บทที่ 630 ปลาตากแห้งอยากเกาะผู้หญิง

หลังจากทานอาหารเที่ยงแล้ว หนานซ่ง ยวี่จิ้นเหวิน หลินลู่และเสิ่นเหยียน แยกจากกันที่ร้านอาหารสือเว่ย

ฟู่ยวี่ริเริ่มที่จะเชิญและพาหลินลู่และเสิ่นเหยียน ไปที่สนามแข่งม้าเพื่อเล่น และพวกเขาก็ได้ไปเยือนเมืองหนาน

ซูยินยืนข้างหนานซ่งอย่างเชื่อฟัง แม้ว่าเธออยากจะไปจริงๆ แต่เธอกลับมีบางอย่างอยู่ข้างหลัง เธอกล้าขอร้องได้ยังไง?

ฟู่ยวี่เข้าไปในรถปอร์เช่หน้าด้านของเขาและมองไปที่ซูยิน "คุณจะไม่เล่นกับฉันเหรอ?"

ซูยินรีบมองไปที่หนานซ่ง หุบปากและไม่กล้าพูด

หนานซ่งหันกลับ "อยากไปเหรอ?"

ซูยินพยักหน้า "อยากไป"

"งั้นก็ไปเถอะ ฉันไม่มีเวลาดูแลเธอ"

หนานซ่งพูด "โตขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องถามถึงเรื่องความปลอดภัยแล้วใช่ไหม?"

ซูยินส่ายหัวและพูดว่า "ฉันอยู่เป็น ความปลอดภัยมาก่อน! ฉันรู้แล้ว!"

เมื่อเห็นหนานซ่งพยักหน้า ซูยินที่ได้รับการอนุมัติก็หัวเราะอย่างมีความสุข เข้าไปในรถและตามฟู่ยวี่ขณะที่เขาขับรถออกไป

เมื่อเทียบกับหนานซ่งที่โล่งใจ ยวี่จิ้นเหวินกังวลเล็กน้อย "คุณไม่กลัวว่าซูยินจะถูกรังแกโดยฟู่ยวี่เหรอ?"

"เธอเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้แล้ว ปล่อยเธอได้แล้ว ห้ามไม่ได้ก็ปล่อยเธอไป"

หนานซ่งพูดเบาๆ "นี่คือฟู่ยวี่ ถ้าเขาคิดว่าตัวเองมีชีวิตยืนยาว เขาก็สามารถทำได้"

ล้วนเป็นคนที่เข้ามาแล้ว และถ้าโชคชะตามาจริงๆก็หยุดไม่ได้

แต่ถ้าไม่มาก็บังคับไม่ได้

วันนี้เป็นวันที่หยางเค่อเข้ารับตำแหน่งในบริษัทตระกูลหนาน และหนานซ่งต้องจับตามอง

ยวี่จิ้นเหวินมาพร้อมกับเธอ

นั่งอยู่ในรถ ทั้งสองจับมือกันและประสานนิ้วเข้าด้วยกัน

หนานซ่งมองดูมือของเธอพร้อมกับเขา ซึ่งดูเล็กเป็นพิเศษ และฝ่ามือในมือของทั้งสองก็ถูกันเอง ราวกับว่าพวกมันหยาบกว่าอีกข้างหนึ่ง และเธอก็อดหัวเราะไม่ได้

ยวี่จิ้นเหวินเอียงศีรษะมองเธอด้วยรอยยิ้มในดวงตาของเขา "คุณหัวเราะอะไร?"

"หัวเราะมือของพวกเรา"

หนานซ่งกางฝ่ามือออกพร้อมกับเขา และเมื่อเปรียบเทียบแล้วมันหนาและหยาบกว่าจริงๆ

ยวี่จิ้นเหวินจับเธออีกครั้งและยิ้ม "โชคดีที่คุณไม่รังเกียจผม"

"ฉันไม่อยากรังเกียจคุณต่างหาก ฉันจะทำแบบนั้นทำไม"

หนานซ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก "แต่ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้สนใจนะ บางทีฉันอาจจะเคยเห็นมันตั้งแต่ฉันยังเป็นเด็ก ปู่ พ่อ และแม่ของฉันล้วนมีหนังด้านที่มือ เมื่อฉันยังเด็ก ฉันคิดว่ามือของคนปกติควรมีลักษณะเช่นนี้ ตอนนี้แม่ของฉันแก่แล้ว เธอรู้วิธีดูแลตัวเอง และยังคงทำหน้ากากทุกคืน ดังนั้นเธอจึงหวงแหนตัวเอง"

"การทะนุถนอมตัวเองเป็นเรื่องที่ดี และต่อไปผมจะทำเพื่อคุณในตอนกลางคืน" ยวี่จิ้นเหวินพูด

หนานซ่งส่ายหัวเบาๆ "ไม่จำเป็น ผิวได้รับการหล่อเลี้ยงและอ่อนโยน แต่ง่ายต่อการหลุดลุ่ยและคุณต้องทนทุกข์ทรมาน ไม่จำเป็น ไม่เป็นไรฉันก็แค่ถอนหายใจ ครอบครัวของเรา 'มือดี' ไม่มีอยู่จริง"

เมื่อเธอพูดว่า "ครอบครัวของเรา" แสงในดวงตาของยวี่จิ้นเหวินก็สว่างขึ้น 'อืม บ้านของเรา'"

หนานซ่งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและเห็นรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นในดวงตาของยวี่จิ้นเหวิน เธอตกใจเล็กน้อยและตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว ดูเหมือนว่าเธอจะถือว่ายวี่จิ้นเหวินเป็นของเธอเองโดยสมบูรณ์

เพราะการที่คู่รักอยู่ด้วยกันนานๆ จะทำให้รู้สึกผูกพันกัน และจะทำให้การแยกทางกันอีกครั้งนั้นยากและอึดอัด

ในอดีต เธอคอยเตือนตัวเองอยู่เสมอให้ตื่นตัวและมีเหตุผล อย่าจมลึกเกินไป และอย่าพึ่งพาคนๆเดียวมากเกินไป แต่จิตใจของคนนั้นอ่อนไหวง่ายและเมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกของพวกเขาก็จะเปลี่ยนไปตามธรรมชาติ 'ความพยายาม' ควบคุมได้ เธอต้องยอมรับ และเธอไม่ปฏิเสธความรู้สึกนั้น