บทที่ 674 สีหน้าที่วุ่นวาย

แม้แต่เฮ่อเซินและซูอิงที่เคยเห็นผู้ชายหล่อทุกประเภทในวงการบันเทิงก็อดไม่ได้ที่จะตาสว่างขึ้นเมื่อเห็นรูปถ่ายของหลานยวี่เมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็ก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกฝนมากใน วงการบันเทิงและน่าเสียดายที่ใบหน้านี้ไม่ได้ถูกปล่อยออกมา

สิ่งที่ตกใจและตื่นเต้นที่สุดคือเฮ่อเสี่ยวเหวิน

เธอมองไปที่หวังผิงในทันใดและถามด้วยความไม่เชื่อ "นั่นเป็นตอนที่คุณยังเป็นเด็กเหรอ?"

เมื่อมองดูดวงตาที่ประหลาดใจและตื่นเต้นของเธอ หวังผิงก็โกรธและตลก ก้มหน้าลงแล้วทำเสียง "อืม"

"ตอนเด็กคุณสวยมากเลยนะ!" เฮ่อเสี่ยวเหวินโพล่งความคิดเห็นดังกล่าวออกมา

แม้ว่าจะดูเหมือนไม่เหมาะสมที่จะเรียกเด็กผู้ชายว่า "สวย" แต่เธอก็ไม่พบคำคุณศัพท์ที่เหมาะสมอื่นใดนอกจากความงาม

ว่ากันว่าเพศหญิงสวยที่สุดในโลก เป็นการพูดถึงลักษณะผู้ชายของเด็กผู้หญิง ลักษณะของเด็กผู้ชาย และหลานยวี่เป็นแบบเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง

แม้ว่าภาพถ่ายจะเป็นภาพขาวดำ แต่ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนและสวยงามของเขาไม่สามารถปกปิดได้อย่างสมบูรณ์

นัยน์ตาคู่ลึกเย็นเยียบราวจันทร์เสี้ยว ปลายตาหงายขึ้น ทำให้เกิดส่วนโค้งที่สวยงาม และคู่ในเพียงบังเอิญเติมความนุ่มนวลให้กับดวงตาอันเยือกเย็น สันจมูกสูงที่เหนือชั้นและสวยงาม และริมฝีปากอมชมพูราวกลีบดอกพีช เหมือนตุ๊กตาและนางฟ้าตัวน้อย

นี่คือใบหน้าที่ทำลายล้างประเทศและเมืองและนำความโกลาหลมาสู่โลก

ถ้าหลายวี่หดกลับไปเหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็กอยู่ตอนนี้เฮ่อเสี่ยวเหวินจะกอดเขาและจูบเขาอย่างหนัก

ไม่ต้องพูดถึงเฮ่อเสี่ยวเหวิน แม้แต่หนานซ่งก็อยากจะจูบเช่นกัน

ตอนนี้เธอรู้สึกว่าสิ่งที่แม่ของเธอพูดเมื่อกี้ไม่ได้เกินจริงเลย จริงๆแล้วอาของเธอสวยกว่าพี่น้องของเธอมากตอนที่ยังเป็นเด็ก

เธอยังเห็นรูปถ่ายของยวี่จิ้นเหวินเมื่อตอนที่เขายังเป็นเด็กในบ้านหลังเก่าของตระกูลยวี่ เดิมทีคิดว่ามันดูดีพอแล้ว แต่เมื่อเปรียบเทียบกับลุงหลานยวี่แล้วกลับดูไม่สดใส ยังอายอยู่บ้าง...ไม่แปลกใจเลยที่แม่ไม่กล้าจำอาของเธอหลังจากที่เห็นเธอ ถ้าเป็นเธอ เธอคงไม่กล้ารับรู้

เมื่อมองไปที่หลานยวี่ในรูปและมองไปที่หวังผิง ตอนนี้หนานซ่งก็รู้สึกลำบากอย่างอธิบายไม่ได้

คนๆหนึ่งเคยประสบอะไรเช่นนี้จนจำไม่ได้

อย่างไรก็ตาม ลั่วอินไม่ได้พูดอะไรมากเกี่ยวกับประสบการณ์ของหลานยวี่ เขาเพียงบอกว่าหวังผิงมีสถานะพิเศษและบอกให้พวกเขาระวังเมื่อออกไปพูดคุย อย่าเปิดเผยมากเกินไปเกี่ยวกับลุงของพวกเขา พยักหน้าเป็นการตอบสนอง.

เปลี่ยนหัวข้อจากเรื่องของหวังผิงเป็นการแต่งงานของหนานซ่ง

ทันทีที่เขาได้ยินว่าข้อเสนอการแต่งงานของยวี่จิ้นเหวินประสบความสำเร็จ ไป๋ลู่ยวี่ก็กรีดร้อง "ไอ้ยวี่แกทำได้ รีบๆเข้า!"

"มันไม่ง่ายเลย ในที่สุดฉันก็สามารถดื่มไวน์แต่งงานของน้องสาวฉันได้แล้ว"

จี้อวิ๋นดื่มไวน์ไปมาก ในขณะนี้ เขาเมาเล็กน้อย ตาของเขาพร่ามัว และเขายิ้มเหมือนจิ้งจอก

เฉิงเซี่ยนนั่งข้างเขาโดยเอาแขนโอบเขาตลอดเวลา เขากลัวว่าเขาจะไม่สามารถนั่งนิ่งๆได้ ดังนั้นเขาจึงพร้อมที่จะจับเขาได้ตลอดเวลา

เฮ่อเซินยิ้มอย่างอบอุ่น "เมื่อไหร่คุณจะจัดงานแต่งงาน? เสี่ยวซูกับฉันได้จัดตารางไว้ล่วงหน้าแล้ว"

หนานซ่งมองไปที่ลั่วอิน "มาดูกันว่าแม่ของฉันจะให้วันหยุดพักผ่อนกับฉันไหม คุณสัญญาว่าฉันจะหาลุงของฉันและให้เวลาฉันพักร้อนครึ่งปี"

"โอเค ไม่ได้ลืม"

ลั่วอินเหลือบมองเธอเล็กน้อยและพูดอีกครั้ง "อย่าจะพักตอนไหน ก็บอกพ่อของเธอจะได้พักสักครึ่งปี"

หนานซ่งคิดเกี่ยวกับมัน "ไม่ต้องรีบร้อน นี่มันเดือนกันยายน ฉันยังเป็นหนี้กู้เหิงและหลินหลินที่แต่งงานกัน ดังนั้นเรามาคุยกันเรื่องการลาของพวกเขากันก่อน"

ยวี่จิ้นเหวินจับมือหนานซ่งและพูดกับลั่วอินและหนานหนิงซ่ง "จากนั้นผมจะกลับไปที่เมืองเป่ย และบอกครอบครัวของผม"

"โอเค งั้นก็ตามนี้เลยนะ"