บทที่ 594 มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

เรื่องที่หนานซ่งรับบอดี้การ์ดใหม่ ไม่เพียงทำให้ยวี่จิ้นเหวินหึง แถมยังทำให้นายหน้านายหลังหึงด้วย

ทั้งคู่มาถึงเมืองเป่ย เมื่อรับรู้ว่าคุณหนูใหญ่รับคนใหม่มา ไม่ใช้งานพวกเขาแล้ว

นายหน้า: “คนใหม่อะไร? ใคร?”

นายหลัง: “ใครแย่งงานพวกเรา?”

สองพี่น้องถลึงตา เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ก็พุ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วยด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด จ้องหลัวกังตาเป็นมัน

จากนั้นเมื่อได้ยินว่าเขาถูกคุณหนูใหญ่ทำ “ตรงนั้น” บาดเจ็บ ทั้งคู่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที แล้วรู้สึกเห็นใจอย่างมาก

“ฉันดูหน่อย…อูย เปลี่ยนเป็นสีม่วงแดงแล้ว นี่ต้องเจ็บขนาดเนี่ย พี่ชาย นายน่าอนาถมาก”

“นายสู้กับใครไม่สู้ มาสู้กับคุณหนูใหญ่ พี่สาวคนนั้นเวลาต่อสู้ไม่เคยใช้เหตุผล ตอนฉันวัยรุ่นก็เกือบจะโดนเล่นงาน น่ากลัวมาก ๆ”

หลัวกังถูกสองพี่น้องซื่อบื้อโหวกเหวกจนปวดหัว แล้วเข้าใจทันทีว่าทำไมหนานซ่งปล่อยสองคนนั้นไป แล้วรับเขาเป็นลูกน้อง

อย่างน้อยเขาก็เป็นคนพูดน้อย ไม่น่ารำคาญ

—

รอให้แผลที่มือของยวี่จิ้นเหวินหาย หลัวกังก็ลงเดินได้พอดี หนานซ่งเตรียมของกลับเมืองหนาน

ครั้งนี้ยวี่จิ้นเหวินกลับเมืองหนานพร้อมกับหนานซ่ง พร้อมพานายท่านหนานกลับไปส่ง

การแต่งงานของหนานหลินกับกู้เหิงใกล้เข้ามา ในบ้านมีเรื่องเยอะแยะมากมายให้จัดเตรียม กู้เหิงวุ่นวายเรื่องงานการจัดงานแต่งงาน แล้วก็ต้องจัดการบริษัท เขายุ่งจนตัวเป็นเกรียว

ตอนที่โทรหาหนานซ่งเขาแทบจะร้องแล้ว หนานซ่งถามเขา: “เจียงฝานล่ะ? ยังไม่กลับไปเหรอ?”

“กลับมาแล้ว แต่ผมเห็นว่าเขาสีหน้าไม่ค่อยดี อาการป่วยกำเริบเป็นครั้งคราว ตอนประชุมก็เหม่อลอยอยู่ตลอดเวลา”

หนานซ่งขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเจียงฝานด้านนั้นมีเรื่องอะไรกันแน่

ยวี่จิ้นเหวินช่วยหนานซานไฉเก็บข้าวของ เพิ่งเอาของขึ้นรถ ในตอนที่เตรียมตัวจะออกเดินทาง เซี่ยโหวก็มาถึง

ตอนนี้เซี่ยโหทำงานอยู่ที่สำนักงานประเมินราคาอัญมณีของบริษัทตระกูลยวี่ หนานซ่งสมัครเรียนให้เขา เรียนรู้อัญมณี วัตถุโบราณและอื่น ๆ โดยเฉพาะ บางครั้งยวี่จิ้นเหวินกับหนานซ่งก็พาเขาไปเดินเที่ยวพิพิธภัณฑ์ ส่งต่อความรู้ให้เขา เซี่ยโหวมีพื้นฐาน ใช้ใจ เรียนรู้ได้เร็ว

ตอนนี้เขาสามารถรับผิดชอบสำนักประเมินราคาอัญมณีได้คนเดียวแล้ว และก็ช่วยงานหลังการขายบ้างบางส่วน

เห็นเขามาอย่างรีบร้อน และก็ยังเป็นเวลางาน ไม่ใช่เพื่อมาเยี่ยมผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลลู่แน่นอน

หนานซ่งถาม: “มีธุระเหรอ?”

เซี่ยโหวพยักหน้า “มีครับ”

เมื่อเข้าประตู เซี่ยโหวหยิบกล่องเครื่องประดับออกมา หนานซ่งนึกว่าเขาจะหยิบของดีอะไรออกมา แต่เมื่อกล่องเครื่องประดับถูกเผยออกมา เธอก็ตกตะลึง “ของของบริษัทหนานจิวเวลรี่เหรอ?”

“ใช่ครับ” เซี่ยโหวสีหน้าเคร่งขรึมพูดขึ้น: “คุณเปิดดูครับ มั่นใจว่าเป็นของของบริษัทหนานไหมครับ?”

เขาถามกลับ ชี้แจงว่าของสิ่งนี้อาจจะไม่ใช่สิ่งนั้น

หนานซ่งเปิดกล่องเครื่องประดับออก เห็นด้านในมีเข็มกลัดดอกกุหลาบบานสะพรั่ง เป็นผลิตภัณฑ์หลักชิ้นหนึ่งในงานRose Showของบริษัทหนานจิวเวลรี่

รูปแบบยังใหม่อยู่มาก แต่สีไม่ค่อยถูกต้อง

“นี่ไม่ใช่ของของบริษัทหนาน” หนานซ่งเห็นแค่แวบเดียวก็ดูออก แล้วพูดขึ้น: “รูปแบบถูกต้อง แต่เพชรเป็นของปลอม”

เซี่ยโหวหยิบกล่องเครื่องประดับอีกกล่องออกมา “นี่เป็นเข็มกลัดอีกชิ้นที่ผมซื้อให้คุณแม่ที่บริษัทหนานจิวเวลรี่ในปี้นี้ รูปแบบเหมือนกัน”

เข็มกลัดสองชิ้นอยู่ในมือของหนานซ่ง เมื่อเปรียบเทียบกัน นอกจากสีของเพชรที่แตกต่างกันเล็กน้อย รายละเอียดของการออกแบบสามารถพูดได้ว่าเหมือนกันทุกอย่าง

หนานซ่งสีหน้าเคร่งขรึม

ยวี่จิ้นเหวินเดินเข้ามา เห็นบรรยากาศไม่ค่อยดี จึงถามขึ้น “ทำไมเหรอ?”

เซี่ยโหวลุกขึ้น แล้วเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบให้เขาฟัง

“ลูกสาวของคุณน้าคนหนึ่งจะแต่งงาน แล้วชอบแหวนเพชรวงหนึ่งของบริษัทยวี่กรุ๊ป ก็เลยมาถามว่า สามารถเปลี่ยนสินค้าในราคาส่วนลดได้ไหม”