บทที่ 525 ต้องมีมาตรการความปลอดภัย

ทั้งสองคุยกันระหว่างทาง

ยวี่จิ้นเหวินกำลังคิดเกี่ยวกับอนาคตในรูปแบบต่างๆ ระหว่างหนานซ่งและเขา รู้สึกว่าเขาคิดมากเกินไปเล็กน้อย แต่ด้วยจินตนาการของเขา รูปภาพมากมายปรากฏขึ้นในหัวของเขา

ดูเหมือนว่าอนาคตดังกล่าวไม่ห่างไกลจากพวกเขา และมีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นจริง

ยวี่จิ้นเหวินไม่ใช่คนช่างพูด และ หนานซ่ง ไม่ใช่คนช่างพูดที่โง่เขลา ที่แปลกคือคนสองคนยังคงพูดถึงหัวข้อนี้ต่อไป ขยายจากหัวข้อนี้ไปยังอีกหัวข้อหนึ่ง และพวกเขาไม่รู้สึกเขินอาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องธุรกิจ การจัดการ, การเงิน, เครื่องประดับ, และเรื่องของเก่า, ประติมากรรม, ภาพวาด, ของปลอม, แม้กระทั่งการดูแลผิวพรรณและการแต่งหน้า ไม่มีอะไรที่ยวี่จิ้นเหวิน ไม่รู้ ขอบเขตของความรู้นั้นกว้างมากและสามารถบอกได้ว่าทำไม และมันจะถูกรวบรวมทุกครั้งอย่างดี มันไม่ได้จงใจโอ้อวด

หลังจากขับรถมาประมาณสามชั่วโมง ทั้งสองพูดคุยกันไปตลอดทางแบบไม่รู้สึกเหนื่อย รู้สึกว่ามันผ่านไปในพริบตา

เธอและ ยวี่จิ้นเหวินไม่ได้พูดอะไรมากในช่วงสามปีของการแต่งงาน แต่วันนี้พวกเขากำลังคุยกันไม่หยุด

เมื่อถึงเขต เมืองโม่ ท้องฟ้ามืดแล้ว

เซี่ยโหวพูดถึงบ้านที่อยู่ในชนบทอยู่ห่างจากเมืองมากกว่าหนึ่งชั่วโมง หนานซ่ง และ ยวี่จิ้นเหวินตัดสินใจหาอะไรกินก่อน

ออกมาข้างนอกร้านอาหารไม่ค่อยเยอะได้แต่ทานอาหารข้างทางให้อิ่มท้อง

บอดี้การ์ดลงจากรถไปข้างหลัง และกลุ่มคนจำนวนมากเข้าไปในร้านอาหาร ทำให้เจ้าของร้านตกใจ

คนชุดดำมาทำอะไร?

หนานซ่ง นึกขึ้นได้ว่าเขาลืมให้บอดี้การ์ดเปลี่ยนเสื้อผ้า คิดได้เลยรีบพูดเจ้าของร้านว่า “พี่สาว เราเป็นทีมถ่ายทำภาพยนตร์ ทั้งหมดนี้เป็นการแสดงที่เราเชิญมาวันนี้ หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันเพิ่งเลิกงานและมาหาอะไรกิน”

ใบหน้าที่โกหกของหนานซ่งไม่แดงและพูดอย่างเป็นธรรมชาติ

ยวี่จิ้นเหวินพยักหน้าอย่างร่วมมือเคียงข้างเขา

บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังก็พยักหน้าพร้อมกัน

จากนั้นเจ้าร้านก็ดูโล่งใจ ยิ้มอย่างต้อนรับ แล้วทักทายให้นั่งลง

ห่างจากร้านไป ไม่มีแขก แต่เจ้าของร้านพาเข้าห้องส่วนตัวอย่างสุภาพ "ดาราใหญ่ต้องการความเป็นส่วนตัว พูดถึงเมืองโบราณเปิดนานแล้ว มาถ่ายหนังไม่เยอะ นี่เป็นครั้งแรกที่ดารามาร้านเรา!"

เจ้าของร้านที่มีร่างอ้วนท้วนมีรอยยิ้มบนใบหน้า ทักทายพวกเขาอย่างกระตือรือร้น และชี้เมนูให้พวกเขาดู “ดูสิ คุณต้องการกินอะไร”

“มาเถอะ” ยวี่จิ้นเหวินยื่นเมนูในมือให้หนานซ่ง หยิบชาข้าวบาร์เลย์ที่เพิ่งต้ม ลวกเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารให้หนานซ่ง

เจ้าของร้านมองดูยวี่จิ้นเหวิน"น้องชายดูหล่อมาก ถึงได้เป็นดารา ดูตานี้ จมูกนี้ ปากนี้...มันดูดีจริงๆ"

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

หนานซ่งถูกเยาะเย้ยโดยคำชมของเจ้าของร้าน “ดูที่คุณพูดซิ ใครไม่มีตา ไม่มีจมูกหนึ่งปาก เขาก็ดูเหมือนคนทั่วไป”

"... " ยวี่จิ้นเหวินเอียงศีรษะเพื่อมองไปที่ หนานซ่ง และตามที่คาดไว้เขาเห็นการแสดงออกที่เย้ยหยัน

เจ้าของร้านพูดอย่างจริงจังว่า “ไม่เหมือนกัน หน้าตาของคนธรรมดาก็งดงาม น้องคนนี้สวยเหมือนภาพวาด อธิบายไม่ถูกเลย ยังไงก็ดูดีและมีอารมณ์ที่ต่างไปจากเดิม สวย หล่อ หุ่นดี นิสัยดี เอามาเป็นคู่เลย”

ทันทีที่หนานซ่งกำลังจะพูด ยวี่จิ้นเหวินก็พูดขึ้นก่อน "เราไม่ได้แสดงคู่กัน แต่เราเป็นคู่กัน"

"..."

พอเจ้าของร้านได้ยินก็ทำหน้างงๆ ทันที "เข้าใจแล้ว ถึงเป็นแฟนก็ต้องเก็บเป็นความลับใช่ไหม ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่บอกออกไป" แต่ฉันดูพวกคุณหน้าคุ้นๆ ฉันจำไม่ได้ว่าเห็นคุณที่ไหน คุณเคยถ่ายฉากที่มีชื่อเสียงบ้างไหม?”

หนานซ่ง และ ยวี่จิ้นเหวินพูดพร้อมกัน: "เราไม่ดัง"

เจ้านาย: "..."

ไม่รบกวนแล้ว

เจ้าของมาจาก เมืองโม่แต่สามีและพ่อครัวของเธอมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ดังนั้นที่นี่จึงยังคงเป็นร้านอาหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และอาหารที่เสิร์ฟมีขนาดใหญ่

หนานซ่งสั่งอาหาร

หมูทอดราดซอสเปรี้ยวหวาน, ปลาดุกตุ๋นกระทะเหล็ก, ผัดสามเซียน, วุ้นเส้นหมูตุ๋น, กะหล่ำปลีดองตุ๋นกระดูกสันหลัง, หมูสามชั้นกลับกระทะ, ผักกาดข้าวผัดซอส, เกี๊ยว, บะหมี่เย็น

บอดี้การ์ดเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่กินได้ ทันทีที่เสิร์ฟจาน หนานซ่ง ขยับตะเกียบ ทุกคนก็ก้มหัวและเริ่มทานอาหาร