บทที่ 669 ยอมรับการเป็นพี่น้อง

เมื่ออยู่ต่อหน้าลั่วอิน หนานหนิงซงขมวดคิ้วด้วยท่าทางที่หมดหนทาง

อยู่ดีๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็ถามเลย?

ไม่กลัวทำคนอื่นตกใจหรือ

อย่างไรก็ตาม ปฏิกิริยาของหวังผิงกลับสงบ ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับมันโดยไม่มีปัญหาใดๆ

ถึงตอนนี้ แม้ว่าหวังผิงไม่ยอมรับว่าเขาคือหลานอวี้ เขาก็ไม่เชื่อ

หวังผิงจ้องมองไปที่ดวงตาของลั่วอินที่เหมือนดูสีจางลง "คุณยังจำเขาได้"

ประโยคนี้ทำให้การแสดงออกของลั่วอินตกใจ ดวงตาเริ่มแดงในทันที

“ฉันจะลืมไปได้อย่างไร” ลั่วอินขมวดคิ้ว “ช่วยบอกฉันที”

หวังผิงมองเธออย่างตั้งใจ “เธอควรแสร้งทำเป็นจำไม่ได้ ไม่รู้จัก”

"ฉันไม่สามารถเสแสร้งได้"

ลั่วอินยกคอขึ้นเล็กน้อย กลั้นน้ำตาไว้ “น้องชายของฉันอยู่ตรงหน้าฉัน ทำไมฉันถึงจำเขาไม่ได้?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หวังผิงยิ้มเล็กน้อย

ผ่านไปหลายปี เธอยังคงเป็น "ผู้หญิงที่ใหญ่สุดในปฐพีนี้" เช่นเคย

“นายยังมีชีวิตอยู่ ทำไมถึงไม่มาหากัน เจอกันทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จัก”

ดวงตาของ ลั่วอินเริ่มแดงและเธอจ้องมาที่เขา

สีหน้าของหวังผิงยังคงสงบ "ผมได้เปลี่ยนใบหน้า เปลี่ยนตัวตน เกินกว่าจะจดจำ อดีตหลานอวี้คนนั้นตายแล้วและตอนนี้ ผมคือหวังผิงที่ยังอยู่ ผมคือหวังผิงจะจำได้อย่างไร"

"พูดไร้สาระ!"

ลั่วอินกล่าวว "ถึงนายจะเปลี่ยนใบหน้า เปลี่ยนตัวตนไป แม้ว่าจะสวมแค่เสื้อกั๊กกลายเป็นขี้เถ้า ฉันก็จำนายได้ นายเป็นน้องชายของฉัน! ฉันไม่คิดว่านายน่าเกลียด ทำไมต้องทำเป็นไม่รู้จักฉัน ไอ้สารเลว ไอ้เวรน้องบ้า...” เธอด่าและเริ่มร้องไห้

“อ้าว..พูดอยู่ดีๆ ทำไมร้องไห้แล้ว”

หนานหนิงซงไม่สามารถนั่งนิ่งได้ รีบเข้ามาเพื่อปลอบโยน แต่ทันทีที่เขาก้าวไป ลั่วอินก็ห้ามเขาไว้

“นั่งเฉยๆ ไม่ต้องขยับ! ไม่ต้องห่วงเรื่องระหว่างพี่น้องเรา!”

"..."

หนานหนิงซงต้องนั่งลงอีกครั้ง ทันทีที่น้องชายกลับมา สามีคนนี้ก็ไม่สำคัญแล้ว

หวังผิงดึงทิชชูสองแผ่น ยื่นให้ลั่วอิน และพูดว่า “ปล่อยให้เสียนิสัยเอง”

"อะไรนะ?"

ลั่วอินเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตาและมองเขา และด่าว่าต่อ "เด็กเลว"...

“ไอ้หมอนี่!”

ลั่วอินตบหัวหวังผิงไปทีหนึ่ง เขาทำท่าที่เคยชินกับการโดน "สมองแตงโม" ของพี่สาวเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก

"โอ้พระเจ้า!"

เฮ่อเสี่ยวเหวินได้ยินจากเลขาว่าหัวหน้าหวังออกไปกับผู้หญิงคนหนึ่ง พร้อมที่อยู่วิ่งออกไปอย่างเร็วเหมือนกำลังไป"จับผู้ร้าย" แต่ทันทีที่เธอไปถึงร้านกาแฟ เธอกลับเห็นลั่วอินตบหัวหวังผิง หวังผิงกลับยังหัวเราะอย่างโง่เขลา มันกลับทำให้เธอตกใจกลัว

นี่มันอะไร เกิดอะไรขึ้นกันแน่???

เธอซ่อนตัวหลังต้นหญ้าและมองดูความเคลื่อนไหวในร้านกาแฟ

เมื่อเห็นมุมปากของหวังผิงกระตุกเป็นรอยยิ้ม ลั่วอินเริ่มหัวเราะออกมา และดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำตา "นายมันได้แต่รังแกฉัน..."

เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ หนานหนิงซงดูอย่างช่วยไม่ได้ อารมณ์แปรปรวนของภรรยาค่อนข้างใหญ่เกินจริงในวันนี้

น้องชายเธอที่หายไปหลายปีกลับมา จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง?

ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเธอมีคนในใจ เขามีความริษยานิรนามคนนั้นมามาก แต่ตอนนี้เขากลับอิจฉาอย่างโจ่งแจ้งได้แล้ว

สามีจะไปหอมกว่าน้องชายได้อย่างไร?

หนานหนิงซง รู้สึกขุ่นเคืองในใจ แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้าเพราะกลัวว่าจะรบกวนช่วงเวลาของพี่น้อง