บทที่ 730 ความอ่อนโยนของเขา

หลังจากเป็นมังสวิรัติมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้ปลดปล่อยสักที ยวี่จิ้นเหวินดูเหมือนจะติดเบ็ด

หนานซ่งพยายามจะปีนออกจากอ่างอาบน้ำหลายครั้ง แต่โดนเขาจับไว้

เมื่อมีคนทุบตีเขาและพาเขาออกจากห้องน้ำ หนานซ่งเกือบจะไร้ประโยชน์ การทำแบบนี้เหนื่อยกว่าการถ่ายทำละครอีก

ยวี่จิ้นเหวินมองเธอนอนกลมดิ๊กอยู่ รู้ว่าคืนนี้ตัวเองทำเกินไป เขาทายาที่ขาและเข่าของเธอ นวดเธอเป็นเวลานาน จูบริมฝีปากและใบหน้าของเธออย่างเป็นทุกข์ และเกลี้ยกล่อมเบาๆ "เก่งจังที่รักของผม~"

หนานซ่งลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้านและมองดูเขา เธอเห็นว่าเขาเป็นคนที่ประพฤติตัวดี

"คุณน่ะ......." เธอเปิดปากพูด เสียงของเขายังคงแหบแห้ง และเขาก็บิดหูของเขา "ก่อนหน้านี้หนึ่งเดือน ไม่สิ สามเดือน เราก็กินมังสวิรัติกัน"

"ห๊ะ?" ทันทีที่ยวี่จิ้นเหวินได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็ขมขื่น "อย่านะ ที่รัก....…"

ยวี่จิ้นเหวินรู้สึกว่าท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาเมื่อเขาคิดว่าเขาจะเป็น 'มังสวิรัติ' ในหนึ่งเดือนหรือสามเดือน

ขณะที่เขากำลังจะเกลี้ยกล่อมเธออย่างไร้ยางอาย โทรศัพท์ก็ดังขึ้นในเวลาที่เหมาะสม นั่นคือโทรศัพท์ของหนานซ่ง

หนานซ่งไม่ได้เคลื่อนไหวแม้แต่น้อย เมื่อมองเพียงครั้งเดียว ยวี่จิ้นเหวินก็ลุกขึ้นรับโทรศัพท์ทันที เหลือบมองที่หน้าจอ "ผู้กำกับหลิน"

ลุงหลินเจวี๋ย?

หนานซ่งพยักหน้ายวี่จิ้นเหวินกดสปีกเกอร์โฟน หนานซ่งกำลังจะอ้าปากคิดว่าเสียงของเขาแหบและปล่อยให้ยวี่จิ้นเหวินพูด

ยวี่จิ้นเหวินพูดว่า "ลุงหลินกับเสี่ยวซ่งอยู่ใกล้กัน มีอะไรคุณพูดได้เลย"

หลินเจวี๋ยเปิดปากของเขา "ฉันขอโทษที่รบกวนคุณ ฉันแค่อยากจะถามคุณว่าคุณนำชุดเครื่องมือแพทย์มาด้วยไหม?"

รู้นิสัยคนในตระกูลหนาน พอออกไป ก็เตรียมกล่องยาที่มียาทุกชนิดไว้ด้วยเสมอ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หนานซ่งก็ลุกขึ้นนั่งทันที ไม่สนใจเสียงแหบในลำคอ แล้วถามว่า "ลุงหลิน ใครได้รับบาดเจ็บเหรอ?"

"ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย ยังสดใหม่อยู่ คุณสะดวก.......มาดูไหม?"

.......

หนานซ่งสวมเสื้อผ้าภายใต้การบริการของยวี่จิ้นเหวินยกกล่องยาไปที่ชั้นบนสุด และกดกริ่งหน้าห้องของหลินเจวี๋ย

หลินเจวี๋ยเปิดประตูห้อง เขาไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาสวมชุดนอนสีดำ

เมื่อมองไปที่หลินเจวี๋ยเช่นนี้ หนานซ่งและยวี่จิ้นเหวินยืนอยู่ที่ประตูทั้งคู่ก็ตกตะลึง

หลินเจวี๋ยอายุน้อยกว่าลั่วอินและเมื่ออายุ 40 ปี ถึงเวลาที่ผู้ชายจะเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์มากที่สุด ปกติเขาใส่สูท รองเท้า หรือเลอะเทอะ และทุกครั้งที่ปรากฏตัวเขาถูกเรียกว่า "ผู้กำกับ" และตัวตนของเขาเกือบลืมไป นี่คือหลินเจวี๋ยนักแสดงที่ทรงพลังที่เคยโด่งดังและเป็นความฝันของเด็กผู้หญิงและเด็กจำนวนนับไม่ถ้วน ผู้หญิง ภาพยนตร์และรายการทีวีที่เขาแสดงยังเป็นที่พูดถึงกันอยู่ทุกวันนี้

และการปรากฏตัวของเขาในที่ส่วนตัวนั้นไม่ถูกจำกัดมากขึ้นด้วยอารมณ์ที่เย่อหยิ่ง

หลังจากพูดสวัสดี หลินเจวี๋ยก็ก้าวออกไปและเชิญพวกเขาเข้ามา

เมื่อเขาเดินไปที่ทางเข้าหนานซ่งได้กลิ่นแปลกๆ

นอกจากปัจจัยที่คลุมเครือในอากาศแล้ว มีกลิ่นของเลือดด้วย หนานซ่งก้าวไปข้างหน้าและเห็นลูกปัดเลือดบนพรม

เธอขมวดคิ้วและมองไปที่หูจิ่งเฉินที่นอนอยู่บนเตียงทันที เขาสวมชุดนอนสีขาว และใบหน้าของเขาแดงผิดปกติ ซึ่งเป็นอาการของไข้ แต่ไม่มีเลือดในร่างกายของเขา และไม่มีเลือดออกเลย เธอมองไปที่หลินเจวี๋ยในทันที

ตอนนี้เห็นว่าหลินเจวี๋ยมีรูเลือดยาวบนแขนของเขา เลือดเกือบจะแห้งและดูน่าตกตะลึง

มองดูแจกันที่หักในถังขยะอีกครั้งแล้วจะรู้ว่าอะไรกำลังเจ็บปวด

แน่นอนว่าทั้งสองคนทะเลาะกัน

หนานซ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูสงบ วางกล่องยาลงแล้วเดินไปตรวจบาดแผลที่แขนของหลินเจวี๋ย

"ฉันไม่ได้บาดเจ็บเยอะ" หลินเจวี๋ยพูด "เสี่ยวจิ่งมีไข้ คุณไปดูเขาก่อน"

โชคดีที่แผลไม่ลึก

หนานซ่งพูดกับยวี่จิ้นเหวิน "อาจิ้นโปรดช่วยลุงหลินจัดการกับบาดแผลฉันจะดูผู้กำกับหู"