บทที่ 561 อยากให้คุณวาดรูปให้

เป็นวันที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วและวุ่นวาย

ช่วงปลายเดือนพฤษภาคม มีฝนตกหนักหลายครั้งติดต่อกัน และทั่วทั้งเมืองถูกม่านฝนที่บังท้องฟ้าบดบังและทำให้ชื้น

สนามบินถูกระงับ และหนานซ่ง ซึ่งเดิมวางแผนจะเดินทางกลับเมืองหนานในปลายเดือนนี้ ก็ถูกสภาพอากาศเลวร้ายที่เมืองเป่ยปิดกั้น

ยวี่จิ้นเหวินไม่สามารถปกปิดอารมณ์ที่สนุกสนานของเขาได้ เขากอดหนานซ่งจากด้านหลังและยืนอยู่หน้าหน้าต่างเพื่อดูสายฝนกับเธอ

"คงเป็นพระเจ้าที่ทนไม่ได้ที่จะปล่อยให้ผมยืนอยู่คนเดียวในห้องที่ว่างเปล่า เลยจงใจปล่อยให้คุณอยู่กับผมอีกสองสามวัน"

เขาจูบเบาๆที่ใบหูของเธอ

หนานซ่งรู้สึกว่าเขายินดียินร้ายไปกับความโชคร้ายของคนอื่น แต่กลับโดนเขาจูบแล้วทำให้หายโกรธ

ทั้งสองคนเหนื่อยมากในช่วงที่ผ่านมา พวกเขาสามารถถอนหายใจโล่งอกหลังจากเฟสที่ 3 ของโปรเจ็กต์ "ชีวิตอมตะและความเจริญรุ่งเรืองนิรันดร์" วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ และฝนก็ตกในที่มืดและมืดข้างนอก เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถออกไปได้ พวกเขาจึงต้องนอนเล่นอยู่บ้าน

ปิดม่าน เปิดโปรเจ็กเตอร์ และเลือกภาพยนตร์คลาสสิกเรื่อง "ไททานิค"

หนานซ่งดูหนังเรื่องนี้เกินห้ารอบแล้ว แต่ไม่เคยเบื่อเลย

ด้วยการเติบโตของอายุและประสบการณ์ แม้ว่าคุณจะดูหนังเรื่องเดียวกัน สิ่งที่คุณเห็นและความรู้สึกที่คุณได้รับนั้นแตกต่างกัน

เช่น เมื่อก่อนหนานซ่งร่ำไห้กับความรักอันยิ่งใหญ่และยุ่งเหยิงของแจ็คและรูธ ในช่วงเวลาแห่งชีวิตและความตาย ทุกครั้งที่ต้องเสียน้ำตา แต่ครั้งนี้ยังกลั้นไว้ไม่อยู่น้ำตาไหล โดยไม่รู้ตัว ตาและจมูกเป็นสีแดง

ยวี่จิ้นเหวินมองไปที่เธอด้วยความสูญเสีย

ครั้งแรกที่เธอหลั่งน้ำตา เขาพยายามปลอบเธอเพื่อบอกเธอว่าอย่าร้องไห้ ต่อมาหลังจากตบไหล่หนักๆ สองครั้ง เขาเข้าใจ เขาไม่ได้ปลอบโยนเธออย่างเปล่าประโยชน์อีกต่อไป แต่ยื่นกระดาษทิชชูให้เธอเงียบๆ มองดูเธอร้องไห้เงียบๆ

หนานซ่งสะบัดไหล่ หยิบทิชชูเช็ดน้ำตา โยนลูกบอลกระดาษทิชชูลงถังขยะ

ยวี่จิ้นเหวินต้องถอนหายใจเพราะอารมณ์ของหญิงสาวมีมากมาย เขาดูหนังเรื่องนี้หลายรอบแล้ว เขาขยับและขยับตัวแต่ไม่ถึงขั้นร้องไห้ ตรงกันข้าม เขาต้องการสูบบุหรี่สองสามมวนเพื่อไขหนังภัยพิบัติ ทิ้งไว้ข้างหลัง ความรู้สึกที่พรากจากกันในใจ

ยวี่จิ้นเหวินต้องถอนหายใจเพราะอารมณ์ของหญิงสาวมีมากมาย และเขาได้ดูหนังเรื่องนี้หลายครั้ง หันกลับมาสัมผัสแต่ไม่ถึงขั้นร้องไห้อย่างขมขื่น ตรงกันข้าม อยากสูบบุหรี่สักสองสามมวนเพื่อกลบความเศร้าที่ทิ้งไว้ในใจ

หนังเล่นจบลงแล้ว แต่หนานซ่งยังอินอยู่เลย

ยวี่จิ้นเหวินไม่กล้าพูด รอให้เธอเข้าใจอย่างช้าๆ

หลังจากดูหนังในครั้งนี้แล้ว หนานซ่งก็ได้รับข้อมูลเชิงลึกมากมายที่เขาไม่เคยมีมาก่อน

เคยรู้สึกเสมอว่าความรักยิ่งใหญ่และเป็นนิรันดร์ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าความรักแท้จริงแล้วอายุสั้นมาก แม้เพียงชั่วพริบตา ราวกับดอกไม้ไฟ เพราะมันสั้นเกินไปและหายากเกินไปที่จะลืมไม่ลงและยกย่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าแจ็คยังไม่ตายและถูกช่วยขึ้นฝั่งกับรูธ คนสองคนก็อาจจะไม่ได้มาด้วยกัน ต่อให้แต่งงานก็อาจจะใช้ชีวิตได้ไม่ตามใจชอบ ความแตกต่างในอัตลักษณ์ ความแตกต่างด้านชนชั้น และมุมมองทางโลกเท่านั้น ทำให้สองคนแย่ลงดึงต่อไป

เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก เงยหน้าขึ้นมองยวี่จิ้นเหวินแล้วพูดว่า "ฉันโอเคแล้ว"

"ตาที่ร้องไห้เป็นสีแดง"

ยวี่จิ้นเหวินยืนขึ้น จูบเปลือกตาของเธอเบาๆแล้วลงไปชั้นล่างเพื่อหั่นแตงกวาสองสามชิ้น

หนานซ่งนอนบนเตียงใหญ่หลับตา

แตงกวาฝานสามารถลดอาการบวมและทาเปลือกตาให้เย็นและเย็นได้สบายมากยวี่จิ้นเหวิน ล้างแตงกวาสีเขียว 2 ลูกและทานกับหนานซ่งทีละลูก มันกรอบและสดชื่นมาก

ข้างนอกมีฟ้าร้อง "ตึง" ฝนตกหนักมาก และห้องที่ตัดกันก็เงียบเป็นพิเศษ

"บอกฉัน"

เสียงแม่เหล็กที่แผ่วเบาของชายผู้นี้ดังขึ้นในหูของเธอ "ดูหนังจบแล้วเงียบไปสองสามนาที คุณกำลังคิดอะไรอยู่?"