บทที่ 560 ความรักคือการเล่นเกม

ยังมีการแบ่งพ่อด้วย.......

ยวี่จิ้นเหวินกระตุกมุมปากของเขา ดึงฟู่ยวี่ออกจากเขา กัดฟันของเขาและพูดว่า "ฉันขอบคุณจริงๆ"

"พี่ชายของฉัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ" ฟู่ยวี่ตบไหล่เขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจองหองและความชอบธรรม

หนานซ่งไม่แม้แต่จะมองเขา มองซูยินที่ยืนอยู่ข้างหลังฟู่ยวี่ "ทำไมคุณถึงปล่อยของพวกนี้ออกมา?"

ใบหน้าของซูยินพูดไม่ออกและทำอะไรไม่ถูก "เขาได้ยินข่าวการเสียชีวิตของพ่อของปลาตากแห้ง ดื้อรั้นจะมา ห้ามไม่อยู่"

ยวี่จิ้นเหวินมองลงไปที่ขาของเขา "อาการบาดเจ็บที่ขาของคุณเป็นยังไงบ้าง?"

"เกือบหายแล้ว" ฟู่ยวี่โน้มตัวไปข้างหน้ายวี่จิ้นเหวินและบ่นว่า "ฉันถูกแม่มดน้อยตัวนี้โยนทิ้งในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ให้ฉันไปอยู่ที่บ้านคุณสักสองสามวันเถอะ ขอร้องเถอะนะ"

ยวี่จิ้นเหวินส่ายหัวอย่างแน่วแน่ "ฉันไม่มีที่ให้คุณอาศัยอยู่ในบ้านของฉัน ฉันคิดว่าอาการบาดเจ็บของคุณยังไม่หาย ดังนั้นควรกลับไปอย่างเชื่อฟังดีกว่า"

ฟู่ยวี่ "........"

หึ ไม่ได้เหรอ? จิตใจของมนุษย์ล่ะ? !

หลังจากปัญหากลับมา ฟู่ยวี่ถามเกี่ยวกับงานศพของเสิ่นหลิวซูและรู้สึกโล่งใจหลังจากรู้ว่างานเสร็จแล้ว

ซูยินและหนานซ่งกำลังชงกาแฟ ฟังฟู่ยวี่และคุณหญิง พวกเขาถามยวี่จิ้นเหวินอย่างละเอียดว่าเศร้าไหม และป้ายวี่ล่ะเศร้ามากไหม ยังชักชวนให้เขาต้องการที่จะเริ่มต้นบางสิ่งบางอย่าง ใจสลาย เมื่อเห็นซูยินก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

"ทำไม?"

หนานซ่งเหลือบมองที่ซูยิน "รู้สึกไหมว่านอกจากฟู่ยวี่จะเจ้าชู้แล้ว ก็เป็นผู้ชายที่ใช้ได้เลยนะ?"

ซูยินไม่ได้ปฏิเสธ และพูดอย่างแผ่วเบาว่า "ใช่ ไม่เลวเลย มีความชอบธรรมต่อมิตรสหายและมีกฎเกณฑ์ในการทำสิ่งต่างๆ โดยปกติดูเหมือนว่าจะเป็นคนโง่ และไม่คลุมเครืออย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญเหตุการณ์สำคัญๆ เข้ากับคนง่าย คุณไม่รู้ ตอนที่อยู่ในศูนย์การแพทย์จีน ฉันให้เขาอยู่ในหมู่ผู้สูงอายุ แต่เขามีความสุข พูดถึงชีวิตของเขากับผู้สูงอายุตลอดทั้งวัน และพูดถึงพ่อแม่ของเขา เขาก็กลายเป็นของเขาเอง"

หนานซ่งสามารถจินตนาการถึงฉากนี้เมื่อ ซูยินพูดอย่างนั้นและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

"ฟู่ยวี่ก็มีความน่ารักของเขา"

หนานซ่งจิบกาแฟแล้วพูดกับซูยิน "ถ้าเธอชอบเขาจริง ก็แค่ลองคบกับเขาดู ถ้าเขานอกใจ เธอก็แค่ทิ้งเขา ขยับนิ้วของเธอถ้าเธอทำไม่ได้ หักขาทั้งสองข้างของเขา นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอชอบหรอกเหรอ"

ซูยินเหลือบมองหนานซ่ง "คุณอา แบบนี้.......มันโอเคไหม?"

"ไม่มีอะไรไม่โอเคนะ ผู้ชายน่ะ ตราบใดที่ยังมีใจ อย่ายึดติดกับมัน อย่าจมจนเกินไป ไม่เป็นไรที่จะเล่น" หนานซ่งพูดอย่างเฉยเมย "ความรักเป็นเกมที่พูดตรงๆ ลงทุนได้ แต่อย่ายุ่งมาก มันต่างจากการแต่งงาน ถ้ารักใครซักคน ก็ยังต้องดูว่าเขามีค่าหรือเปล่า รักตัวเองให้มากกว่านี้ แค่นั้นเอง"

ซูยินพบว่ามันยากที่จะไม่เห็นด้วยกับคำพูดเหล่านี้ และคำพูดของอาของเธอก็กลายเป็นราชินีมากขึ้นเรื่อยๆ

**

ในห้องหนังสือ ยวี่จิ้นเหวินและหนานซ่งกำลังยุ่งกันอยู่

ยวี่จิ้นเหวินกำลังยุ่งอยู่กับหน้าที่ราชการที่สะสมมาในช่วงสองวันที่ผ่านมา หนานซ่งอคอมพิวเตอร์และดูข้อมูลที่ไป๋ลู่ยวี๋ส่งมา

การเคลื่อนไหวของพี่เล็กเร็วมาก เขาส่งข้อมูลของซ่งซีไปยัง หนานซ่งเมื่อวานนี้ แต่หนานซ่งกำลังยุ่งอยู่กับการช่วยยวี่จิ้นเหวินจัดการกับงานศพของเสิ่นหลิวซู

ซ่งซีคนนี้ คาดเดาได้มากกว่าที่เธอคิด