บทที่ 520 ทำไมต้องไปรักสุนัขตัวนั้น

ปกติเวลาทานข้าวหนานซ่งจะเป็นคนที่สงบ แต่เวลานี้หนานซ่งคนที่กำลังมีความรักกลับยิ้มเล็กยิ้มน้อย

บนโต๊ะอาหารค่ำแบบนี้ สายตาทุกคนได้แต่จับจ้องไปที่หนานซ่งด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน

หนานซ่งยิ้มอย่างสงบและกินต่อ

“เธอแค่มีความรักจำเป็นต้องยิ้มถึงขนาดนี้เลยหรือ ช่วยเก็บอารมณ์หน่อยได้ไหม?” ลั่วอินกลอกตาไปมาเล็กน้อยให้หนานซ่ง

“ใช่” ไป๋ลู่ยวี๋ ช่วยพูด แต่เสียงเต็มไปด้วยความอิจฉา “ก็แค่คนมีคู่”

ต่อหน้าพี่ใหญ่ หนานซ่ง ไม่กล้าโจมตีแม่ แต่เขาไม่กลัวที่จะโจมตีพี่เล็ก

"ใช่ก็แค่คนมีคู่"

เธอแลบลิ้นออกมาอย่างเย่อหยิ่ง

"..."

ไป๋ลู่ยวี๋พูดไม่ออก "แม่ ปีนี้ลูกสาวแม่อายุเท่าไหร่แล้ว"

ลั่วอินกล่าว: "อายุสามขวบ น่าจะไม่มากไปกว่านี้"

“ใช่ เด็กไร้เดียงสา!”

ไป๋ลู่ยวี๋พึมพำ: “คนที่มีความรัก มันก็ง่ายที่จะสูญเสียสติปัญญา ผมเลยคิดว่าไม่มีคู่ดีกว่า”

หนานซ่งกระแทกกลับ "ราวกับว่าพี่สามารถหามันได้"

“เด็กนักเรียนคนที่หก อย่าเย่อหยิ่งนัก” ไป๋ลู่ยวี๋จ้องเขม็ง “ข้าคือพี่ชายของเจ้า!”

“นักเรียนไป๋ลู่ยวี๋ในแง่ของการจัดอันดับ คุณยังต้องอยู่ข้างหลังฉัน”

"เธอ……"

เด็กสองคนดูเหมือนกำลังจะตีกัน ลั่วจวินหังขมวดคิ้ว "ตกลงจะกินข้าวกันไหม"

เขาพูดได้คำเดียว ทั้งสองเงียบลงทันที มองหน้ากันอย่างว่างเปล่า ก้มหัวกินข้าวอย่างเชื่อฟัง

ขณะที่กำลังกินข้าวอยู่ ก็มีการเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอก พ่อบ้านจ้าวมารายงานด้วยความยินดี: "คุณชายรุ่ยและคุณหนูยินยินมาถึงแล้ว"

ทุกคนออกจากห้องอาหาร เห็นซูรุ่ยซึ่งสวมชุดจีน และซูยินในชุดนักเรียนเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเดินทาง

“คุณปู่ คุณย่า คุณน้า คุณอา...”

ซูยินทักทายโค้งคำนับหลายครั้งก่อนที่จะพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของลั่วอิน “คุณย่า หนูคิดถึงคุณมากเลย!”

ทุกครั้งที่ได้ยินคำว่า "คุณย่า" ลั่วอินได้แต่นึกภาพที่เต็มไปด้วยริ้วรอยที่กำลังกอดซูยิน และตบหน้าผากเธอ

“ไม่ใช่ตกลงกันแล้วหรือว่า ให้เรียน'นางฟ้า' เรียกฉันสักแก่เลย”

ซูยินยิ้มราวกับดอกทานตะวัน “ถ้าพ่อไม่ตีฉัน ฉันจะเรียกคุณว่า 'พี่สาว' คุณดูอ่อนกว่าอาอีก”

ทันทีที่เสียงหายไป หนานซ่ง ก็เตะที่ก้นของเขา หนานซ่งเหล่มองเธอ "พูดอะไรของเธอ"

ซูยินแลบลิ้นและเสริมว่า "คุณอาก็ยังเด็กอยู่"

หนานซ่ง ขุ่นเคืองมาก “มันสายไปแล้ว”

“มาได้เวลาพอดี นั่งลงกินข้าว เราเพิ่งเริ่มกินกัน”

ไป๋ลู่ยวี๋ทักทายซูรุ่ยอย่างร่าเริงและบอกให้นั่งลงข้างลั่วจุนเหิง

หนานหนิงซงมองไปที่ซูรุ่ย "ดื่มอะไรหน่อยไหม"

ซูรุ่ยพยักหน้า “ได้ครับ”

หนานหนิงซงและ ซูรู่ยเป็นนักดื่มที่ดี เพราะทั้งคู่ชอบดื่มเหล้าขาว ลั่วจวินหังดื่มเหล้าและไวน์แดงมากกว่า แต่เหล้าขาวดื่มได้ไม่มาก

พ่อบ้านจ้าวเพิ่มชุดอาหารสองชุดให้กับซูรุ่ยและซูยิน จากนั้นจึงพาทั้งสองขึ้นไปชั้นบนเพื่อเก็บของในห้องพัก

ซูยินหิวตลอดทาง นั่งลงระหว่างลั่วอินและหนานซ่ง และเริ่มอย่างกระตือรือร้น "วันนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว"

"เด็กน้อยผู้น่าสงสาร..." ลั่วอินรู้สึกเศร้าใจแทนซูยิน

เสียงซูรุ่ยลอยเข้ามาด้วยความเย็นชา "ชามก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่กินก่อนขึ้นเครื่องเป็นอาหารสุนัขเหรอ?"

"..."

ซูยินเพิ่งนึกขึ้นได้ "อ้อ ลืมไป"