บทที่ 519 ความเสียหายจากคู่รักที่น่าเกลียด

ในตอนเย็นยวี่จิ้นเหวินอยู่ในห้องเลข 77 ของห้องซุ่ยอวิ๋นนี่เกือบจะกลายเป็นอพาร์ตเมนต์พิเศษของเขาแล้ว

เดิมทีหนานซ่งวางแผนที่จะพาเขากลับไปที่สวนกุหลาบ แต่เธอไม่รีบร้อนยังมีบางสิ่งที่ต้องเตรียม

หนานซ่งงุนงง "ต้องเตรียมอะไรอีกบ้าง?"

"นี่เป็นครั้งแรกที่เข้าประตูบ้านของนายท่านอย่างเป็นทางการ ดังนั้นฉันจึงต้องเตรียมของขวัญเล็กน้อย" ยวี่จิ้นเหวินจับมือเธอและพูดอย่างเคร่งขรึม

หนานซ่งหน้าแดงและมองเขาอย่างพูดไม่ออก "คุณมาบ้านเรามากี่ครั้งแล้ว ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่รู้จักคุณ"

"ไม่เหมือนกัน ตอนนี้ ผมเป็นแฟนคุณ"

เมื่อยวี่จิ้นเหวินพูดคำว่า "แฟน" ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์ราวกับว่านี่เป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ราวกับเด็กน้อย

หนานซ่งก็รู้สึกแปลกๆเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเธอแต่งงานแล้วครั้งหนึ่งและเมื่อต้องเดินทางหลายปีเช่นนี้จะทำให้เธอรู้สึกเหมือนรักครั้งแรก

มันสดชื่น และหวานมาก หน้าแดงและหัวใจเต้น เป็นความรู้สึกแบบนั้น

—

หลังจากอาบน้ำและออกจากห้องน้ำแล้วยวี่จิ้นเหวินก็โทรหาแม่ของเขาและรายงานสถานการณ์กับเธอ

เกรงว่าพ่อแม่จะหักอกเขาทุกวัน

เมื่อยวี่เฟิ่งเจียวได้ยินว่าคนสองคนสร้างความสัมพันธ์ที่โรแมนติก มันก็เป็นความสัมพันธ์ที่มีความสุข และหัวเราะอย่างมีความสุขทางโทรศัพท์เป็นเวลานาน

"มันไม่ง่ายเลย ในที่สุดต้นเหล็กพันปีก็ผลิบาน"

ยวี่จิ้นเหวินโดนแม่ล้อเล่น "แม่........"

"ไม่ต้องรีบกลับบ้านล่ะ รักกันครั้งแรกก็หวานที่สุด คนสองคนจะมีความสุขได้อย่างไร"

ยวี่เฟิ่งเจียวเป็นแม่ที่ใจกว้าง "ใกล้ถึงเวลาที่แต่งงานแล้ว ผู้หญิงทุกคนล้วนต้องการความปลอดภัย แม้ว่าจดหมายแต่งงานจะไม่ได้แสดงถึงความเป็นนิรันดร์ แต่อย่างน้อยก็แสดงถึงความจริงใจของคุณที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเธอตลอดชีวิต....... เรื่องแต่งงานถามรีบแต่งก็จะดีมาก ส่วนเรื่องลูกก็ไม่ต้องรีบ พวกเธอใช้เวลาชีวิตให้สนุกกันสองคนก่อน ลองถามหนานซ่งดู พูดง่ายๆคือ ลูกดูแลหนานซ่งให้ดี ให้เธอทรมานมานาน อดทนกับเธอ คุยกันว่าต้องทำอย่างไร"

เธอถามคำถามเยอะมาก และยวี่จิ้นเหวินฟังอย่างระมัดระวัง เก็บไว้ในใจ "แม่วางใจเถอะ ผมจะดูแลเธออย่างดี"

"ฉันวางใจ ฉันแค่รอดื่มไวน์แต่งงานของลูก"

ยวี่เฟิ่งเจียวแบ่งปันข่าวดีกับผู้ใหญ่ทั้งสองคนของตระกูลยวี่อย่างรวดเร็ว นายท่านยวี่และคุณนายยวี่ต่างก็พากันดีใจ มาบอกยวี่จิ้นเหวินทีละคนว่า อยากให้เขาดูแลหนานซ่งให้ดี ถ้าพบว่าเขาทำให้หนานซ่งเสียใจก็จะคิดจะชำระแค้นแทนเธอ ยวี่จิ้นเหวินตอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าและอดไม่ได้ที่จะจับหน้าผากด้วยมือของเขา

เขาสัมผัสได้ถึงสถานะครอบครัวของเขาอย่างเต็มที่

หลังจากพูดเรื่องนี้แล้วยวี่เฟิ่งเจียวก็ยกขาของโจ๋เจิ้งเหยาขึ้นอีกครั้ง

ตอนนี้โจ๋เยว่เฝ้าเสิ่นหลิวซูทุกวัน ปล่อยโจ๋เจิ้งเหยาไป และพี่น้องก็ไม่พอใจอย่างมาก

โจ๋เจิ้งเหยาอยู่ในโรงพยาบาลและปฏิเสธที่จะหยุด สร้างปัญหาทุกวัน เมื่อเขากำลังจะถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล ก็บังเอิญไปพบกับติงเหม่าเลยอ้อนวอนให้เขาดู

ติงเหม่าเหลือบมองที่ขาของเขาเบาๆแล้วพูดสามคำ "ตัดมันทิ้ง"

ด้วยประโยคนี้โจ๋เจิ้งเหยากลัวมากจนรีบพาภรรยาออกจากโรงพยาบาลและย้ายไปที่โรงพยาบาลอื่น

ยวี่เฟิ่งเจียว "แม่ถามลุงติงแล้ว เขาบอกว่าเนื้อร้ายที่ขาของโจ๋เจิ้งเหยานั้นรุนแรง และเขาไม่สามารถเชื่อมต่อได้ วิธีเอาตัวรอดที่ดีที่สุดคือการตัดมันทิ้ง แม้ว่าเขาจะไม่สามารถรักษาขาของตัวเองได้ แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถรักษาชีวิตของตัวเองได้ ไม่งั้นก็จะเหมือนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง แต่โจ๋เจิ้งเหยาปฏิเสธที่จะเชื่อโดยคิดว่าเขาได้รับอันตรายโดยเจตนา ดังนั้นเขาจึงสาปแช่งและจากไป"

นี่คือการไม่ฟังคำพูดของแพทย์ ไม่ช้าก็เร็วจะตาย

เขายืนกรานที่จะทำมันให้ตาย แม้ว่าหวาถัวจะมีชีวิตอยู่จริงๆ เขาก็ไม่สามารถช่วยชีวิตได้

"ใช่" ยวี่เฟิ่งเจียวพูดอีก "โจ๋เจิ้งเหยาและภรรยาของเขาได้ติดต่อกับโจ๋เซวียนแล้ว โจ๋เซวียนปฏิเสธที่จะกลับไปประเทศจีน ดูเหมือนว่าเธอจะได้พบกับนักธุรกิจที่ร่ำรวยในประเทศ T และบอกว่าเธอจะตั้งรกรากในประเทศ T ในอนาคต ทั้งคู่พูดระหว่างทะเลาะกันในโรงพยาบาล แต่เมื่อถูกขอให้จ่ายค่ารักษาพยาบาล พวกเขาบอกว่าลูกสาวของพวกเขาขาดการติดต่อ"