่นทำให้หัวใจที่กระสับกระส่ายของหนานซ่งสงบลง

เธอมองดูใบหน้าและร่างกายที่ไม่เสียหายของเขา แล้วถอนหายใจ โชคดีพี่ใหญ่ไม่ได้ทำอะไรกับเขา

เลือกวิธีการพูดที่มีอารยะธรรมและเป็นมิตร

ลั่วจวินหังยืนอยู่ข้างหลังดูพวกเขาขมวดคิ้วและถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ในใจ

กะหล่ำปลีที่ปรุงสุกสุดท้ายก็โดนบ้านคนอื่นเอาไปให้หมูกิน

"ไปแล้วนะ"

ลั่วจวินหังทนไม่ไหว เขาเดินไปรอบๆพวกเขาและกำลังจะออกไปข้างนอก หนานซ่งตกตะลึงครู่หนึ่ง รีบหยุดเขาและตะโกนว่า "พี่ใหญ่"

"ทำอะไร" ลั่วจวินหังขมวดคิ้วอย่างไม่อดทน

"........"

ดูท่าทางแบบนี้สิ ราวกับว่ามีคนติดหนี้เขาอยู่ 80 พันล้าน

หนานซ่งเผชิญหน้ากับเขาและกะพริบตา "งั้นตอนนี้ พี่ก็อนุญาตให้เราอยู่ด้วยกันแล้วสิ?"

ลั่วจวินหังเหลือบมองเธอด้วยท่าทางสงบ ไม่มีอารมณ์บนใบหน้า และเสียงเย็นชา

"เธอยืนกรานที่จะอยู่กับเขา ต่อให้ฉันห้ามมันจะมีประโยชน์อะไร? ชีวิตสุดท้ายคือเธอที่อยู่กับเขาไม่ว่าจะหวานหรือขมก็ลิ้มรสชาติด้วยตัวเอง ถ้าจะอยู่ด้วยกันจริงๆก็ดี อย่าทำให้ทั้งครอบครัวรู้สึกไม่สบายใจกับเธอ ที่ฉันพูดไป เข้าใจไหม?"

เขาไม่ได้โกรธ หนานซ่งไม่สามารถช่วยยืนตัวตรงได้และตอบทันที "เข้าใจแล้ว!"

ยวี่จิ้นเหวินพูดเสริมทันทีว่า "เข้าใจครับ"

ลั่วจวินหังไม่ได้พูดอะไรเยอะ แค่ทิ้งไว้หนึ่งประโยค "ถ้าว่างก็มากินข้าวที่บ้านได้นะ" จากนั้นเขาก็พาไป๋ลู่ยวี๋ออกไป

ไป๋ลู่ยวี๋ขยิบตาให้หนานซ่งและเดินตามพี่ใหญ่ของเขา

หนานซ่งนอนข้างประตู มองดูหลังพี่ใหญ่และพี่เล็ก โดยเฉพาะหลังพี่ชาย เข้มแข็งมาก แต่เหงาเหลือเกิน

ยังไงก็ตาม จมูกก็เจ็บอยู่พักหนึ่ง

ถ้าพี่สะใภ้ยังมีชีวิตอยู่ คงจะดีถ้าได้อยู่กับพี่ใหญ่ของเธอ

เขาก็จะได้ไม่ต้องปฏิบัติตัวถือศีลแบบนี้.......

เฮ้อ

หนานซ่งถอนหายใจอย่างเงียบๆ

—

ในที่สุดก็ผ่านระดับนี้

หลังจากปิดประตู หนานซ่งรู้สึกโล่งใจและถามยวี่จิ้นเหวินว่า "พี่ใหญ่ของฉันน่ากลัวไหม?"

ยวี่จิ้นเหวินหัวเราะเบา ๆ "ยังได้อยู่"

หนานซ่งจะมองยวี่จิ้นเหวินขึ้นและลง "คุณไม่เจ็บจริงๆเหรอ เขาไม่ได้ทำอะไรคุณเหรอ?"

ยวี่จิ้นเหวินส่ายหัว "ไม่มี"

"งั้นก็ดี ครั้งนี้พี่ใหญ่ใจดีจริงๆ"