บทที่ 731 หนานซ่งร้องไห้แล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้นหนานซ่งพยายามลุกขึ้นจากเตียง ร่างกายของเขาเจ็บเกินไป

ลำคอของเขาก็ร้อนผ่าวเช่นกัน

ดูแผนการถ่ายวันนี้ก็ยังพอมีไฮไลท์อยู่บ้าง เธอขอลาพักก่อน กลัวว่าสภาพที่ย่ำแย่จะส่งผลต่อการถ่าย

ยวี่จิ้นเหวินยื่นน้ำอุ่นให้เธออย่างระมัดระวัง และพูดว่า "ฉันดูตารางงานแล้ว หนึ่งในสองฉากที่คุณจะถ่ายวันนี้เป็นฉากร้องไห้ ซึ่งค่อนข้างสะเทือนใจ และเสียงแห้งของคุณก็ถูกต้อง......."

ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค เขาก็ปิดปากอย่างเขินอายภายใต้สายตาของหนานซ่ง

หนานซ่งหรี่ตาลง "พูดงี้แล้วฉันควรขอบคุณไหม?"

"นั่นไม่จำเป็น"

ทันทีที่ยวี่จิ้นเหวินพูดจบ เขาถูกหนานซ่งเตะจากด้านล่าง เขาวางไข่ที่ปอกเปลือกแล้วลงบนจานของเธอ

หนานซ่งตรงต่อเวลามาก เขามาถึงทีมแต่เช้า และเขายังคงคิดระหว่างทาง: วันนี้ผู้กำกับจะตื่นไหม

แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยนินทาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างหลินเจวี๋ยและหูจิ่งเฉิน แต่เมื่อคืนนี้ ปรากฏต่อหน้าพวกเขา ลุงเจวี๋ยไม่ใช่มนุษย์และชอบที่จะ 'กลั่นแกล้ง' คนอย่างพี่เฉิง

ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเธอที่จะขอลาพักงาน และหูจิ่งเฉินผู้กำกับก็ไม่สามารถแม้แต่จะขอลาได้ด้วยซ้ำ

เมื่อเขาไปถึงกองถ่าย เขาเห็นว่าหูจิ่งเฉินมาถึงแล้ว ยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์และพูดคุยกับผู้กำกับ สีหน้าของเขาดูปกติดี

อาการไข้เหมือนจะหายแล้ว

"ผู้กำกับ" หนานซ่งริเริ่มกล่าวทักทายเพียงเพื่อให้ หูจิ่งเฉินได้ยินเสียงของเธอ

ทันทีที่เปิดปาก ผู้กำกับก็ตกตะลึงและมองไปที่หนานซ่ง "ทำไมเสียงคุณถึงเป็นแบบนี้ด้วยล่ะ?"

คำว่า "ด้วย" ทำให้หนานซ่งขมวดคิ้ว

หูจิ่งเฉินเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เปิดปากขึ้น เสียงของเขาแหบกว่าเธอ "อาหารเมื่อคืนนี้รสเค็มเกินไป"

หนานซ่งพยักหน้าและเห็นด้วยกับเขา "ใช่ เค็มแหละ"

ผู้กำกับถึงกับอึ้ง นึกว่าจะเค็มแค่ไหนถ้าจะวางยาพิษคนแบบนี้?

หนานซ่งหยิบยาอมออกจากกระเป๋า มันถูกมอบให้หูจิ่งเฉินและทั้งสองคนถือมันไว้อย่างเงียบๆในสายลม รู้สึกถึงความทุกข์ทรมานของโลก

"คุณ…..." หูจิ่งเฉินเหลือบมองหนานซ่ง พูดยากเล็กน้อย "เมื่อคืนนี้........"

"อืม"

หนานซ่งอมยาอม ขมวดคิ้วและพูดว่า "มันกวนใจฉันทั้งคืน!"

สีหน้าซีดของหูจิ่งเฉินถูกย้อมด้วยสีแดง และเขาก็ไอเบาๆ

เดิมที คิดว่าคงจะน่าอายที่จะคุยเรื่องนี้กับหนานซ่งในตอนเช้า แต่แล้วคิดว่าหนานซ่งได้เห็นเขาดูเขินอายและเขินอายมากเมื่อคืนนี้

"แล้ววันนี้เสียงคุณจะโอเคไหม?"

หูจิ่งเฉินพูดว่า "สองฉากที่กำหนดในวันนี้ค่อนข้างหนัก มีฉากร้องไห้และฉากดำน้ำ เราหาทะเลเจอแล้ว"

เสียงของเขาแหบ คำพูดของเขาอ่อน และเขาไอสองครั้งหลังจากพูด

หนานซ่งเพียงแค่ยัดลูกอมที่เหลือลงในมือของหูจิ่งเฉิน

เธอพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร วันนี้เสียงเป็ดนี้เหมาะกับการร้องไห้"

หูจิ่งเฉินพยักหน้า "งั้นคุณลองดูก่อน ถ้าไม่ได้ผล ค่อยแต่งเสียงทีหลังก็ได้ ไม่ต้องมีภาระทางจิตใจมากเกินไป"

หนานซ่งตอบและไปที่กลุ่มเสื้อผ้าเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและสร้างอารมณ์