บทที่ 724 รู้ตัวว่าผิดใช่ไหม

ในตอนเย็น หนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินไปที่เมืองราชวงศ์ถังที่ไม่เคยหลับใหล

ในเมืองมีผู้คนมากมาย ยวี่จิ้นเหวินกลัวว่า หนานซ่งจะโดนบีบจนหลงทาง ดังนั้นเขาจึงจับมือเธอไว้ตลอดเวลา แต่ หนานซ่งเป็นเหมือนเด็กน้อยที่อยากรู้อยากเห็นและต้องการที่จะดูทุกสิ่งที่เขาเห็น ยวี่จิ้นเหวินหันกลับมาขณะที่เขารอคิวซื้อไอศกรีม หนานซ่งหายตัวไป และเขามองไปทุกที่อย่างรีบร้อน

เมื่อหันศีรษะแล้วหันกลับมา เขาเห็นหนานซ่งนั่งยอง ๆ อยู่หน้าแผงลอย มองดูตุ๊กตาล้มลุก

ทันทีที่เธอยืนขึ้น เธอถูกตบไปที่ก้น

“ใครตีฉัน?” หนานซ่งขมวดคิ้วและหันศีรษะหันหน้าไปทางใบหน้าที่เย็นชาของ ยวี่จิ้นเหวินโดยที่มือยังคงถือไอศกรีมที่เขาซื้อให้เธอ

เมื่อเห็นเขาทำหน้าเหมือนโกรธ หนานซ่งคิดว่ามันไม่ดีจริงๆ ที่เขาจะจากไปโดยไม่ได้กล่าวทักเขาจึงเยาะเย้ยเขา

ยวี่จิ้นเหวินส่งไอศกรีมใส่มือของเธอ หันศีรษะแล้วเดินออกไป หลังของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

หนานซ่งรีบกินไอศกรีมคำหนึ่ง แล้วตามไป "ใช่ ไอศกรีมนี้หวานมาก ลองดูสิ"

เธอจับแขนของ ยวี่จิ้นเหวินและส่งไอศกรีมไปที่ปากของเขา ยวี่จิ้นเหวินหันหน้าหนีและปฏิเสธที่จะกินมัน

"อืม อร่อยมาก"

หนานซ่งยื่นไอศกรีมไปที่ปากของเขา แต่ไม่รู้ว่าไปโดนที่จมูกได้อย่างไร จนกลายเป็นตัวตลก

"..." ยวี่จิ้นเหวินโกรธจนจมูกเอียง

หนานซ่งรีบดึงเขาไปที่มุมที่ว่าง กลั้นเสียงหัวเราะของเขาไว้ และต้องการหยิบทิชชูออกมาเช็ด แต่ทิชชูหมด

“มาฉันจะเลียให้คุณเอง” เธอเสนอ

ยวี่จิ้นเหวิน: "..."

ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ หนานซ่งก็ยืนเขย่งปลายเท้าและเช็ดไอศกรีมออกจากจมูกทีละนิด

"ไม่เป็นไร."

หนานซ่งมองดูจมูกเรียบๆ ของเขาและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงถามอย่างรู้เท่าทัน “เฮ้ ทำไมหูของคุณถึงแดงล่ะ?”

มันเค่เรื่องเล็กน้อย...

ยวี่จิ้นเหวินทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาพลิกตัวและผลักคนเข้ากับกำแพง และจูบเขาอย่างดุเดือด!

แม้ว่าจะเป็นมุมที่ไม่มีคน แต่ หนานซ่งก็จงใจแกล้งเขาข้างนอก แต่เมื่อเขาจูบเธอจริงๆ เธอก็ยังประหม่า

“หยุดก่อน ตอนนี้เราอยู่ข้างนอกนะ” หนานซ่งผลักเขาเบา ๆ และอ้อนวอนอย่างนุ่มนวล

เธอรู้สึกถึงพลังที่พุ่งออกมาจากร่างกายของเขา เพราะกลัวว่าเขาจะไม่สามารถหยุดมันได้ และเขาอาจทำกับเธอข้างนอกจริงๆ

เธอยังไม่กล้าพอที่จะเล่น'กีฬากลางแจ้ง' แบบนั้น...

ยวี่จิ้นเหวินมองลงมาที่เธอ ความโกรธในดวงตาของเขายังคงอ้อยอิ่งอยู่ และเขาถามอย่างสง่างามว่า "รู้ตัวว่าผิดใช่ไหม?"

หนานซ่ง ฉลาดมาก เมื่อถึงเวลาต้องตามใจเขา เขาจะไม่มีวันถอย เขามองเขาด้วยตาโตแล้วพูดอย่างเชื่อฟังว่า “รู้แล้ว”

"ที่นี่คนเยอะ อย่าวิ่งไปไหนเอง" ยวี่จิ้นเหวินโกรธมากตอนมองเธอ และมันก็หายไปทันทีที่พูดออกไป

หนานซ่งพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและริเริ่มจับมือ ยวี่จิ้นเหวิน

“ใช่ ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ ไอศกรีมของฉันกำลังจะละลาย...”

เธอรีบกินไอศกรีมและถูมุมปากของเธอ ยวี่จิ้นเหวินมองดูเธอที่กำลังกินเหมือนแมวตัวเล็กอยู่ไม่สามารถหัวเราะ ได้แต่เอนตัวมาจูบไอศกรีม ที่มุมปากของเธอจับมือเธอแล้วเดินกลับมาพูดว่า: "คุณชอบตุ๊กตาล้มลุกไหม ซื้อสักสองสามอันเพื่อกลับไปซิ?"

หนานซ่งส่ายหัว “อย่าซื้อมันเลย”

“ทำไม?” ยวี่จิ้นเหวินหันกลับมามองเธอ

หนานซ่งเหลือบมองเจ้าของร้าน ลากเขาออกไปแล้วกระซิบ: "ฝีมือแย่มาก ไม่ดีเท่าของฉัน"

ยวี่จิ้นเหวินหัวเราะและกล่าวว่า “เจ้าเป็นปรมาจารย์การแกะสลักหยก ด้วยผลงานมูลค่านับล้าน ใครจะเทียบกับเจ้าได้?”

เมื่อเขาพูดเช่นนี้ หลายคนที่อยู่ถัดจากเขาได้ยินและมองดูพวกเขา

แล้วพวกเขาก็กระซิบว่า "ขี้โม้จริงๆ คนสวยชอบขี้โม้แบบนี้หรือ"

หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินไม่โกรธเมื่อได้ยินเรื่องนี้ อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้รับการยกย่องในด้านความงามซึ่งหมายความว่าพวกเขาไม่ได้ตาบอด

หลังจากชมการแสดง "ลำนำรักเคียงบัลลังก์" แล้วหนานซ่งและ ยวี่จิ้นเหวินก็ออกจากเมืองที่ไม่เคยหลับใหลและเดินกลับไปที่ถนนมุสลิม ซึ่งพวกเขายังคงกินและดื่มต่อไป

เวลาตอนเย็น

ถึงร้านหมั่นโถวแซนด์วิชเนื้อแกะ ได้สั่งมาสองที่ ทางร้านกลับมาให้ชามและแป้งสองใบให้ทำเอง