บทที่ 579 พวกเขายังมีชีวิตอยู่

เห็นฟู่ยวี่ถูกแหย่ หนานซ่งหัวเราะอย่างเงียบ

ฟู่ยวี่อยู่รักษาที่คลินิกแพทย์แผนจีนซูฉือช่วงเวลานี้ ทันเวลากับปัญหาบ้าบอของตระกูลโจ๋ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกได้ถึงการมีชีวิตอยู่

ซูอินพูดกับหนานซ่ง วันนั้นตระกูลโจ๋พานักข่าวมาสร้างเรื่องที่โรงพยาบาล พวกเขายังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฟู่ยวี่ก็พาคนมากลุ่มหนึ่ง ทำโรงพยาบาลให้เป็นถังเหล็ก กันนักข่าวไว้อยู่ด้านนอก ควบคุมนักข่าวได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้จะเดือดร้อนขนาดไหน

หนานซ่งพูด: “นายปฏิกิริยาเร็วดีนะ”

“ใช่ ปฏิกิริยาเร็วมาก”

ซูยินพูดอย่างอิสระ “คุณป้าไม่เห็น เขายังคงใช้ไม้ค้ำอยู่ หนึ่งวินาทีก่อนหน้านี้ยังยิ้มอยู่กับฉัน หลังจากนั้นก็สีหน้าเปลี่ยน มีนักข่าวคนหนึ่งปลอมเป็นคนไข้เข้ามาในโรงพยาบาล ถูกสายตาที่เฉียบคมของเขาจับได้ แล้วใช้ไม้ค้ำดังทางเขาไว้ จับคอเสื้อแล้วผลักเขาออกไป ท่าทางนั้น...ไม้ค้ำไม่ได้กระทบต่อความหล่อของเขาเลย ฉันยังพูดในใจ: เฮ้ย นายเจ้าชู้คนนี้ยังมีหน้าด้านนี้ด้วยเหรอ!”

หนานซ่งถ่ายทอดสิ่งที่ซูอินพูดกับเธอให้ฟู่ยวี่ฟัง

ฟู่ยวี่ฟังครึ่งแรก กำลังดื่มด่ำกับภาพลักษณ์ที่หล่อเหลาและกล้าหาญของตัวเอง เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หน้าตาเปลี่ยนไป มุมปากกระตุก

“คนเจ้าชู้?”

เขาถลึงตาโต ถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ในสายตาของเธอฉันเป็นคนแบบนี้เหรอ?”

“ไม่อย่างงั้นล่ะ”

ยวี่จิ้นเหวินเอาเอกสารที่จัดการเสร็จเรียบร้อยวางไว้ด้านข้าง จากนั้นก็เงยหน้ามองเขา “นายคิดว่านายยังมีภาพลักษณ์ที่รุ่งโรจอีกเหรอ?”

“...นายหุบ หุบ หุบปาก!”

ฟู่ยวี่ตัดคำพูดของยวี่จิ้นเหวิน มองไปทางหนานซ่ง ดวงตาดอกพีชสั่นไหว “เธอยังพูดอะไรอีก?”

“ไม่ได้พูดอะไรแล้ว” หนานซ่งค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น “นายไม่ได้มีอะไรน่าพูดถึงขนาดนั้น”

“พูดอะไรน่ะ! ตอนนี้ฉันเป็นคนดังในคลินิกแพทย์แผนจีนซูฉือ ให้เกียรติกันหน่อย” ฟู่ยวี่ท่าทางจริงจัง

หนานซ่งอดหัวเราะไม่ได้ “มีชื่อเสียงอะไร? สุดหล่อไม้ค้ำนั่นเหรอ?”

“!”

ฟู่ยวี่ตะลึง “เธอรู้ฉายาใหม่ของฉันได้ยังไง?”

ยวี่จิ้นเหวิน “ชิ”

ฟู่ยวี่เหลือบมองไป: ทำไม นายมีปัญหาเหรอ?

มีปัญหาก็อั้นไว้!

“สุดหล่อไม้ค้ำ?” ยวี่จิ้นเหวินคิดถึงฉายาใหม่นี้ แล้วก็พูดออกมา “ไม่ดีเท่ากับปลาแห้ง”

หนานซ่งพยักหน้าอย่างชื่นชม “ฉันก็คิดแบบนั้น”

ฟู่ยวี่ “...”

เพื่อน!

*

เดือนมิถุนายนกำลังจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันที่กลางวันยาวนานกว่ากลางคืน หนานซ่งกับยวี่จิ้นเหวินไปดูหนังรอบปฐมทัศน์เรื่อง 《You Are My Secret Garden》

ภาพยนตร์เรื่องนี้เฮ่อเซินกับซูอิงถ่ายทำก่อนที่จะแต่งงานกัน ผ่านไปหนึ่งปีเข้าฉายได้อย่างราบรื่น ในฐานะสมาชิกในครอบครัวเป็นเรื่องปกติที่ต้องสนับสนุน

เฮ่อเซินกับซูอิงเป็นพระเอกนางเอกของภาพยนตร์ ก็ต้องร่วมงานประชาสัมพันธ์ของกองถ่าย ไปประชาสัมพันธ์ที่เมืองต่าง ๆ

สถานีนี้ก็คือเมืองเป่ย

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเฮ่อเซินบอกหนานซ่งไว้แล้ว “ฉันกับเสี่ยวซูอีกไม่กี่วันจะไปประชาสัมพันธ์หนังที่เมืองเป่ย ไปเจอกับเธอพอดี ได้ข่าวว่าเธออ้วนแล้ว”

“พูดมั่ว!” หนานซ่งถลึงตา “พี่นั่นแหละอ้วน!”

คำว่า “อ้วน” สำหรับเด็กผู้หญิง รู้สึกขอบคุณแต่ไม่อาจรับไว้ รู้สึกอ่อนไหวมาก

“ฉันอ้วนขึ้นนิดหน่อย” เฮ่อเซินยิ้มด้วยใบหน้าที่อบอุ่นสดใส “นี่เรียกว่าอ้วนเพราะความสุข”

นี่อวดความรักซะ...

หนานซ่งไม่ยอมแพ้ “งั้นฉันก็ด้วย!”

ใครบ้างจะอ้วนเพราะมีความสุข?