บทที่ 527 อดีตภรรยามารยาทดีกลับมาแล้ว

รูปแบบของเสื้อผ้าในร้านนี้เป็นแฟชั่นทางเลือก

พูดง่ายๆว่า "ย้อนยุค" พูดตรงๆก็คือเชย

หนานซ่งเลือกชุดสำหรับยวี่จิ้นเหวิน และชุดสำหรับตัวเองด้วย เสื้อกันหนาวสเวตเตอร์สีเทาอ่อนกับกางเกงทรงกระดิ่งสีฟ้าอ่อน ผมหยิกหยักศกถูกมัด มัดหางม้าสูง การแต่งหน้าส่วนใหญ่บนใบหน้าจะถูกลบออก

ชื่นชมมันในกระจกและมันก็ไม่เลวเลยนะ

เปิดม่านห้องแต่งตัวเรียบๆ เห็นร่างผอมเพรียวหันหลังให้ตัวเอง เป็นเหมือนการแกล้งปลาน้อยในตู้ปลา

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว ยวี่จิ้นเหวินก็หันกลับมาและชนกับดวงตาของหนานซ่ง

ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อยวี่จิ้นเหวินมองไปที่หนานซ่งที่แต่งตัวแบบนี้ เขาก็อยู่ในภวังค์ชั่วขณะ ราวกับย้อนเวลากลับไปตอนที่เธอเป็น "ลู่หนานซ่ง" เมื่อไม่กี่ปีก่อน

ภรรยาตัวน้อยที่เรียบง่าย อ่อนโยน เชื่อฟัง จากชนบท

ภรรยาตัวน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าและมองเขาอย่างเขินอาย "เป็นไงบ้าง ดูดีไหม?"

หลังจากออกจากห้องเปลี่ยนชุด อารมณ์ของหนานซ่งเปลี่ยนไป

ท้ายที่สุด การที่เล่นบทนี้มาสามปี และเปลี่ยนมาเป็น "เครื่องแต่งกายการแสดง" อีกครั้ง และรู้สึกเหมือนถูกพบทันที และชุดตัวละครของภรรยาที่ดีและแสนดีก็กลับมาอีกครั้ง

มัน......มันนานมากแล้ว

หัวใจของยวี่จิ้นเหวินหดตัวลงโดยไม่มีเหตุผล และเกิดความกังวลเล็กน้อย โดยกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้งและวิ่งไปอย่างไร้ร่องรอย

เขาก้าวไปข้างหน้า เข้าใกล้เธอมากขึ้น มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มแล้วพูดว่า "ดูดี คุณดูดีในทุกสิ่งที่คุณสวมใส่"

นี่ไม่ใช่คำชม แต่เป็นเรื่องจริงจากใจ

บางคนต้องใส่เสื้อผ้าเพื่อเสริมหน้าตา บางคนไม่ต้องพึงพาเสื้อผ้าเพื่อเสริมหน้าตา หนานซ่งเป็นอย่างหลังแน่นอน

ควบคู่ไปกับความงามในสายตาของคู่รัก แม้ว่าหนานซ่งจะใส่ผ้าขี้ริ้วหรือกระสอบ แต่ก็ดูดีในสายตาของยวี่จิ้นเหวิน

"เมื่อก่อนคุณไม่ได้พูดแบบนี้"

หนานซ่งเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปทันที "ไม่ว่าก่อนหน้านี้ฉันจะใส่ชุดอะไร คุณไม่แม้แต่จะมองมันด้วยซ้ำ"

"......."

ฟู่ยวี่เคยเตือนเขาว่า "ผู้หญิงทุกคนมีความขุ่นเคือง ระวังวันหนึ่งดเสี่ยวซ่งจะชำระบัญชีกับคุณและขอให้คุณชำระบัญชีทั้งหมดในช่วงสามปีที่ผ่านมา"

นี่ก็มาแล้วไม่ใช่เหรอ

หัวใจของยวี่จิ้นเหวินหดตัว และเขากระตือรือร้นที่จะยอมรับความผิดพลาดของเขา "ในตอนนั้น ผมตาบอดและมีนางฟ้ามาอยู่ตรงหน้าผม แต่ผมเมินเฉยต่อมัน ให้ตายสิ"

นัยน์ตาของหนานซ่งอ่อนลง

เรื่องในอดีตที่เล่าขานผ่านไปแล้วและไม่เคยเอ่ยถึงอีกเลย แต่กลับถูกกล่าวถึงอย่างอธิบายไม่ถูก เธอจึงระมัดระวัง

หัวข้อจบลงแล้ว หนานซ่งมองไปที่ยวี่จิ้นเหวินตรงหน้า ดวงตาของเขาเป็นประกาย

เธอเลือกแจ็กเก็ตสีเขียวทหารกับเสื้อยืดสีดำข้างในและกางเกงขายาวสีเทาเข้มให้เขา การสวมโมเดลพลาสติกนั้นดูเย้ายวนเล็กน้อย แต่ยวี่จิ้นเหวินเปิดเผยความรู้สึกแฟชั่นอีกประการหนึ่ง โดยเฉพาะเสื้อแจ็คเก็ตสีเขียวทหารซึ่งเข้ากับขนาดของเขาได้ดีเกินไป และรู้สึกเหมือนฝันที่จะกลับไปค่ายทหาร

เอ่อ GDพูด "ความสมบูรณ์ของแฟชั่นขึ้นอยู่กับใบหน้า" ประโยคนี้เป็นความจริง

เธอเดินไปแล้วยกมือขึ้นเพื่อจัดระเบียบคอเสื้อของเขา ยวี่จิ้นเหวินหยุดชั่วคราวและหัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

ตามการเคลื่อนไหวของเธอ เขาโน้มตัวเล็กน้อยแล้วจูบเบาๆที่กึ่งกลางหน้าผากของเธอ

"......."

การกระทำนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หนานซ่งตกตะลึง เถ้าแก่ที่อยู่ข้างๆ ถึงกับพูดว่า "โอ้โห" และรีบวิ่งหนีไปทั้งๆที่หลับตา

ชายหนุ่มตอนนี้…...ไปที่ไหนก็ไม่มีข้อห้าม