บทที่ 675 มีภรรยาก็ปกป้องอย่างดี

หนานซ่งเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองเขา "ดูเหมือนว่าคุณจะรู้ตัวดีแล้ว และคุณก็รีบลุกขึ้นนั่ง"

ฟู่ยวี่ "........"

โทษฉันเหรอ?

ท่ามกลางสายตาของผู้คน เขาพูดว่า "พวกคุณมีอคติ! ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว โอเคไหม!"

ฟู่ยวี่รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองดูไม่มีความน่าเชื่อถือ ดังนั้นเขาจึงมองไปที่ซูยิน

"ยินยิน อย่ามัวแต่กินซุปสิ ช่วยความยุติธรรมให้ฉันหน่อย"

ซูยินเงยหน้าขึ้นอย่างว่างเปล่า "ความยุติธรรมอะไร?"

ฟู่ยวี่พูด "ที่ป้าของคุณพูดเมื่อกี้ไง เพลย์บอยอะไรนั่นน่ะ มันเกี่ยวอะไรกับฉันกัน?"

ซูยินวางชามลงและมองเขาอย่างเคร่งขรึม "คุณป้ากำลังพูดถึงคุณไงล่ะ"

ฟู่ยวี่ "......."

ทุกคนมองไปที่ท่าทางการเสียเปรียบของฟู่ยวี่ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และเสิ่นเหยียนและยวี่จิ้นเหวินก็หัวเราะอย่างไร้ความปรานี

มันทำให้ฟู่ยวี่โกรธมาก.......ชื่อเสียงของเขาในช่วงชีวิตนี้ได้ทำลายมือของป้าและหลานชายไปอย่างสิ้นเชิง!

——

หลังจากทานข้าวเสร็จ ก็ได้ไปส่งหลินลู่และเสิ่นเหยียนไปที่สนามบิน

เมื่อกล่าวคำอำลาหนานซ่งก็พูดว่า "ถ้ามีการแต่งงานเกิดขึ้นก็อย่าลืมบอกกันบ้าง เราจะไปที่เมืองกังเพื่อดื่มไวน์ในงานแต่งงานของคุณ"

หลินลู่และเสิ่นเหยียนมองหน้ากันและยิ้ม "แน่นอนอยู่แล้ว คุณก็ด้วยนะ คุณต้องบอกเราล่วงหน้าก่อนคุณสั่งไวน์"

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินก็ยิ้มและเห็นด้วย "ตกลง"

เมื่อดูหลินลู่และเสิ่นเหยียนเข้าไปในจุดตรวจความปลอดภัย ฟู่ยวี่พูดพร้อมกับกอดอกและเท้าของเขาไขว้กัน "หึหึ รอให้คุณสั่งไวน์ ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นปีลิงและเดือนม้า ฉันอาจจะแต่งงานและมีลูกในตอนนั้น ใช่ไหม ยินยิน?"

ซูยินจ้องมองเขาเบาๆไม่ได้สนใจเขา

ยวี่จิ้นเหวินกอดหนานซ่งและเผชิญหน้ากับฟู่ยวี่ด้วยน้ำเสียงเบาๆ "มีบางอย่างที่ฉันไม่มีเวลาบอกคุณ"

ฟู่ยวี่รู้ว่าเขาได้แหย่เข้าไปในหัวใจของเขา ดังนั้นเขาจึงยิ้มเยาะและพูดว่า "เรื่องอะไร?"

ยวี่จิ้นเหวินเหลือบมองหนานซ่ง มุมริมฝีปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย "ฉันขอเสี่ยวซ่งแต่งงานเมื่อสองสามวันก่อนและเธอก็ตกลง"

ซูยินรู้สึกประหลาดใจอย่างฉับพลัน "จริงเหรอคุณป้า?"

หนานซ่งยิ้มและพยักหน้าเมื่อได้ยินฟู่ยวี่ระเบิด "เฮ้ย!"

ทันทีหลังจากนั้น "เฮ้ย!"

แล้วก็ "เฮ้ย!"

เสียงอุทานสูงขึ้นเรื่อยๆ

ยวี่จิ้นเหวินแกล้งทำเป็นขุดหูของเขา "ระวังคำพูดหน่อย นอกจากคำนี้แล้วยังพูดคำอื่นได้อีกไหม?"

"ท่านอาจารย์ยวี่จิ้นเหวิน!"

ในที่สุดฟู่ยวี่ก็เปลี่ยนประโยคและชี้ไปที่จมูกของยวี่จิ้นเหวิน "นายขอแต่งงานสำเร็จแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่บอกกันก่อนล่ะไอ้ยวี่!"

ยวี่จิ้นเหวินจงใจโกรธเขา "ทำไมฉันถึงบอกนาย นายไม่ใช่พ่อของฉันสักหน่อย"

"นาย——"

ฟู่ยวี่โกรธและพับแขนเสื้อขึ้น "เสี่ยวซ่งคุณออกไป ฉันจะทุบไอ้ยวี่ให้ตาย!"

หน่านซ่งปฏิเสธที่จะปล่อย แต่มองเขาด้วยสายตาที่เยือกเย็น และพูดด้วยน้ำเสียงที่อันตราย "คุณอยากทุบผู้ชายของฉันเหรอ? ลองดูสิเอาไหม?"

"........"

ยวี่จิ้นเหวินได้รับการคุ้มครองโดยภรรยาของเขาและเขาก็โกรธมากขึ้นเรื่อยๆ เขายิ้มให้ฟู่ยวี่

แต่ฟู่ยวี่ไม่กล้าที่จะทุบตีเขาในตอนนี้ และหมัดที่กำแน่นก็คลายออกอีกครั้ง

การมีภรรยาคอยคุ้มกัน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกสมเพชเล็กน้อยที่อยู่คนเดียว

เขามองที่ซูยินอีกครั้งด้วยความคับข้องใจ ราวกับจะพูดว่า: ดูเธอสิ แค่ยืนโง่ๆอยู่อย่างนั้น ไม่รู้จะมาช่วยฉันยังไงดี

ซูยินมองไปที่หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินกอดกันทั้งมีความสุขและอิจฉา

ดีจังเลย ความรักของคนอื่นช่างหอมหวานเสมอ

แล้วตัวเองจะทุกข์ไปทำไมกันล่ะ?