บทที่ 716 การไล่จีบภรรยาเหมือนการเรียนรู้จากตะวันตก

พลังแห่งความรักนั้นทรงพลังมาก

ภายใต้การดูแลของครอบครัว เฉวียนเยี่ยเชียนและลั่วโยวก็ดีขึ้นทุกวัน พวกเขาอาศัยอยู่ในวอร์ดเดียวกัน กินและอยู่ด้วยกัน ต่อมาเตียงเดี่ยวสองเตียงถูกรวมเข้าด้วยกัน มันเหมือนกับการอยู่ด้วยกันจริงๆ ใช่ความรู้สึก ก็มันเยิ้มราวกับน้ำผึ้ง และทำให้อิจฉาคนอื่น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟู่ยวี่และไป๋ลู่ยวี่ซึ่งเป็นคนโสด ทั้งสองคนเถียงกันทุกวันเรื่องอยากมีแฟน

อย่างไรก็ตาม ซูยินได้เปลี่ยนทัศนคติของสมองรักของเด็กหญิงตัวเล็กๆและกลายเป็นนักวิจารณ์อาชีพ อาจารย์และหัวหน้างานระดับปริญญาเอกที่โรงเรียนส่งมาทำการวิจัยและวิเคราะห์กรณีของเฉวียนเยี่ยเชียนและลั่วโยวทุกวัน เธอมีรูปร่างผอมเพรียว และดูตัวเล็กในหมู่อาจารย์หัวล้าน แต่เธอมีประสบการณ์ทางคลินิกมากมายและมักจะสามารถคิดประเด็นบางอย่างที่อาจารย์นึกไม่ถึงได้ เธอมีส่วนช่วยเหลือทีมอย่างมากและเป็นคนที่ค่อนข้างเคารพทุกคน

แม้แต่เฉวียนเยี่ยเชียนก็มองดูและพูดว่า "เสี่ยวยินยิน โตขึ้นและดูเหมือนอาจารย์ตัวน้อยจริงๆ"

"นั่นสิ"

ต่อหน้าครอบครัวของเธอ ซูยินยังคงรักษาความไร้เดียงสาของเธอไว้ "ผู้เฒ่าซูสัญญากับฉันว่าหลังจากฉันจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแพทย์ เขาจะเปิดคลินิกการแพทย์ให้ฉัน ในอนาคต ฉันจะมีคลินิกทางการแพทย์ของตัวเองเหมือนพี่อวิ๋นชิง แล้วฉันก็จะทำเหมือนผู้เฒ่าซู เสริมความแข็งแกร่งให้กับทีมและส่วนหน้าของเหมยซูหลี่และผู้เฒ่าซูจะสามารถกังวลน้อยลงในอนาคต ไม่ต้องกังวลว่าจะทำอะไรต่อไปหากไม่สามารถแต่งงานได้ในอนาคต เพราะฉันสามารถเลี้ยงตัวเองได้"

ฟู่ยวี่เงยหน้าขึ้นและดูเหมือนจะได้ยินมันและเอนตัวขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจและพูดว่า ""

"เปิดศูนย์การแพทย์เหรอ ดีจริงๆฉันรู้สึกว่าเมืองหรงยังขาดศูนย์การแพทย์แผนจีนที่ดีอยู่ ฉันจะช่วยคุณเลือกที่ตั้งในเมืองหรง เป็นไง?"

ซูยินมองดูเขา "ใครบอกว่าฉันจะเปิดศูนย์การแพทย์ในเมืองหรง?"

"แล้วถ้าไม่สร้างที่เมืองหรง จะสร้างที่ไหน?"

ซูยินพูด "ยังไม่รู้ ต้องใช้เวลาสามหรือสี่ปีจึงจะสำเร็จการศึกษา ใครจะรู้ว่าหลังจากสามปีจะเกิดอะไรขึ้น? ถ้าฉันเจอคนที่ใช่และแต่งงานตอนฉันแก่ ฉันมักจะสร้างศูนย์การแพทย์ในเมืองร่วมกับเขา ไม่สามารถอยู่สองที่ ความรักทางไกล"

"!" เมื่อฟู่ยวี่ได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น "คุณ คุณเพิ่งพูดว่าคุณไม่อยากแต่งงานไม่ใช่เหรอ?"

"ใครบอกว่าฉันไม่อยากแต่งงาน? ผู้เฒ่าซูกลัวว่าฉันจะขายไม่ออก ตัวฉันเองไม่ได้กังวลเลย มีคนมาจีบฉันเยะอะขนาดนี้ แม้ว่าฉันจะไม่สามารถหาหนึ่งในหมื่นคนได้ แต่ฉันก็สามารถเลือกคนดีจากหนึ่งพันคนได้เสมอ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องใหญ่"

"เด็กคนนี้นี่นะ การแต่งงานไม่ใช่เรื่องใหญ่เหรอ?"

ฟู่ยวี่กังวลและพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง "การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ คุณรู้ไหมว่าผู้หญิงกลัวที่จะแต่งงานกับผู้ชายผิดๆ? คุณคิดว่าผู้ชายที่ดีสามารถเลือกได้จากคนนับพันคนหรือไม่? ผู้ชายที่ดีล้วนเป็นสายพันธุ์ที่หายากในโลกนี้ และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ผู้ชายดีๆก็อยู่ต่อหน้าคุณแล้ว ก็เปิดตาไว้ให้กว้างหน่อย! แต่สำหรับคนเหล่านี้สัตว์ร้ายหรือสัตว์อสูร ย่อมไม่มีความดี"

"ทำไมคุณตื่นเต้นจัง?" ซูยินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "ฉันก็ไม่ได้จะเป็นภรรยาของคุณสักหน่อย ฉันจะแต่งงานกับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?"

"ฉัน......."

ฟู่ยวี่หายใจไม่ออกจนพูดอะไรไม่ได้

ซูยินไม่ฟังความหมายที่ยืดยาวของเขาต่อไป หยิบสมุดเวชระเบียน กล่าวทักทายเฉวียนเยี่ยเชียนและลั่วโยว แล้วออกไป

ฟู่ยวี่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในวอร์ด กลั้นหายใจจนหน้าแดง

เฉวียนเยี่ยเชียนมองไปที่รูปลักษณ์ที่โชคร้ายของฟู่ยวี่ กระตุกมุมริมฝีปากของเขาและเยาะเย้ย "กฎแห่งสวรรค์นั้นชัดเจน และผลกรรมก็ไม่มีความสุข"

"หุบปากของนาย!" ฟู่ยวี่หันกลับมาและจ้องไปที่เฉวียนเยี่ยเชียน "ฉันไม่ชอบฟังคุณพูดมาก!"

เฉวียนเยี่ยเชียน "คุณอยากฟังยินยินพูดสินะ แต่เธอไม่สนใจคุณหรอก เมื่อก่อนเธอตามจีบคุณ คุณก็ไม่สนใจเธอเลย ตอนนี้เป็นไงล่ะ ไม่มีมาตรฐานสูงละเหรอ? คุณรู้ไหมว่าแบบนี้เรียกว่าอะไร? คำเดียว——ต่ำ"

"ฉัน......." ฟู่ยวี่พูดอย่างโกรธเคือง "เมื่อก่อนที่ฉันไม่สนใจซูยิน ไม่ใช่ว่าเพราะพวกคุณเหรอ? แต่ละคนก็ใส่ไฟว่าฉันจะทำร้ายสาวๆไปเรื่อย มองมาที่ฉันก็เหมือนมองดูงูพิษและสัตว์เดรัจฉาน ฉันอดใจไม่ไหวที่จะอ้าปากกินฉัน ฉันทำผิดอะไร?"

"แล้วใครบอกให้คุณโตมาด้วยหน้าตาที่แพรวพราวล่ะ?"