บทที่ 725 การกลับชาติมาเกิดของปลาตากแห้ง

หลินเจวี๋ยและหูจิ่นเฉินมีชื่อเสียงมากในวงการบันเทิง ว่ากันว่าครูที่เข้มงวดสร้างเด็กฝึกหัดระดับสูง หลินเจวี๋ยเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความโหดเหี้ยมในการกำกับละครและเก่งในการทรมานนักแสดง ในทางกลับกันหูจิ่นเฉินแตกต่างอย่างสิ้นเชิง เขาหยิ่งและถอนตัว เขามีความเฉพาะเจาะจงในรายละเอียดมาก เขาเป็นคนควบคุมรายละเอียด บ่อยครั้งทำให้นักแสดงในทีมคลั่งไคล้ นักแสดงต่างรอคอยที่จะร่วมงานกับพวกเขา แต่ก็กลัวที่จะร่วมมือกับพวกเขาเหมือนกัน

หนานซ่งรู้จักหูจิ่งเฉินค่อนข้างเร็ว หูจิ่งเฉินฝึกงานกับหลินเจวี๋ยมาหลายปีแล้ว เธอจำได้ไม่ชัดว่าครั้งแรกที่เธอเห็นหูจิ่งเฉินเขาอายุเพียงยี่สิบสองเท่านั้น เด็กคนนี้เพิ่งจบจากวิทยาลัย แน่นอนว่า ตอนนั้นเธอยังไม่แก่มาก ตอนนั้น เธอคิดว่าน้องชายคนนี้ค่อนข้างหล่อและคิดว่าเขาเป็นนักแสดง ต่อมาได้เรียนรู้ว่ากำลังเรียนการกำกับ หลังจากสำเร็จการศึกษา ไม่มีการถ่ายทำ และหลังจากเข้าร่วมกับหลินเจวี๋ย อาชีพของเขาก็ค่อยๆดีขึ้น

เธอจำได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินเจวี๋ยและหูจิ่งเฉินนั้นสนิทสนมกันมาก หลินเจวี๋ยเป็นหัวหน้าระดับหัวหน้าที่มีออร่าที่แข็งแกร่งและออร่าที่ไม่ยิ้มแย้ม เด็กฝึกงานที่เขาสอนกลัวเขามาก หูจิ่งเฉินถูกมองว่าเป็นลูกศิษย์ที่ใกล้ชิดของเขา บางทีน้องคนสุดท้องมีความโปรดปรานที่ไม่เหมือนใคร และเขาชอบหูจิ่งเฉินไม่น้อยเลย

ดังนั้นเมื่อเธอพูดถึงหลินเจวี๋ยปฏิกิริยาของหูจิ่งเฉินทำให้เธอรู้สึกแปลกเล็กน้อย

เมื่อเห็นหนานซ่งจ้องมองที่หูจิ่งเฉิน ตลอดเวลา ยวี่จิ้นเหวินก็เม้มปากเล็กน้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับภรรยาของเขาอาจเป็นเพราะเขามองไปที่เขาที่หล่อเหลาเหรอ?

เขาเงยหน้าขึ้นและเหลือบมองหูจิ่งเฉิน........ก็งั้นๆนะ

คงไม่ใช่แบบที่เธอชอบ

ทั้งคู่ต่างมีความคิดที่แตกต่างกันออกไป กินข้าวเย็นอย่างเงียบๆและกลับบ้าน

เมื่อกำลังจะไป หูจิ่งเฉินบอกหนานซ่งว่าทางโรงแรมได้จัดเตรียมไว้สำหรับพวกเขาไว้แล้ว เพียงแค่ไปที่แผนกต้อนรับและเช็คอินได้โดยตรง

บริษัทหนานซิงเอ็นเตอร์เทนเม้นท์นั้นมั่งคั่งและทรงพลังเสมอมา ทุกครั้งที่ไปที่สถานที่ถ่ายทำ โดยทั่วไปจะเช่าทั้งโรงแรมและผู้สร้างหลักจะอยู่ด้วยกันโดยไม่คำนึงถึงสายงาน นอกจากนี้ยังสะดวกในการไปแสดงหรือเข้าร่วมกิจกรรม ดังนั้นความสัมพันธ์ในทีมงานจึงมีความกลมกลืนกันมาก และมีปฏิสัมพันธ์ระหว่างนักแสดงมากมาย

โรงแรมที่หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินพักอยู่ใกล้หอระฆังและกลอง ยังมีระยะห่างจากโรงแรมของทีมงานอยู่บ้าง ตั้งใจว่าจะพักที่นี่หนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยย้ายไปโรงแรมที่ทีมงานอยู่ ยังไงก็อย่ารอช้ากับพิธีเปิด

ระหว่างทางกลับโรงแรม หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินพูดคุยเกี่ยวกับหูจิ่งเฉิน พูดว่าครั้งแรกที่ทั้งสองพบกันเมื่อหลายปีก่อนและเขากลัวว่ายวี่จิ้นเหวินจะไม่เข้าใจ ให้วิทยาศาสตร์ยอดนิยมเกี่ยวกับประวัติการเติบโตของหูจิ่งเฉินแก่เขา มีสมบัติมากมายและพวกเขาพูดความจริง

ยวี่จิ้นเหวินฟังแต่การแสดงออกของเขาไม่แยแสเล็กน้อย ทั้งหมดที่เขาพูดคือ "อ๋อ" "อืม" "ใช่"

ในที่สุด หนานซ่งก็เห็นความผิดปกติของเขา ดึงแขนของเขาและหันไปมองเขา "คุณเป็นอะไรไป?"

"ไม่ได้เป็นอะไร" ยวี่จิ้นเหวินเม้มริมฝีปากแน่น

หนานซ่งไม่คุ้นเคยกับเขา "เกิดอะไรขึ้น? เดี๋ยวนี้คุณมีท่าที่กับฉันที่เริ่มแย่ลงเรื่อยๆแล้วนะ"

"........"

เมื่อเห็นว่าเธอวางมือที่จับแขนของเขาไว้และต้องการจะจากไปด้วยใบหน้าที่เย็นชา ยวี่จิ้นเหวินก็อธิบายด้วยท่าทีที่ว่างเปล่าอย่างอธิบายไม่ถูก "ผมไม่ได้เป็นคนขายผ้าเอาหน้ารอดนะ.......ผมก็แค่ ไม่ชอบฟังคุณพูดถึงผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผม"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด หนานซ่งก็หยุดและมองมาที่เขา "คุณยวี่"

หัวใจของยวี่จิ้นเหวินตึงเครียดอย่างอธิบายไม่ถูกเมื่อเขาพบดวงตาที่ฉลาดและลึกล้ำของเธอ "หือ?"

"ฉันว่าตอนนี้คุณขี้หึงขึ้นเรื่อยๆเลยนะ"

หนานซ่งบีบหลังมือเบาๆทั้งโกรธและช่วยไม่ได้ "คุณคือคนขี้หึงกลับชาติมาเกิดเหรอ!"

เมื่อยวี่จิ้นเหวินได้ยินเธอพูดแบบนี้ก็รู้สึกว่าที่เขาโกรธมันมีผล มองดูเธออย่างเคร่งขรึม เขาพูด "คงงั้น น่าจะจริง"