บทที่ 559 ยังไม่ได้แก้ไข

ท้ายที่สุด งานศพของเสิ่นหลิวซูถูกจัดการโดยยวี่จิ้นเหวิน

สุสานของตระกูลยวี่ เคยสงวนสถานที่สำหรับเสิ่นหลิวซู ต่อมาเมื่อเขาและยวี่เฟิ่งเจียวหย่าร้างกัน นายท่านยวี่ขอให้ใครสักคนมาเติมเต็มในสุสาน ในท้ายที่สุด เขาถูกฝังอยู่ในสุสาน ซึ่งเป็นสมบัติทางธรณีวิทยาที่เขาเลือกสำหรับตัวเองในช่วงชีวิตของเขา

ในวันที่ฝนตก หนานซ่งไปกับยวี่จิ้นเหวินเพื่อจัดงานศพง่ายๆ ให้กับเสิ่นหลิวซูและมอบการเดินทางครั้งสุดท้ายให้กับเขา

ญาติส่วนใหญ่ในบ้านเกิดของเสิ่นหลิวซูขาดการติดต่อและมีเพื่อนเก่าไม่มากในช่วงชีวิตของเขา ที่งานศพ มีเพียงชายชราจากฮวนย่าเท่านั้นที่มาดูผู้อำนวยการคนเก่าของพวกเขา แต่การปรากฏตัวของคนหนึ่งยังคงทำให้หนานซ่งให้ความสนใจกับมัน

ในเดือนพฤษภาคม อุณหภูมิไม่หนาว แต่เขาสวมถุงมือหนัง ถือร่มใบใหญ่ไว้ในมือ และไอเบาๆ

ร่มยกขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าธรรมดา แต่หนานซ่งจำมันได้อย่างรวดเร็ว

เธอถือร่มและเดินไปหาชายคนนั้น

"ผู้อำนวยการหวังทิง"

คนคนนั้นมองไปที่หนานซ่ง นัยน์ตาแคบคู่หนึ่งฉายแสงเย็นเยียบ และมุมปากของเขาถูกฉีกออก "คุณหนาน อย่าเศร้าไปเลยนะ"

คนนี้ชื่อหวังผิง อดีตสามีของเฮ่อเสี่ยวเหวิน และเขายังเป็นอดีตปรมาจารย์ทองคำของโจ๋เซวียน

เธอเคยคิดว่าหวังผิงและเฉียวเหลิ่งอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ต่อมาถึงได้รู้ว่าหวังผิงเล่นไม่ซื่อ เฉียวเหลิ่งจะไม่ตาย แต่เขาจ่ายราคามหาศาลสำหรับสิ่งนี้ และทั้งยวี่จิ้นเหวินและเหยียนหยวนเกือบจะตายในเกมนั้น

ข้อมูลของหวังผิงยังคงอยู่ในกล่องจดหมายของเธอ แต่หนานซ่งไม่สามารถบอกได้ว่าคนๆ นี้เป็นศัตรูหรือเพื่อน

"ฉันได้ยินมาว่าหวังทิงและผู้อำนวยการเสิ่นเป็นเพื่อนบ้านกันเหรอ?"

หวังผิงกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า "รู้จักกันมาหลายปีแล้ว"

เขาพูดประโยคนี้เท่านั้น และไม่ได้พูดอะไรอีกเกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างเขากับเสิ่นหลิวซูหรือแม้แต่ร่องรอยของความคิดถึงอีกต่อไป

ใบหน้าของบุคคลนี้แทบไม่มีการแสดงออกใดๆเหมือนกับหน้าปลาตาย

ขณะที่หนานซ่งสงสัยว่าจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนแรก ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้น แต่เป็นอดีตภรรยาของเขาที่ถามเขา

"ช่วงนี้เสี่ยวเหวินเป็นยังไงบ้าง?"

จู่ๆหนานซ่งก็เงยหน้าขึ้นและเหลือบมองมาที่เขา

สีหน้าของหวังผิงยังคงแบนราบราวกับว่าเขาไม่สนใจเรื่องนี้ เขาถามโดยไม่พูดอะไร "ได้ยินว่าพวกคุณเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแล้ว มันยังอยู่ในการปรับ" แล้วพูดเสริมอีกว่า "ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่คบหากันแบบเป็นกันเอง"

หนานซ่งตกใจ ทำไมเธอถึงได้ยินน้ำเสียงเรียบๆของเขา?

มันเป็นภาพลวงตา?

เธอตอบอย่างแผ่วเบาว่า "มิตรภาพของผู้หญิงมักจะง่ายกว่าผู้ชาย ตราบใดที่คุณมีคนที่คุณเกลียดเหมือนกันและมีประสบการณ์ร่วมกัน ทั้งสองมีแนวโน้มที่จะเป็นแม่เหล็กที่ดึงดูดกัน ขอบคุณพวกคุณโจ๋เซวียนได้สร้างสะพานแห่งมิตรภาพของเรา"

เมื่อหวังผิงได้ยินสิ่งนี้ รอยยิ้มจางๆก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "น้ำเสียงของคุณเหมือนกับเธอทุกประการ"

หนานซ่งมองกลับมาที่เขาอีกครั้ง และยิ่งฟังเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

คุณได้ยินความรู้สึกของความรู้สึกที่ไม่หยุดยั้งได้อย่างไร?

ถ้ายังมีความรักทำไมคุณถึงหย่าร้างตั้งแต่แรก?

ระหว่างหวังผิงและเฮ่อเสี่ยวเหวิน แต่งงานกันเพื่อผลประโยชน์ไม่ใช่เหรอ?

ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวฉัน หนานซ่งรู้ดีว่าหวังผิงดึงความสนใจของเธอออกไปโดยไม่รู้ตัว เธอดูเย็นชาและดุคนๆ นี้ว่าเจ้าเล่ห์ เมื่อเธอกำลังจะโจมตีเขา หวางผิงหันหน้าหนีและปิดหน้าเธอ เขาไอสองสามครั้ง

"เสี่ยวซ่ง" ยวี่จิ้นเหวินเรียกเธอเบาๆและเดินไป "นี่คือใคร?"

หวังผิงไอเสร็จและหันศีรษะ ยวี่จิ้นเหวินเห็นหน้าเขาแล้วตอบสนอง "ผู้อำนวยการหวังทิง?"

ดวงตาของยวี่จิ้นเหวินกะพริบเล็กน้อยและเขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะมา

หวังผิงพยักหน้าเล็กน้อยต่อเขา "ทำความคุ้นเคยกับพ่อของคุณ มาส่งเขา เสียใจด้วยนะ"

เขาคำนับยวี่จิ้นเหวินและยวี่จิ้นเหวินก้มลงอีกครั้ง