บทที่ 729 อาจารย์ผู้ทรงพลัง

หลินเจวี๋ยส่งเสียง "อืม" และไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาหันไปทางหนานซ่ง ดวงตาของเขาอ่อนลงทันที และเขาเปิดแขนของเขาไปทางหนานซ่งด้วยความรัก "สาวน้อย มานี่สิ"

เหมือนกำลังเรียกลูกสาว

หนานซ่งยิ้มและกอดหลินเจวี๋ย "ลุงหลิน ฉันรอคุณมาสองสามวันแล้ว"

"จริงเหรอ?" หลินเจวี๋ยตบหัวหนานซ่งเบาๆ และถามด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นว่า "การถ่ายทำเป็นยังไงบ้าง?"

"ก็โอเคค่ะ ราบรื่นดีมาก"

"โอ้ ราบรื่นดีเหรอ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเจวี๋ยหยุดเล็กน้อยและเขามองไปที่ยวี่จิ้นเหวิน "แล้วทำไมประธานยวี่ถึงเล่นด้วยล่ะ หาสตั๊นท์แมนไม่ได้เหรอ?"

ประโยคนี้ทำให้ทีมงานทั้งหมดเงียบ ทุกคนอยู่ในสภาพตึงเครียดเหมือนศัตรู

ผู้ช่วยผู้กำกับเกือบจะเหงื่อตก

เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญและพูดว่า "ขอโทษครับผู้กำกับ มันเป็นความประมาทของผม โชคดีที่ประธานยวี่ช่วยได้ทันเวลา ฉากเหล่านั้นในตอนบ่ายดีมาก…...."

"ฟังดูแล้วคุณโชคดีจัง"

หลินเจวี๋ยก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา แต่ดวงตาของเขาก็เย็นชาในทันที "คุณชี้ไปที่เทพที่ตกลงมาจากท้องฟ้าเพื่อช่วยคุณทุกครั้งไหม?"

เสียงของเขาไม่สูง แต่คำพูดเหล่านี้เหมือนตบหน้าผู้ช่วยผู้กำกับ

ผู้ช่วยผู้กำกับหน้าซีดและรีบขอโทษ "ขอโทษผู้กำกับ"

"ใครเป็นผู้กำกับ?" หลินเจวี๋ยพูดเบาๆ "ผมไม่ใช่ผู้กำกับ ผมเป็นแค่ผู้ผลิตละครเรื่องนี้"

เมื่อผู้ช่วยผู้กำกับได้ยินเรื่องนี้ก็เข้าใจถึงแก่นของปัญหาแล้วจึงรีบหันกลับมาและโค้งคำนับไปทางหูจิ่งเฉินเพื่อขอโทษอีกครั้ง

หนานซ่งมองจากด้านข้าง เธอรู้ว่าลุงหลินเจวี๋ยอยู่ในฉาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกถึงรัศมีอันทรงพลังของเขา

ภาพยนตร์เป็นศิลปะของผู้กำกับ ทีมงานทั้งหมดหมุนรอบตัวผู้กำกับและปฏิบัติตามคำสั่งผู้กำกับ หากผู้กำกับไม่สามารถยืนขึ้นได้ ทีมงานทั้งหมดก็จะยุ่งเหยิง หูจิ่งเฉินยังคงเป็นผู้กำกับหน้าใหม่ ผู้กำกับรุ่นเยาว์มักถูกทีมโปรดักชั่นหัวโบราณรังแกเสมอเพราะขาดประสบการณ์ วันนี้ใครก็ตามที่มีสายตาที่เฉียบแหลมจะเห็นว่าหลินเจวี๋ยสนับสนุนลูกศิษย์ของเขา แต่หนานซ่งมองไปที่ใบหน้าของหูจิ่งเฉิน.......

ดูเหมือนจะไม่ต้องการผลลัพธ์นี้

ท้ายที่สุด นี่คือทีมงานของเขา และเขาเป็นผู้กำกับ

"โอเค ต่อไปนี้ไม่ใช่ตัวอย่าง"

ด้วยคลื่นลูกใหญ่จากมือของหลินเจวี๋ยออร่าที่เย็นยะเยือกหายไปเมื่อเขากล่าวว่าเขาหน้าและถามหูจิ่งเฉิน "ถ่ายฉากวันนี้เสร็จแล้วเหรอ?"

หูจิ่งเฉินหยุดสักครู่แล้วพยักหน้าอย่างแข็งทื่อเล็กน้อย

หลินเจวี๋ยพูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันมาที่นี่เป็นครั้งแรกในวันนี้ แล้วได้จองร้านอาหารไว้แล้วด้วย ผู้กำกับจัดการและพาทุกคนไปที่นั่น"

ผู้ช่วยผู้กำกับก้าวขึ้นสู่ระดับใหม่และรีบรับภารกิจนี้ด้วยความยากและให้เกียรติอย่างสูงในทันที ทุกคนในทีมก็ตะโกนว่า "ขอบคุณครับอาจารย์หลิน"

ทีมงานเก่งกันทุกคน และหลินเจวี๋ยบอกว่าเขาเป็นโปรดิวเซอร์ ไม่ใช่ผู้กำกับ เพียงเพราะเขาไม่อยากครอบงำแขก ไม่กล้าเรียกเขาว่าผู้กำกับหลินแล้ว เรียกดีเสมอ "อาจารย์หลิน"

หนานซ่งมองดูใบหน้าที่หล่อเหลาและสง่างามของหลินเจวี๋ยที่คมด้วยรอยยิ้มและเปลี่ยนอย่างเป็นธรรมชาติและราบรื่นราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ ดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้กำกับที่กลายเป็นนักแสดง การแสดงที่เหมือนนักแสดงคนนี้ก็ค่อนข้างดีเช่นกัน

ทีมงานได้รับเชิญไปรับประทานอาหารที่อาคารเซียนจวีที่แพงที่สุดในพื้นที่ แต่หลินเจวี๋ยพาหูจิ่งเฉินไปร้านอาหารเล็กๆกับหนานซ่งและยวี่จิ้นเหวิน

เมื่อไปถึงก็นั่งลงและหลินเจวี๋ยก็พูดว่า "อย่ามองว่าร้านอาหารมีขนาดเล็ก มันเป็นร้านอาหารเล็กๆแบบโบราณ มีบะหมี่ b~iang~iang และเกี๊ยวซุปเปรี้ยว มาซีอานทีไรต้องมากิน พวกเธอต้องลองกินดู"

หนานซ่งแซว "ฉันทำเพื่อประหยัดเงินของฉันเอง ปรากฎว่าติดยาตะกละตะกลาม"

หลินเจวี๋ยหัวเราะ "การถ่ายทำครั้งนี้ ซองแดงเข้ากลุ่ม 3 ครั้งแล้ว ยังต้องการให้ฉันเก็บเงินอยู่ไหม? นิสัยของคุณในการให้ซองแดงเพื่อซื้อใจผู้คนถ้าคุณไม่เห็นด้วย ก็เหมือนกับแม่ของคุณ"

"คานบนไม่ตรง คานล่างเบี้ยว ไม่มีทาง" หนานซ่งยักไหล่

หลินเจวี๋ยหัวเราะอย่างเต็มที่อีกครั้งและพูดคุยกับหนานซ่ง อย่างมีความสุขเกี่ยวกับความอับอายของลั่วอิน