บทที่ 670 เพื่อนรักเปลี่ยนเป็นน้าสะใภ้

"น้าสะใภ้" ที่ออกจากปากหนานซ่ง ทำให้เฮ่อเสี่ยวเหวินดูทึ่งไป

ขาเธอยังคงชาอยู่ และเดินกะเผลกโดยมีหนานซ่งค่อยพยุงเธอเข้าไป ทันทีที่เธอไปถึงประตู หวังผิงก็ยกมือขึ้นและดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “ขาเป็นอะไรไป?”

เฮ่อเสี่ยวเหวินเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าที่ขมขื่นเล็กน้อยและยิ้ม “นั่งนานเกินไป มันเลยชา”

หวังผิง : "..."

เมื่อผลักประตูเข้ามา บริกรก็เข้ามาและกำลังจะบอกว่าทางร้านถูกเหมาแล้วกลับพูดใหม่ว่า “รับน้ำอะไรดีคะ?”

เย็นนี้ไม่ต้องนอนกันพอดี ถ้าดื่มกาแฟ ได้แต่พากันสั่งน้ำอุ่น

ลั่วอินไม่ชอบใจลูกสาวที่มาขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา และขมวดคิ้ว “มาที่นี่ทำไม?”

"มาร่วมสร้างสีสัน"

หนานซ่งมองไปที่แม่ของเธอครู่หนึ่ง “แม่ ร้องไห้อยู่หรือเปล่า”

ลั่วอินแตะจมูกของเธอและจ้องมาที่เธอ “ทำไมจะร้องไห้ไม่ได้ มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรทำไมร้องไห้ไม่ได้”

“ไม่บาปที่ผู้หญิงจะร้องไห้”

หนานซ่ง ให้เสียงปรบมือเป็นสัญลักษณ์แก่แม่ของเธอ

ลั่วอินเต็มไปด้วยความโกรธ: "ไปให้พ้น!"

หนานซ่งไม่อยากยุ่งกับแม่ของเธอ ดังนั้นเขาจึงมองไปที่หวังผิง ดวงตาของเขาเป็นประกาย "ตอนนี้ ฉันสามารถเปลี่ยนชื่อในการเรียกน้าได้หรือยัง"

หวังผิงกำลังนั่งยองอยู่บนพื้นและนวดขาชาของเฮ่อเสี่ยวเหวิน เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขาก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

ลั่วอินพยักหน้า “เรียกได้แล้ว!”

หนานซ่งก้มทําคำนับ หวังผิงทันทีโดยไม่พูดอะไร “สวัสดีค่ะ คุณน้า!”

หวังผิงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ตอบอย่างใจเย็น

ใบหน้าของหนานซ่งเต็มไปด้วยการหดตัว เมื่อเขาได้พบกับดวงตาที่ยังคงหวาดกลัวของ เฮ่อเสี่ยวเหวินเขาก็ตั้งใจคำนับเธอ

“สวัสดีค่ะน้าสะใภ้”

"!!!"

นอกจากความหวาดกลัวแล้ว เฮ่อเสี่ยวเหวินกอดหวังผิงใบหน้าของนางซีดขาว “มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ทำไมเธอเปลี่ยนมากลายเป็น 'น้าสะใภ้' และยังมีหลานสาวที่โตแบบหนานซ่ง?!

หวังผิงพูดเบาๆ “ถ้าเขาเรียกรับไว้ก็พอ”

เฮ่อเสี่ยวเหวินกะพริบตา

เธอไม่ได้โง่ เธอเข้าใจถึงความอาวุโส หนานซ่ง เรียกเธอว่าน้าสะใภ้เรียกเขาว่าน้า

แสดงว่าหวังผิงเป็นน้องชายของลั่วอิน?!

เธอมองไปที่ลั่วอินในทันใด และร้องออกมาอย่างสั่นเทา “น้าลั่ว…”

ลั่วอินตอบด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดว่า: “น้องสะใภ้”

เฮ่อเสี่ยวเหวิน: "..."

หนานซ่งแทบจะอดหัวเราะไม่ได้ นี่มันออกมาแบบนี้

ในการวิเคราะห์ของเธอ เธอคงเป็นคนที่เสียเปรียบ แต่เธอค่อนข้างมีความสุข เพราะเธอมีน้าชายเพิ่มขึ้นมาอีกคน

"ตอนนี้ก็ค่ำมากแล้วพี่ กลับกันเถอะ"

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาแล้ว หวังผิงกล่าว

ลั่วอินพยักหน้าและมอง หวังผิงอย่างไม่เต็มใจขณะที่เขาจากไป "มาบ้านพรุ่งนี้ฉันจะโทรหาเด็ก ๆ เพื่อมาพบนาย พาเสี่ยวเหวินมาด้วย"

หวังผิงลังเล “มันจะยุ่งยากเกินไปไหม ผมเกรงว่าจะไปรบกวนพี่”

"ไม่รบกวน."

หนานซ่งโอบแขนของเขารอบคอเฮ่อเสี่ยวเหวิน “เสี่ยวเหวินเป็นเพื่อนสาวฉัน เป็นเรื่องปกติที่จะเดินเข้าออกบ้าน ใช่ไหม?”

เฮ่อเสี่ยวเหวินจะพูดอะไรได้อีก ได้แต่พยักหน้า

ลั่วอินพูดกับ หวังผิงว่า "ฉันรู้ว่านายมีสถานะอะไร และทุกคนก็จับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของนาย แต่ในบางครั้ง สุนัขแก่ก็มีอ่อนล้ากันบ้าง และกลุ่มพลร่มด้านล่างก็ไม่มีอะไรต้องกลัว เราเป็นแบบนี้กันมานานแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่เราเคยเป็นหรือ”

คำพูดเหล่านี้ ลั่วอินพูดเสียงดังออกมา

เฮ่อเสี่ยวเหวินฟังและตกตะลึงในจุดนั้น

หวังผิงรู้ความหมายของเสียงของพี่สาวเขา พยักหน้าและตกลง

*

ขากลับก็ขึ้นรถคันเดียวกัน

หนานซ่งมองแม่ของเธอด้วยดวงตาที่เร่าร้อน “เป็นอย่างไรบ้าง คุณลั่ว คุณดีใจไหมที่ได้น้องชายของคุณกลับมา”